انجیلِ مرقس 6
6
ناصره مردم بی ایمانی
1عیسی اَ مکانَ دَ رایی ببه و بِشه اِشتن شهر. چو شاگرده چو پَش بشنده. 2وختی مقدسه شنبه روز ببه، عیسی یهودیان عبادتگاهَ دَ تعلیمش شروش بکه. خیلیون وختی چو لاوَعون اَشنوسنده مات ببِنده. اَوُن بواتشون: «اَم مردک همهی ام چیش کاش یاد گَتِه؟ ام چه حکمتیه که اَجوشون آدایه؟ و اَم چه معجزونیه که چو دسونییَم انجام بی؟ 3مگم اَو، هَه نجّار نی؟ مگم مریمِ زا نی؟ مگم، یعقوب، یوشا، یهودا و شَمعون برا نی؟ مگم چو خاعه بییا چَما دویر و بر زندگی نِکَرِنده؟» اَوُن عیسی لاوعون دَ ناراحت ببنده. 4عیسی اَجون بِوات: «ای پیغمبر همَّه یقا حرمت داره، جز اِشتن شهر و اِشتن خویشان و اِشتن خونواده دلَ!» 5عیسی نِتونسِشه بِر هیچ معجزهای انجام بیدی، جز اَم که اِشتن دسش چند مریضِ سر اوناشه و اَجونش شفا بدا. 6عیسی چون بی ایمانی خونَین حیران ببه.
و اطرافه دِهون گردِسَی، مردمش تعلیم دایَی.
عیسی دونزه شاگرد خِرسه
7عیسی اِشتن دونزده شاگردش وُنگ بکه، و اَجونِش دِ به دِ بِخِرسا و قدرت و اقتدارش آدا تا پلیده ارواحِ آدمونَ دَ اَبَر بِکَرِنده. 8اَجونش دستور آدا که اِشتن سَفَرِ را، جز ای دسه چوع هیچی اشتن خَمنا اومَگورنده؛ نه نان، نه کوله بار، و نه اِشتن قِیشون دله پول بنینده. 9پای جارِ دکرنده، امّا اضافیه شَوی ای دِمَکرنده. 10و اَجونِش بِوات: «وختی ای کییه ای دِله شا تا اَ لحظَه که اَ مکان ترک کرو، اَ کییه دَ بمونا. 11اَگم یقایی شَماشون قبول نکه و شَما لاوشون گوش نکه وختی اَ یقا ترک کرا، شَما لنگون خاکه نی بِر تکون بدیا، تا چون ضد ای شهادتی بیبی که خدا اجون جزا کره.» 12پس بِشنده مردمه را اعلام شون بکه که گَوَن توبَه بکرنده. 13اَون پِر دیونَ نی آدمونَ دَ اَبَرشون بکه و پِر مریضه روعنییَم مسحشون بکه، شفاشون بدا.
یحیای تعمیددهنده کوشتن
14هیرودیس پاتشاه اَمِش بشنوس، چون عیسی نوم شور و شویرت پیدا کرده بِه. بعضی از مردم بواتشون: «اَم مردک هه یحیای تعمیددهندیه که مَردَنِ پَش زندَه آبه. چِمه خونینه که تونه ام معجزعون انجام بیدی.» 15بعضیه واتشونَی: «اَو، ایلیا پیغمبر اِسه.» بعضی نی واتشونَی: «اَو، ای پیغَمبری اِسه قدیمیه پیغَمبرون شارین.» 16امّا وختی هیرودیس اَمِش بشنَوِس، بِوات: «اَم هَه یحیی اِسه که از چو سر چو جانَ دَ جِدام بکه و هَنِنَه زندَه آبییا!»
