กันดารวิถี 21:4-35 - เปรียบเทียบทุกเวอร์ชัน

แบ่งปัน

พวกเขาออกเดินจากภูเขาโฮร์ตามทางที่ไปทะเลแดง เพื่อจะอ้อมแผ่นดินเอโดม ประชาชนเกิดความท้อแท้ระหว่างทาง แล้วประชาชนก็ต่อว่าพระเจ้าและโมเสสว่า “ทำไมพาเราออกจากอียิปต์ให้มาตายในถิ่นทุรกันดาร? เพราะไม่มีอาหารและไม่มีน้ำ เราเกลียดอาหารอันไร้ค่านี้” และพระยาห์เวห์ทรงส่งพวกงูพิษมาในหมู่ประชาชน งูก็กัดประชาชน และคนอิสราเอลตายเป็นจำนวนมาก และประชาชนมาหาโมเสสกล่าวว่า “เราทำบาปเพราะเราต่อว่าพระยาห์เวห์และต่อว่าท่าน ขอทูลวิงวอนพระยาห์เวห์ให้พระองค์ทรงนำงูไปจากเรา” ดังนั้นโมเสสจึงทูลวิงวอนเพื่อประชาชน และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงทำงูพิษตัวหนึ่งติดไว้บนเสา และทุกคนที่ถูกงูกัดมองดูงูนั้น ก็จะมีชีวิตอยู่ได้” ดังนั้นโมเสสจึงทำงูทองสัมฤทธิ์ตัวหนึ่ง และติดไว้บนเสา และเมื่องูกัดใคร ถ้าคนนั้นมองดูงูทองสัมฤทธิ์นั้น เขาก็มีชีวิตอยู่ได้ แล้วคนอิสราเอลก็ออกเดินทางไปตั้งค่ายอยู่ที่โอโบท และพวกเขาออกเดินทางจากโอโบทไปตั้งค่ายอยู่ที่อิเยอาบาริม ซึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดารตรงข้ามโมอับ ทางด้านตะวันออก และจากที่นั่นพวกเขาออกเดินทางไปตั้งค่ายอยู่ที่หุบเขาเศเรด แล้วพวกเขาออกเดินทางจากที่นั่นไปตั้งค่ายอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของลุ่มแม่น้ำอารโนน ซึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดารที่ยืดมาจากพรมแดนของคนอาโมไรต์ เพราะว่าแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ ระหว่างโมอับกับคนอาโมไรต์ ดังนั้นในหนังสือสงครามของพระยาห์เวห์จึงกล่าวไว้ว่า วาเฮบในเมืองสุฟาห์ ทั้งหุบเขา แม่น้ำอารโนน และที่เชิงลาดของหุบเขา ซึ่งยืดไปจนถึงที่ตั้งของเมืองอาร์ และพาดไปตามพรมแดนของโมอับ แล้วจากที่นั่นก็เดินทางต่อไปถึงเมืองเบเออร์ ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงรวบรวมประชาชนเข้าด้วยกันและเราจะให้น้ำแก่พวกเขา” แล้วอิสราเอลจึงร้องเพลงนี้ว่า จงมีน้ำพลุ่งขึ้น บ่อน้ำเอ๋ย จงร้องเพลงให้บ่อน้ำเถิด คือบ่อน้ำที่พวกหัวหน้าขุดไว้ เป็นบ่อที่เจ้านายของประชาชนเจาะไว้ ด้วยคทาและไม้เท้าของเขาทั้งหลาย และจากถิ่นทุรกันดารนั้นพวกเขาก็มาถึงมัทธานาห์ และจากมัทธานาห์ถึงตำบลนาหะลีเอล และจากนาหะลีเอลถึงตำบลบาโมท และจากบาโมทถึงหุบเขาในถิ่นของโมอับที่อยู่ข้างยอดเขาปิสกาห์ซึ่งมองลงมาเห็นเยชิโมน แล้วอิสราเอลส่งผู้สื่อสารไปเข้าเฝ้าสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ทูลว่า “ขอให้ข้าพระบาทผ่านดินแดนของฝ่าพระบาท พวกข้าพระบาทจะไม่เลี้ยวเข้าไปในไร่นาหรือในสวนองุ่น จะไม่ดื่มน้ำจากบ่อน้ำ แต่จะเดินไปตามทางหลวงจนเราผ่านพรมแดนของฝ่าพระบาท” แต่สิโหนไม่ยอมให้อิสราเอลผ่านดินแดนของพระองค์ พระองค์ทรงรวบรวมประชาชนทั้งหมดของพระองค์ยกออกสู้กับคนอิสราเอลในถิ่นทุรกันดาร และมารบกับคนอิสราเอลที่ยาฮาส และคนอิสราเอลได้สังหารพระองค์ด้วยคมดาบ และยึดแผ่นดินของพระองค์ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนจนถึงแม่น้ำยับบอก ไกลไปจนถึงดินแดนคนอัมโมน เพราะว่าพรมแดนของคนอัมโมนนั้นแข็งแกร่ง คนอิสราเอลก็ยึดเมืองทั้งหมด และคนอิสราเอลเข้าอาศัยอยู่ในทุกเมืองของคนอาโมไรต์ในเฮชโบน และตามชนบทของเมืองนั้นๆ เพราะว่าเฮชโบนเป็นเมืองของสิโหนกษัตริย์ของคนอาโมไรต์ ผู้ทรงต่อสู้กับกษัตริย์โมอับองค์ก่อน และทรงยึดแผ่นดินทั้งหมดของพระองค์ไกลไปถึงแม่น้ำอารโนน เพราะฉะนั้น ผู้เขียนบทประพันธ์จึงกล่าวว่า จงมาที่เฮชโบน มาสร้างเมืองนี้ และให้เมืองของสิโหนถูกสร้างขึ้น เพราะว่ามีไฟออกมาจากเฮชโบน มีเปลวเพลิงออกมาจากเมืองของสิโหน มันได้เผาผลาญเมืองอาร์แห่งโมอับ คือบรรดาเจ้าแห่งเนินสูงของแม่น้ำอารโนน วิบัติจงมีแก่โมอับ ชนชาติของพระเคโมชจะพินาศ พระเคโมชทำให้พวกบุตรชายของตนเป็นผู้ลี้ภัย และบรรดาบุตรสาวของตนเป็นเชลย ของสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ เราทำลายพวกเขาจนพินาศจากเฮชโบนจนถึงดีโบน เราทำให้โนฟาห์เป็นเมืองร้าง ไกลไปถึงเมเดบา คนอิสราเอลจึงอาศัยอยู่ในแผ่นดินคนอาโมไรต์ และโมเสสส่งคนไปสอดแนมที่เมืองยาเซอร์ และเขาทั้งหลายยึดชนบทของเมืองนั้น แล้วขับไล่คนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ที่นั่น และเขาทั้งหลายก็หันขึ้นไปยังทางสู่บาชาน แล้วโอกกษัตริย์บาชานก็ทรงออกมาพร้อมด้วยประชาชนทั้งหมดของพระองค์เพื่อสู้รบที่เอเดรอี แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขา และประชาชนทั้งหมดรวมทั้งแผ่นดินของเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว และเจ้าจะทำกับเขาเหมือนอย่างที่ได้ทำกับสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ที่เฮชโบน” ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงฆ่าโอกและบรรดาโอรสของพระองค์ รวมทั้งประชาชนทั้งหมดของพระองค์จนไม่เหลือสักคนเดียว และอิสราเอลก็เข้ายึดแผ่นดินของพระองค์

