Rzymian 12
12
Sposoby służenia w społeczności wierzących
1 # J 4,24; Dz 10,35; Rz 1,9; Rz 6,11.13; 1 P 2,5 Dlatego, bracia i siostry – z uwagi na Boże miłosierdzie – zachęcam was, abyście służyli PANU w sposób rozumny, dbając o świętość waszych ciał#Gr. somata., gdyż w ofiarach innego rodzaju Bóg nie ma upodobania#Por. Mt 9,13 oraz Mt 12,7.. 2#Rz 8,5.14.26; Ga 1,4; Ga 5,25; Ef 4,22‐24; Ef 5,10.17; Flp 1,9‐10; Flp 4,8; Jk 4,41 P 2,12W żadnym wypadku nie naśladujcie świata, który was otacza, lecz pozwólcie, by Słowo Najwyższego przemieniało#Słowo pochodzące od gr. metamorfai oznaczającego przekształcenie się w inną postać. wasz sposób myślenia na nowy, tak abyście mieli zdolność rozpoznawania, co jest wolą Boga, a szczególnie tego, co jest dobre, co Bogu miłe, a co doskonałe.
3 # 1 Kor 12,9.11; 1 Kor 13,2; Ef 4,7; Flp 2,3 Piszę wam o tym, gdyż dzięki Bożej łaskawości, której sam doświadczyłem, zrozumiałem, że nikt nie powinien mieć o sobie wyższego mniemania, niż należy, lecz zachowując rozsądek, niech akceptuje miejsce w Ciele Chrystusa, które dał mu Bóg. 4#1 Kor 12,12Jak bowiem każde ciało składa się z wielu części, które przecież nie pełnią tych samych funkcji i zadań, 5#1 Kor 12,12; Ef 4,25tak i my w Chrystusie tworzymy jedno Ciało#Gr. soma., którego częściami#Por. 1 Kor 12,27. – ściśle ze sobą powiązanymi – wspólnie jesteśmy. 6#Dz 11,271 Kor 12,4.8.10.28‐30; Ef 4,7‐11Właśnie dlatego Bóg w swojej łaskawości rozdzielił pomiędzy nas różne dary. Jeśli więc ktoś otrzymał dar prorokowania#Dar prorokowania nie polega na przepowiadaniu przyszłości, jak to się zwykle uważa w obiegowym pojmowaniu tego słowa. Przepowiadanie wydarzeń z przyszłości niezwykle rzadko było przedmiotem działalności proroków. Głównym zadaniem proroka było ukazywanie ludziom sposobu, w jaki mogą i powinni zastosować w swym życiu Boże Słowo. Zwykle wiązało się to z napominaniem i wzywaniem do opamiętania się, nawrócenia i życia w uświęceniu. Zdolność prorokowania dawana przez Boga może czasami sprawiać wrażenie, jakby prorok był zdolny czytać w sercu drugiego człowieka. W istocie prorocy nigdy nie mieli takiej zdolności, lecz, otrzymując Boże objawienie w konkretnej sprawie, mówili to, co głęboko dotykało serc i myśli konkretnych ludzi. Tę różnicę w kategoryzowaniu daru proroctwa widać wyraźnie w tym, że Żydzi w inny sposób niż współcześni teologowie chrześcijańscy oznaczają niektóre z ksiąg Biblii Hebrajskiej (Starego Testamentu). Księgi, w których objawiana jest przyszłość (np. Księga Daniela), są przez Żydów kwalifikowane jako księgi historyczne (tzw. Pisma), a te, w których ukazywana jest praktyczna realizacja Bożego Słowa w dziejach narodu (np. księgi: Jozuego, Sędziów czy Królewskie), są traktowane jako księgi prorockie (tzw. Prorocy). Wnikliwe spojrzenie w prorockie teksty ST pokazuje, że zasadnicze ostrze wypowiedzi proroków skierowane było najczęściej przeciwko odstępstwom Izraela od Boga. , niech go używa, jak należy, jedynie w zakresie tego, co mówi Boże Słowo, które jest przecież podstawą naszej wiary!