โยบ 29:4-25

ช่วง​เวลา​ที่​ฉัน​รุ่ง​ที่​สุด เมื่อ​พระ​เจ้า​มี​มิตร​ไมตรี​ต่อ​กระโจม​ของ​ฉัน เมื่อ​องค์​ผู้​กอปร​ด้วย​มหิทธานุภาพ​ยัง​อยู่​กับ​ฉัน เมื่อ​ลูกๆ ของ​ฉัน​อยู่​รอบ​ข้าง​ฉัน เมื่อ​ฉัน​มี​เหลือ​กิน​เหลือ​ใช้ และ​มี​น้ำมัน​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ซอก​หิน เมื่อ​ฉัน​ออก​ไป​ที่​ประตู​เมือง เมื่อ​ฉัน​มี​ที่​นั่ง​ที่​ลาน​ชุมนุม พวก​ชาย​หนุ่ม​ถอย​หลีก​ไป​เมื่อ​เห็น​ฉัน คน​สูง​อายุ​ก็​ลุก​ขึ้น​ยืน​ให้​เกียรติ​ฉัน บรรดา​เจ้านาย​ชั้น​ผู้ใหญ่​หยุด​พูด และ​เอา​มือ​ปิด​ปาก​ไว้ เสียง​ของ​บรรดา​ผู้​สูง​ศักดิ์​เงียบ​ลง และ​ลิ้น​ของ​พวก​เขา​ติด​อยู่​กับ​เพดาน​ปาก ผู้​ใด​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​ฉัน​ก็​นับ​ว่า​ฉัน​ได้​รับ​พระ​พร และ​เมื่อ​ผู้​ใด​เห็น​ฉัน​ก็​ชมเชย เพราะ​ฉัน​ช่วย​ผู้​ยากไร้​ที่​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ และ​ช่วย​เด็ก​กำพร้า​ที่​ไม่​มี​ใคร​ช่วยเหลือ คน​ที่​กำลัง​จะ​ตาย​ให้​พร​แก่​ฉัน และ​ฉัน​ช่วย​ให้​หญิง​ม่าย​ร้อง​เพลง​ด้วย​ใจ​ยินดี ฉัน​ปฏิบัติ​ความ​ชอบธรรม​ดั่ง​สวม​เสื้อ​ผ้า ความ​เป็น​ธรรม​ของ​ฉัน​เป็น​ดั่ง​เสื้อ​คลุม​และ​ผ้า​โพก​ศีรษะ ฉัน​เป็น​ตา​ให้​กับ​คน​ตา​บอด และ​เป็น​เท้า​ให้​กับ​คน​ง่อย ฉัน​เป็น​พ่อ​ให้​กับ​คน​ยากไร้ และ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​ฉัน​ไม่​รู้จัก​เมื่อ​เขา​ต้อง​สู้​คดี ฉัน​ล้ม​อำนาจ​ของ​คน​ชั่ว​ร้าย และ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​เขา แล้ว​ฉัน​ก็​คิด​ว่า ‘ฉัน​จะ​ตาย​ใน​รัง​ของ​ฉัน และ​ฉัน​จะ​มี​อายุ​ยืน​ยาว​มาก ฉัน​เป็น​เสมือน​ราก​ต้นไม้​ที่​แผ่​ไกล​ถึง​แหล่ง​น้ำ พร้อม​กับ​มี​น้ำค้าง​บน​กิ่ง​ก้าน​ตลอด​คืน คน​สรรเสริญ​ฉัน​อย่าง​ไม่​รู้​จบ ฉัน​ไม่​เคย​ขาด​พละ​กำลัง’ ผู้​คน​คอย​ฟัง​ฉัน และ​นิ่ง​เงียบ​เพื่อ​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ฉัน เมื่อ​ฉัน​พูด​จบ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ไม่​พูด​อีก และ​คำ​พูด​ของ​ฉัน​ซึมซาบ​ใน​ตัว​เขา พวก​เขา​คอย​ฉัน​ดั่ง​คอย​ฝน และ​พวก​เขา​เปิด​ปาก​เหมือน​รอ​รับ​ฝน​ใน​ฤดู​ใบ​ไม้​ผลิ ฉัน​ยิ้ม​ให้​เมื่อ​พวก​เขา​ขาด​ความ​มั่นใจ และ​ใบ​หน้า​ที่​เบิกบาน​ของ​ฉัน​ทำ​ให้​พวก​เขา​หยุด​เศร้า​หมอง ฉัน​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ใจ​ให้​พวก​เขา และ​มี​ตำแหน่ง​เป็น​หัวหน้า ฉัน​อยู่​อย่าง​กษัตริย์​ท่าม​กลาง​กอง​ทหาร เป็น​อย่าง​ผู้​ปลอบโยน​คน​ที่​เศร้า​โศก