ข้อพระคัมภีร์ยอดนิยมจาก 2. Korinta 5

แบ่งปัน

Doawäajen, wan wäa en Christus es, dan es hee een niea Mensch. Daut waut hee verhäa wia, es nich mea; hee es nu waut nieet jeworden.

Gott muak dän, dee von kjeene Sind wist, en onse Städ to Sind, daut wie derch am ver Gott jerajcht worden, soo aus daut ver am jellen deit.

Wie läwen noch en de Tiet wua wie jleewen, un noch nich wua wie seenen.

Dit kjemt aula von Gott, dee ons derch Christus met sikj selfst veseent haft. Hee haft ons de Oppgow jejäft, Menschen von Gott sien Aunjebott auntoräden, met am veseent to woaren. Daut es, Gott wia en Christus, un hee veseend de Welt met sikj selfst. Hee vejeef de Menschen äare Sinden un hilt an dee nich mea väa. Un hee haft ons de Bootschoft von de Veseenunk aunvetrut.

Doawäajen sent wie nu Christus siene Veträda fa dise Bootschoft, soo aus wan Gott selfst junt derch ons aunräden wudd. Soo pracha wie junt en Christus siene Städ: Lot junt met Gott veseenen.

Hee es doatoo fa aule Menschen jestorwen, daut dee, dee doa läwen, nich mea fa sikj selfst läwen, oba fa dän, dee fa an jestorwen un vom Doot oppjestonen es. Doawäajen see wie kjeenen Mensch mea soo aun aus hee aus Mensch en dise Welt wia. Wie haben soogoa Christus aus Mensch jeseenen, oba nu see wie am nich mea soo.

Christus siene Leew drift ons doatoo. Wie sent doavon äwazeicht, wan eena fa aule jestorwen es, dan sent dee aula jestorwen.