ข้อพระคัมภีร์ยอดนิยมจาก انجیلِ مرقس 4

แบ่งปัน

عیسی اوپاب بِبه و باد را تَشَرِش بِزِه و دریاش بِوات: «ساکت ببه! آرام ببه!» اَ لحظَه باد بِنِشت و همه یقا آرام بِبِه. اُخُری عیسی اِشتن شاگردونِش بِوات: «چرا هِمنَه ترسا هنوز ایمان ندارو؟»

اَوُن پِر بترسسنده و هندیگرییم بواتِندِ: «اَم کیه که حتی باد و دریا نی چو کودَ فرمان بَرِندِه!»

اما عیسی قایقه پِشت، اِشتن سر بالِشمَه سر نایِش به و خُته به. شاگرده عیسی شون خواوَ دَ اوپاب بکه و بواتشون: «استاد، عین خیالر نی که اَما هلاک بِبیوم؟»

و اَجون بِوات: «به اَ چی ای که اَشنوا دقت بِکَرا. هَه پیمانه اییم که وزن کَرا، شَماهون وَزن کرنده، حتی ویشتر

عیسی بِوات: «خدا پاتشاهی ای مردکی شارین که زمینِ سر دانَه اوشونه. شَو و روز اَ مردک چِه بُخوسه چِه بیدار بیبی، دانه جوونه زنه و پیله بی. چه طره؟ نِزونه.

هر که گوش اَشنوسن داره، بَشنوه.»