’دَ پیشِ امزی قَوم بورُو و بُگی:
”شُمو شِنِیده مورِید، مگم هرگِز پَی نَمُوفتِید؛
دَوامدار توخ مُونِید، لیکِن هرگِز نَمِینگرِید،
چُون دِلِ امزی قَوم سخت شُده
و گوشای شی گِرَنگ شُده
و اُونا چِیمای خُو ره پُوٹ گِرِفته،
نَشُنه که قد چِیمای خُو بِنگره
و قد گوشای خُو بِشنَوه
و قد دِل خُو پَی بُبره و پس تاو بُخوره
و ما اُونا ره شفا بِدیُم.“‘