اوخته پِترُس گُفت: ”حنانیا، چرا ایشتی شَیطو دَ دِل تُو جای بِگِیره تا دَ روح اُلقُدس دروغ بُگی و یگ مِقدار پَیسِه زمی ره نِگاه کنی؟ دَ غَیتِیکه زمی سَودا نَشُده بُود، آیا مالِ خود تُو نَبُود؟ و بعد ازُو که سَودا شُد، آیا اِختیارِ پَیسِه شی ره نَدَشتی؟ پس چرا اِی چِیزا ره دَ دِل خُو جای دَدی؟ تُو تنها دَز مو دروغ نَگُفتی، بَلکِه دَ خُدا ام دروغ گُفتی.“ امی که حنانیا اِی گپا ره شِنِید، اُو دَ زمی اُفتَد و دَم شی بُر شُد. و تمامِ کسای که دَ بارِه امزی واقِعه شِنِید غَدر ترسِ کٹه دَ بَلِه ازوا قرار گِرِفت.