9
فصلِ نُهم
اِنتِخاب شُدونِ قَومِ اِسرائیل
1ما دَ مسیح تعلُق دَرُم، ما راست مُوگیُم و دروغ نَمُوگُم؛ وِجدان مه دَ وسِیلِه روح اُلقُدس شاهِد مه اَسته 2که ما غَمِ کٹه دَرُم و دَ دِل مه دایم دَرد-و-رَنج اَسته. 3کشکِه مِیتَنِستُم بخاطرِ نِجاتِ بِرارونِ خُو که مُطابِقِ جِسم قَومای مه اَسته، زیرِ نالَت قرار بِگِیرُم و از مسیح جدا شُنُم. 4اُونا اِسرائیلی اَسته و حقِ فرزندی، بُزُرگی-و-جلال، عهد ها، شریعت، عِبادت دَ خانِه خُدا و وعده ها دَزوا تعلُق دَره؛ 5بابه کَلونا دَزوا تعلُق دَره و مسیح ام از نِگاهِ جِسم از نسلِ ازوا اَسته که اُو از پگ کده باله یَه، خُدا ره حمد-و-سِپاس تا اَبَداُلاباد. آمین.
6اِیطور نِییه که کلامِ خُدا بےتاثِیر بُوده؛ چُون تمامِ امزُو کسای که اَولادِه اِسرائیل اَسته، اِسرائیلی واقعی نِییه. 7و نَه ام تمامِ کسای که از نسلِ اِبراهِیم اَسته، بچکِیچای واقعی ازُو گُفته مُوشه؛ بَلکِه نوِشته شُده: ”از اِسحاق نسل تُو دَ نام تُو کُوی مُوشه.“ 8یعنی بچکِیچای جِسمانی، بچکِیچای خُدا نِییه، بَلکِه بچکِیچای مربُوطِ وعده، نسلِ اِبراهِیم حِساب مُوشه. 9چُون تورِه وعده اینی بُود: ”سالِ دِیگه دَ اینی وخت مییُم و ساره صاحِبِ باچه مُوشه.“#پَیدایش ۱۸:۱۰.
10نَه تنها امی، بَلکِه رِبِکا ام وختِیکه از یگ نفر، یعنی از بابهکَلون مو اِسحاق شِکامتُو شُد، 11پیش از تَوَلُد شُدونِ بچکِیچای دُوگنی و پیش ازی که اُونا کارِ نیک یا بَد انجام بِدیه -- تاکه مقصدِ خُدا دَ اِنتِخاب شی ثابِت بُمَنه، 12نَه دَ وسِیلِه کارای اِنسان، بَلکِه دَ وسِیلِه دعوَتِ خُدا -- دَ رِبِکا گُفته شُد: ”بِرارِ کٹه دَ بِرارِ ریزه خِدمت مُونه.“ 13امُو رقم که نوِشته شُده: ”یعقُوب ره دوست دَشتُم، مگم از عیسَو بَد بُردُم.“#۹:۱۳ یگ معنای دِیگِه امزی عِبارت مِیتنه اینی بَشه: «دَ عیسَو دِلچسپی نَدشتُم.»
14پس چی بُگی؟ آیا خُدا بےاِنصاف اَسته؟ هرگِز نَه! 15چُون خُدا دَ مُوسیٰ مُوگیه: ”ما دَ بَلِه کسی رَحم مُونُم که دَزُو رحِیم اَستُم و دَ کسی دِلسوزی مُونُم که دَزُو دِلسوز اَستُم.“
16دَ امزی دلِیل نَه دَ خاهِشِ اِنسان بَستَگی دَره و نَه دَ تَلاشِ ازُو، بَلکِه دَ خُدا که رَحم مُوکُنه. 17چُون نوِشتِه مُقَدَّس مُوگیه که خُدا دَ فِرعَون گُفت: ”بَلدِه امزی مقصد تُو ره دَ شور اَوُردُم تا قُدرت خُو ره دَز تُو نِشو بِدیُم و نام مه دَ تمامِ دُنیا اِعلان شُنه.“ 18پس خُدا دَ بَلِه هر کسی که بِخایه رَحم مُونه و هر کسی ره که بِخایه سنگدِل جور مُونه.
