ข้อพระคัมภีร์ยอดนิยมจาก انجیلِ مرقس 14

แบ่งปัน

عیسی هِمنَه بِوات: «اَبّا، په، همه چی اِشرا ممکنه. اَم عذابه قداره چَمَنَ دَ دور بکه، امّا نه چمن خواستییم بلکم اِشته ارادییَم.»

بیدار ببا و دِعا بِکَراه تا امتحان دِمَگنا. حقیقتا که روح مشتاقِ امّا جسم ناتوانه.»

حقیقتا، شَمارا وام همه‌ی دِنیا، هر یقا که خدا پاتشاهی شاده خَوَر اعلام بیبی، اَم زَنک کارَ نی چو یاد خونین واته بی.»

اَجونِش بِوات: «کم مَنته که چمن جان غم و غرصه دَ بمره. بییا وندَرُ و بیدار ببا.»

وختی غذاشون خُوردَی عیسی نانش اُگَت و شکر کردنِ پَش، پارِش بکه و اِشتن شاگردانش آدا و بِوات: «بیگیرا، اَم چمن بدن اِسه.»

اُخُری قدارش اوگت و شکر کردنِ پَش، اَوِش اشتن شاگردانش آدا، و اَوُن همه چو دَ بخردنده. و اَجونِش بِوات: «اَم چِمِن خونه که چواَم تازه عهدِ مهر کرم. چِمِن خون خیلیون خونین ایبی.

عیسی اِشتن شاگردونِش بِوات: «شَما همَه اَمِن تیناو آرزا، چون زکریای پیغمبره کتابَ دَ نیویشتشونه، «‌”چوپونه زَنم و گوسپندِ پخش بینده.“

اوپاب ببا بِشام. اَوی که گوِه اَمِن تسلیم بکره آرَسه.»

عیسی اجو بِوات: «حقیقتا، اتَه وام که هم آشون، پیش اَز اَم که سوکوله دِ را بخونیه، تَه اَمِن سه را هاشا کری!»