#Gr. kata ten analogian tes pisteos – werset ten jest bardzo często opacznie lub nieprecyzyjnie tłumaczony z uwagi na greckie słowo analogia. Słowo to składa się z przedrostka ana‐ (oznaczającego sposób dystrybucji czegoś, np. „w środku”, „w ramach czegoś”) oraz rdzenia ‐logia (pochodzącego od wyrazu logos, które NT zasadniczo odnosi do Bożego Słowa). Tak więc określenie kata ten analogian (tes pisteos) nie powinno być tłumaczone: „proporcjonalnie” (do wiary) czy „na miarę” (wiary), lecz „w ramach” (wiary). Skoro zaś wiara jest odpowiedzią człowieka na to, co mówi do niego Boże Słowo, to dynamicznym ekwiwalentem tego sformułowania jest przekład podany w tekście głównym NPD. Prawdziwi Boży prorocy realizują to zadanie przez nauczanie i wyjaśnianie tego, jak w codziennym życiu stosować Boże Słowo. Natomiast ci ludzie, którzy głoszą to, co ślina im na język przynosi – zwodząc przy tym Boży lud – są po prostu fałszywymi prorokami. Co gorsza, udając posiadanie Bożego daru, jedynie imitują (czasami pod wpływem swych emocji) działanie Bożego Ducha. Zapominają przy tym, że Duch Boga jest przede wszystkim Duchem Bożej świętości, Bożej mądrości (rozwagi, trzeźwego myślenia i samokontroli), Bożej postawy miłości (gr. agape) i Duchem odwagi do głoszenia Dobrej Wiadomości o ratunku w Chrystusie. Te wszystkie cechy Bożego Ducha jasno i dobitnie widać w postawie i charakterze Jezusa. Biblia nie pozostawia przy tym żadnych wątpliwości: straszliwa kara spotka wszystkich zwodzicieli, którzy twierdzą, że są Bożymi prorokami, a nimi nie są. W ST obowiązywała zasada, że fałszywi prorocy mieli być kamienowani (por. Pwt 13,2‐12). Również w NT znajdujemy mnóstwo ostrzeżeń przed fałszywymi prorokami, np. Mt 7,15; Mt 24,11; Mt 24,24; Mk 13,22; Łk 6,26; 2 P 2,1; 1 J 4,1; Ap 16,13; Ap 19,20. Więcej o tym w Komentarzu NPD → Prorok, proroctwo.. 7#1 P 4,10‐11Kto zaś ma dar posługiwania#Dosł. „diakona”., niechaj służy! Jeśli ktoś otrzymał dar nauczania, niech wyjaśnia Boże Słowo#Rolą biblijnego nauczyciela jest wykładanie znaczenia Bożego Słowa (teorii). Rolą wspomnianego wcześniej proroka jest wskazywanie wierzącym tego, jak mogą lub jak powinni stosować Słowo Boże w praktyce swego życia. Czasami zdarza się, że Bóg jednej osobie udziela obu tych darów jednocześnie (por. Dz 13,1)., 8#Mt 6,3; 2 Kor 8,2; 2 Kor 9,7; Tt 1,5a jeśli ma dar podtrzymywania na duchu i zachęcania#Gr. parakaleo. Podobnym słowem w J 14,6 Jezus określił posłannictwo Bożego Ducha Uświęcenia., to niech aktywnie angażuje się w życie innych, wzmacniając ich wszelką zachętą! Jeśli ktoś dysponuje dobrami materialnymi, które otrzymał do rozdania, niech będzie szczodry; a jeśli ma dar przewodzenia, niech w swej posłudze będzie gorliwy! Sprzyjajcie innym, okazując im – z całą pogodą ducha – pełne wyrozumiałości miłosierne współczucie! 9#Am 5,15; 1 Tm 1,5; 1 P 1,22Każde wasze działanie niech będzie rzetelnym świadectwem ofiarnej Bożej postawy miłości#Gr. agape. Słowo to w ogóle nie ma charakteru emocjonalnego, choć taki wydźwięk nadaje mu współczesna zachodnia kultura. Mówi ono o wyborze i działaniu, a nie o uczuciach. Odnosi się zatem do sfery wolicjonalnej, a jego sensem jest podjęcie decyzji o wyświadczaniu dobra także wobec tych ludzi, którzy na to dobro wcale nie zasługują. Boża miłość, która w Chrystusie została objawiona ludzkości, ma właśnie taki charakter. Jest to decyzja Najwyższego, który zdecydował się wyświadczyć ludziom dobro, pomimo że oni na nie w niczym nie zasłużyli., a nie tylko pozorem przywdziewanym na pokaz!