17چون هیرودیسِ دستورییَم به که یحیی شون ایگَته به و اَوِشون دِبَسته به و زندان دراینتشون به. هیرودیس اَم کارش هیرودیا خونین کرده بِه. هیرودیا، هیرودیس برا، فیلیپسِ زَنِگ بِه که هَنِنَه هیرودیس چواَم پَیوند کرده به. 18چون یحیی، هیرودیسِش واتَه بِه: «حلال نی که ته اِشته برا زنِگییَم ببی.» 19پس هیرودیا اِشتن دِلَ دَ، یحیی دَ کینِش دَ و گَوِسِشَی یحیاعه بکوشه، امّا نِتوِنِسَی. 20چون هیرودیس یحیی کودَ ترسِسَی، چمه خونَین که یحییاش ای صالحَ مردک و مقدّس مردک زونسی چو کو دَ محافظتش کَردَی. وختی هیرودیس، یحیی لاوش اَشنوسَی، حیران و پریشان آبَی. ولی اَم حالییَم، شادیییَم چو لاوَعونش گوش آدایَی.
21آخِر سر هیرودیا ای فرصتیش به دس بایرد. هیرودیس اِشتن دِنیا اومینه روزَ ای مهمونییش بِگَت و اِشتن درباریان و نظامیه فرماندهان و منطقه جلیل پیله نفرونِش دعوت بِکَه. 22هیرودیا کینه بومه مجلس و وَشتنش بکه و هیرودیس و چو میهمونونِش شاد بکه. اُخُری پاتشاه، اَ کِلِگِش بِوات: «هر چه گَوی چِمن کود آخاز که اَز اَته آدیم.» 23قسمش بخه، بِوات: «هر چه چِمن کودَ بِگوی اَته آدیم، حتی چِمن مملکته نصفه بِگَوی، اَته آدیم.» 24اَ کِلِگ بِشه بَرَسَر و اِشتن ماش بوات: «چو کودَ چه بِگَوِم؟» چو ما جواو بدا: «یحیای تعمیددهنده سر.» 25کِلِگ البَحل آگردس پاتشاه وَر و بِوات: «گوم یحیای تعمیددهنده سَرِ ای سینی دله اَمِن آدی.» 26پاتشاه پِر ناراحت ببه، ولی اِشتن قسمه خونَین و اِشتن مهمونون خونَین نگوسشه اَز اَ لاوَعی که اَ کِلِگِش واتَه به آگرده. 27پاتشاه البحل ای جلادیش بِخِرسا و دستورش بدا که یحیی سرِ بایره. جلاد بِشِه، زندانَ دَ یحییش سر ایبِره 28و چو سرش ای سینی دلِش بِنا و بایردش و آداشه اَ کِلِگ. کِلِگَ نی اَ سرِش آدا اِشتن ما. 29وختی یحیی شاگرده امشون بشنوس، بومِندِ و چو جنازشون اوگت و بِخَشاردشونه.
عیسی پنج هزار نفره غذا داین
30حواریون آگردِسِنده عیسی وَر و هر چه که کردشون به و هر چه که تعلیمشون آدایه به، عیسی را بواتندِ. 31عیسی اجون بِوات: «چِمِن خمنا بایا خلوته یقایی و ایکه استراحت بکرا.» چون مردمه شیین و اومییَن هِمنه بِه که حتی فرصتشون نکَردَی ای چی بُخَرنده. 32پس اَون تیناوی، قایقییَم راه دکَتِنده خلوت یقایی. 33امّا وختی بشنده خیلیون اَوِشون بوینت و آزونِسِشونه. پس مردم همهی شهرون پیادَه، بِر بِشِنده و پیش تر از اَون بِر آرَسِسنده. 34وختی عیسی قایقَ دَ اشنیو بومه پِر جماعتیش بیوینت و دلش چون را بسوجس چون بی چوپون گوسپندون شارین بِنده. پس اَجونش تعلیم بدا و خیلی چیون اَجونش یاد بِدا. 35غروو دَم، عیسی شاگرده بومِندِ چو وَر و بواتشون: «بییا دور افتاده یقاییه، شَو نزدیکه. 