Suosittuja jakeita Raamatun kirjasta لُوقا 14

Jaa

”هر کسی که پیشِ ازمه بییه و از آته و آبه، خاتُو و اَولاد، بِرارو و خوارو و حتیٰ از جان خُو تیر نَشُنه، نَمِیتَنه پَیرَو مه شُنه.

هر کسی که صلِیب خُو ره باله نَکُنه و از پُشت مه نَییه، نَمِیتَنه پَیرَو مه شُنه.

چُون هر کسی که خود ره کٹه نِشو بِدیه، خار-و-ذلِیل مُوشه و هر کسی که خود ره خار-و-ذلِیل نِشو بِدیه، سربِلند مُوشه.“

دَمزی رقم هیچ کُدَمِ ازشُمو ام نَمِیتَنِید که پَیرَوِ ازمه شُنِید تاکه تمامِ دارایی خُو ره ایله نَکُنِید.

کِی اَسته دَ مینکل شُمو که قَصدِ آباد کدونِ یگ بُرج ره دَشته بَشه و اوّل شِشته خَرچ شی ره سَنجِش نَکنه تا بِنگره که تَوانایی تَکمِیل کدون شی ره دَره یا نَه؟ اگه نَه، وختِیکه اُو تادَو شی ره بیله و تَوانایی تَکمِیل کدون شی ره نَدَشته بَشه، هر کسی که بِنگره، رِیشخَند کده مُوگه: ’اِی آدم آباد کدو ره شُروع کد، مگم تَوانایی تَکمِیل کدون شی ره نَدَشت.‘

پس وختِیکه مِهمانی مُونی غرِیبا، لَنگا، شَل ها و کورا ره دعوَت کُو. اوخته تُو بَرکت پَیدا مُونی، چُون اُونا تَوان شی ره نَدره که دَز تُو پس مِهمانی بِدیه. و اَجر تُو دَ روزِ قیامتِ عادِلا دَز تُو دَده مُوشه.“

نَمَک خُوب اَسته؛ لیکِن اگه نَمَک مَزِه خُو ره از دِست بِدیه، چِطور مِیتنه که مَزِه شی پس بییه؟ اُو نَه بَلدِه زمی کار مییه و نَه بَلدِه پارُو، بَلکِه مردُم اُو ره دُور پورته مُونه. هر کسی که گوشِ شِنَوا دَره، گوش بِگِیره!“