Wiels, wan irjentwäa denkjt, daut et met am waut es, wan daut doch nuscht es, dee schmäat sikj selfst aun. Lot eenem jiedren sien ieejnet Woakj unjasieekjen, un seenen, auf hee doa waut finjt sikj to lowen, un sikj nich aun sienen Noba mäten. Wiels een jiedra woat siene ieejne Laust droagen motten.