ข้อพระคัมภีร์ยอดนิยมจาก انجیلِ مَتّی 27

แบ่งปัน

ساعت نزدیک سه به، عیسی بلنده صَصییم دادش بِکَه: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقتَنی؟» یعنی «چِمن خدا، چِمن خدا، چرا اَمِنِر تیناو بِنا؟»

اَ لحظه معبده پردَه اَروازه تا اشنیوَ دِ پاره ببه. زمین بلرزسشه و سِگه آشکاجِسِنده. قبره نی آبنده و خیلی از مقدّسه آدمِ که مردَه بنده، زنده آبنده.

هنی عیسی بلنده صَصِییَم جیکیلش بِکَه و جانش بدا.

وختی که سربازان فرمانده و سربازانی که عیسی صلیبه بِن بِنده تا نگهبانی بِدینده، زمین لرزه و همه‌ی اتفاقانشون بوینت پِر بترسسنده، بواتشون: «واقعا که ام مردک خدا زا به.»

ظهر ساعت دونزه تا سه بعدظهر، تاریکی همه اَ سرزمینش بگَت.

پیلاتس چون کود آپرسس: «پس عیسی ییم که اجو مسیح وانده، چه بکرم؟» همُن بواتند: «اجو صلیب سر بوکوش!» پیلاتُس آپرسس: «چرا؟ چه بدی ایش کرده؟» امّا اَون بِلندتر جیکیله شون بکه: «اجو صلیب سر بوکوش!»