#Dosł. „nieobłudna”.. Zawsze brzydźcie się złem, niezależnie od tego, w jakiej postaci się ono pojawia! Ze wszystkich sił przylgnijcie do dobra! 10#J 13,34; Flp 2,3; 1 Tes 4,9; 2 P 1,7Bądźcie uczynni w trosce o braci i siostry#„Troska o braci” (gr. filadelfia). Inni tłumaczą: „miłość braterska”., wzajemnie wyprzedzając się w okazywaniu szacunku. 11#Dz 18,25; Dz 20,19; Ap 3,15W swej gorliwości nie bądźcie nachalni czy dokuczliwi. Swój duchowy zapał skupcie raczej na osobistym wzrastaniu w posłuszeństwie wobec PANA. 12#1 Kor 13,13; 1 Tes 5,17Radujcie się nadzieją, którą w Nim pokładacie! Wyróżniajcie się cierpliwością, szczególnie wówczas, gdy spotykają was różnego typu trudności i prześladowania. W modlitwie bądźcie niestrudzeni. 13#Dz 1,14; Dz 6,4; Dz 9,13; Kol 4,2; Hbr 13,2Okazujcie gościnność braciom i siostrom#Dosł. „świętym”, gdyż tak chrześcijanie tamtych czasów nazywali siebie nawzajem. Wynikało to z faktu rozumienia terminu „święty” jako „oddzielony od grzechu” lub „stanowiący własność Boga”. Słowo „święty” (gr. hagion, hebr. kadosz) generalnie znaczy „oddzielony”. W odniesieniu do Boga oznacza Jego oddzielenie od grzechu i nieprawości; w odniesieniu do człowieka oznacza jego oddzielenie od świata do wyłącznej dyspozycji Boga Najwyższego. Dlatego Jakub w Jk 4,4 stwierdza, że osoby trwające w przyjaźni ze światem są nieprzyjaciółmi Boga. , którzy są w potrzebie. 14#Mt 5,44; Dz 7,59; 1 Kor 4,12O tych zaś, którzy was prześladują, dobrze się wypowiadajcie. To ważne, abyście nigdy im nie złorzeczyli, lecz zawsze dobrze się o nich wyrażali. 15#Hi 30,25; 1 Kor 12,26Radujcie się z tymi, którzy się radują, i płaczcie z tymi, którzy płaczą. 16#Prz 3,7; Iz 5,21; Rz 11,20; Rz 15,5Traktujcie się wzajemnie z wyrozumiałością, zachowując pokorę w myśleniu i dostosowując się do innych. Nie uważajcie się za lepszych lub mądrzejszych od innych. 17#Prz 3,4; 2 Kor 8,21; 1 Tes 5,15; 1 P 3,9Nikomu złem za zło nie odpłacajcie, ale starajcie się o to, co jest dobre w oczach wszystkich. 18#Mk 9,50; Hbr 12,14Jeśli to od was zależy, zachowajcie pokój ze wszystkimi. 19#Kpł 19,18; Pwt 32,35; Mt 5,39; 1 Kor 6,6‐7Umiłowani, nie mścijcie się z powodu doznanych krzywd, lecz ich wyrównanie pozostawcie Bożemu gniewowi. Pamiętajcie o tym, że to PAN zastrzegł sobie
Do mnie należy karanie i w mym ręku leży odpłata # Por. Pwt 32,35. .
20 # Prz 25,21‐22; Mt 5,44 A zatem:
jeśli twój nieprzyjaciel cierpi głód, nakarm go; jeśli chce mu się pić, napój go.
Tak bowiem czyniąc, węgle ogniste gromadzisz nad jego głową # Por. Prz 25,21‐22. „Węgle ogniste” – obrazowe określenie zbawiennych dla człowieka wyrzutów sumienia. .
21 # Jk 5,4 Nie dawajcie się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężajcie#To wezwanie nie musi dotyczyć jedynie okoliczności zewnętrznych. Dotyczy ono również walki wewnętrznej, którą prowadzi każdy wierzący podczas obecnego życia. Jest to druga część etapu zbawienia zwana uświęceniem. Patrz też przypis do Ef 4,24.!
Obecnie wybrane:
Rzymian 12: NT NPD
Podkreślenie
Udostępnij
Porównaj
Kopiuj
Chcesz, aby twoje zakreślenia były zapisywane na wszystkich twoich urządzeniach? Zarejestruj się lub zaloguj
Copyright ©️ 2021, 2022, 2023 by Wydawnictwo NPD.