36مردمه بخرس تا بیشینده ام اطرافه دهون و مزرعه ان و اِشنا ای چی خوردنِ را بِخِرنده.» 37امّا عیسی چون جواوَ بوات: «شَما اِشتن اَجون غذا بدییا.» اَوُن بواتشون: « بِشوم و دویست دیناره قدر نان بِخِروم و اَجون بدیوم تا بُخَرنده؟» 38عیسی بِوات: «چند نان دارا؟ بشا و بوینا.» پس آپرس دپرسشون بکه و بواتند: «پنج نان و دِ مایی.» 39اُخُری اِشتن شاگردونش دستور بدا تا همهي مردمه دسته دسته، بنشوننده علفون سر. 40پس مردم صد نفری و پنجاه نفریه دسته عون زمینیم سر بنِشتنده. 41عیسی اَ پنج نان و دِ ماییش اوگت و آسمونش ددِشت و خداش شکر بِکَه. اُخُری نانش پارِش بکه و آداشه اِشتن شاگرده تا مردمه پیش بنینده؛ اَ دِ ماییش همُّن میون بِبَخشِسِشه. 42همَّه بُخردشون و سیر آبنده، 43و شاگرده دونزده سبد مَشت اَز نان و تیکه خُردَه عونشون جمع آکه. 44مردکون تعداد که نانشون بُخه پنج هزار نفر بِه.
عیسی آو سر مِجِه
45عیسی البحل اِشتن شاگردونش بوات وختی که اَو، جماعتِ خِرسه، اَوُن قایقِ سار ببینده و عیسی پیش بیشینده دریا اَ دیم بیت صیدا شهر. 46عیسی مردمه خرسایَنِ پَش، بِشه کوه تا دِعا بکره.
47وختی شَو ببه، قایق دریا وسطَ بِه و عیسی خشکیهَ دَ تیناو بِه. 48عیسی بیوینتِشه که شاگرده زورییَم پارو زنِنده چون باد خلاف جهتی که اَوُن شَینده دَمِسَی. شَو ساعت سه نزدیکی، که عیسی آوِ سر مِتَی بِشه چون طرف و بِگوِسِشه چون وَرَ دَ آوِرییَه. 49امّا وختی شاگرده بیوینتند که عیسی آو سر راه شی، خیالشون بِکَه که ای روحیه و جیکیلشون بکه، 50چون اَوُن همُّن چو وینتَه دَ وحشتشون کرده به. امّا عیسی البحل چونییم لاوِش بِکَه و بِوات: «اَزیم، شَما دل قرص ببی. مترسا!» 51اُخُری عیسی بِشه چون وَر قایق دلَ و باد بنشت. اَوُن مات ببِنده 52چون که نانان معجزشون نِفَهمِسِنده بلکم چون دل سَت آبیه بِه.
عیسی جنیسارت مریضون شفا دی
53وختی اَوُن آرسسنده دریاچه اَ دیم، بومِندِ جِنیسارِته ناحیه و بِر، لنگرشون دراینت. 54قایقَ دَ که اشنیو بومندِ مردم البحل عیسی شون آزونس 55و دَوِسَن دَوِسَنییم اَ منطقه سر تا سره بشنده و مریضونشون چون تختییم، ببردشونه هر یقا که بشنَوسِشونه عیسی بِر اِسِه. 56عیسی هر دِه یا شهر یا مزرَعه ای که شی اَی مردمِ مریضونشون میدانونَ دَ نایَی و عیسیشون مندت کردَی که ایجازه بیدی تا مریضه فقط چو اَبا لبه دَس بزننده؛ و هر که دسش زَیَی شفاش ایگَتَی.
ที่ได้เลือกล่าสุด:
انجیلِ مرقس 6: KTT
เน้นข้อความ
แบ่งปัน
เปรียบเทียบ
คัดลอก
ต้องการเน้นข้อความที่บันทึกไว้ตลอดทั้งอุปกรณ์ของคุณหรือไม่? ลงทะเบียน หรือลงชื่อเข้าใช้
@ 2024 Korpu Company