19اِمکان دَره که دَز مه بُگی: ”پس چرا هنوز ام مه ره ملامَت مُونه؟ چُون کِی مِیتنه که دَ برابرِ خاست-و-اِرادِه خُدا ایسته شُنه؟“ 20لیکِن اَی اِنسان، تُو کِی اَستی که قد خُدا جَر-و-بَحث مُونی؟ آیا یگ چِیزی ساخته شُده دَ کسی که اُو ره جور کده مُوگیه: ”چرا مَره اِی رقم جور کدی؟“ 21آیا کُوزهگَر اِختیارِ گِل ره نَدره که امزُو یگ پَخسه گِل یگ ظرف بَلدِه کارِ خاص جور کُنه و یگ ظرفِ دِیگه بَلدِه کارِ روزمَره؟ 22اگه خُدا میخایه که ام غَضَب خُو ره نِشو بِدیه و ام قُدرت خُو ره معلُومدار کُنه و دَ عَینِ حال ظرفای مَورِدِ غَضَب ره که بَلدِه نابُودی آماده شُده، قد صَبر-و-حَوصِلِه کَلو تَحَمُل کُنه، چی گُفته مِیتَنی؟ 23یا اگه میخایه که بُزُرگی-و-جلال بےاندازِه خُو ره دَ وسِیلِه ظرفای مَورِدِ رَحمت معلُومدار کُنه که اُونا ره پیش از پیش بَلدِه بُزُرگی-و-جلال آماده کده، 24که مو ام شامِل ازوا اَستی و کُوی شُدے، نَه تنها از قَومِ یهُود، بَلکِه از قَوم های غَیرِ یهُود ام، چی گُفته مِیتَنی؟ 25امُو رقم که هوشِعَ پَیغمبر مُوگیه:
”کسای ره که قَوم مه نَبُود، «قَوم خُو» مُوگیُم
و کسی ره که دوست نَدشتُم، «عزِیز خُو» مُوگیُم.“
26و ”دَ امزُو جای که دَزوا گُفته شُد، ’شُمو قَوم مه نِیَستِید‘ دَ امُونجی اُونا «بچکِیچای خُدای زِنده» کُوی مُوشه.“
27اِشَعیا نَبی ام دَ بارِه اِسرائیل چِیغ زَده مُوگیه: ”اگرچِه تِعدادِ بَنی اِسرائیل رقمِ ریگِ دریا اَسته، مگم فقط یگ تِعدادِ باقیمَندِه شی نِجات پَیدا مُونه. 28چُون خُداوند حُکم خُو ره دَ زُودی و بطَورِ قَطعی دَ رُوی زمی اِجرا مُونه.“
29و امُو رقم که اِشَعیا پیشگویی کده:
”اگه خُداوندِ لشکرها بَلدِه ازمو نسل باقی نَمیایشت،
مو رقمِ سَدُوم مُوبُودی و رقمِ عموره مُوشُدی.“
بےایمانی قَومِ اِسرائیل
30پس چی بُگی؟ مردُمای غَیرِ یهُود که دَ پُشتِ عادِل شُدو نَمِیگشت، اُونا اُو ره دَ دِست اَوُرد، یعنی عدالتی ره که از راهِ ایمان دَ دِست مییه؛ 31لیکِن قَومِ اِسرائیل که دَ پُشتِ شریعتِ عدالت مِیگشت، دَزُو نَرسِید. 32چرا نَرسِید؟ بخاطری که اُونا از راهِ ایمان نَه، بَلکِه از طرِیقِ اعمال خُو دَ پُشت ازُو مِیگشت. اُونا دَ بَلِه سنگی که باعِثِ لخشِیدو مُوشه لخشِید، 33امُو رقم که نوِشته شُده:
”اینه، ما دَ صَهیون#۹:۳۳ «صَهیون» نامِ دِیگِه شارِ اورُشَلیم اَسته. یگ سنگ ره میلُم که باعِثِ لخشِیدونِ مردُم مُوشه
و یگ قاده ره که باعِثِ اُفتَدونِ ازوا مُوشه،
ولے هر کسی که دَزُو ایمان بیره، اُو هرگِز شرمِنده نَمُوشه.“