เขาทั้งหลายออกเดินจากภูเขาโฮร์ตามทางที่ไปทะเลแดง เพื่อจะอ้อมแผ่นดินเอโดม ประชาชนท้อถอยเพราะเหตุหนทาง และประชาชนก็บ่นว่าพระเจ้าและว่าโมเสสว่า <<ทำไมพาเราออกจากอียิปต์มาตายในถิ่นทุรกันดาร เพราะไม่มีอาหารและไม่มีน้ำ เราเบื่ออาหารอันไร้ค่านี้>> และพระเจ้าก็ทรงให้งูแมวเซามาในหมู่ประชาชน งูก็กัดประชาชน และคนอิสราเอลตายมาก และประชาชนมาหาโมเสสกล่าวว่า <<เราทั้งหลายได้กระทำบาปเพราะเราทั้งหลายได้บ่น ว่าพระเจ้าและบ่นว่าท่าน ขอทูลแด่พระเจ้าขอพระองค์ทรงนำงูไปจากเราเสีย>> ดังนั้นโมเสสจึงอธิษฐานเพื่อประชาชน และพระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า <<จงทำงูแมวเซาตัวหนึ่งติดไว้ที่เสา ทุกคนที่ถูกงูกัด เมื่อเขามองดู เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้>> ดังนั้นโมเสสจึงทำงูทองสัมฤทธิ์ตัวหนึ่ง และติดไว้ที่เสา แล้วถ้างูกัดคนใด ถ้าเขามองดูงูทองสัมฤทธิ์นั้น เขาก็มีชีวิตอยู่ได้ และคนอิสราเอลก็ยกออกเดิน ไปตั้งค่ายอยู่ที่โอโบท และเขาออกเดินจากโอโบทไปตั้งค่ายอยู่ที่อิเยอาบาริม อยู่ในถิ่นทุรกันดารตรงข้ามโมอับ ทางทิศตะวันขึ้น เขายกออกจากที่นั่นมาตั้งค่ายอยู่ที่หุบเขาเศเรด เขายกออกจากที่นั่นไปตั้งอยู่ที่ฟากเหนือของลุ่มแม่น้ำ อารโนน ซึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดารที่ยืดมาจากพรมแดนของคนอาโมไรต์ เพราะว่าแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ ระหว่างโมอับกับคนอาโมไรต์ ดังนั้นในหนังสือสงครามของพระเจ้าจึงมีว่า วาเฮบในเมืองสุฟาห์ และลุ่มแม่น้ำอารโนน และที่เชิงลาดของที่ลุ่มเหล่านั้นซึ่งยืดไป จนถึงที่ตั้งเมืองอาร์ และพาดพิงไปถึงพรมแดนโมอับ จากที่นั่นเขาออกเดินต่อไปถึงเมืองเบเออร์ ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า <<จงรวบรวมประชาชนเข้าด้วยกันเราจะให้น้ำแก่เขา>> แล้วอิสราเอลจึงร้องเพลงนี้ว่า บ่อน้ำเอย จงมีน้ำพลุ่งขึ้นมา - - ให้เรามาร้องเพลงกัน - - - เป็นบ่อน้ำที่หัวหน้าได้ขุดไว้ เป็นบ่อที่เจ้านายของประชาชนเจาะไว้ ด้วยคทาและไม้เท้าของท่านเหล่านั้น และจากถิ่นทุรกันดารนั้นไปเขาก็มาถึงมัทธานาห์ และจากมัทธานาห์ถึงตำบลนาหะลีเอล และจากนาหะลีเอลถึงตำบลบาโมท และจากบาโมทถึงหุบเขา ซึ่งอยู่ในท้องถิ่นโมอับข้างยอดเขา ปิสกาห์ซึ่งมองลงมาเห็นเยชีโมน แล้วอิสราเอลส่งผู้สื่อสารไปหาสิโหน กษัตริย์คนอาโมไรต์กล่าวว่า <<ขอให้ข้าพเจ้าผ่านแผ่นดินของท่าน พวกเราจะไม่เลี้ยวเข้าไปในนาหรือในสวนองุ่น เราจะไม่ดื่มน้ำจากบ่อ เราจะเดินไปตามทางหลวงจนเราได้ผ่านพรมแดนเมืองของท่าน>> แต่สิโหนไม่ยอมให้อิสราเอลยกผ่านพรมแดนของท่าน ท่านรวบรวมพลของท่านยกออกสู้รบกับคนอิสราเอล ในถิ่นทุรกันดาร และมาถึงยาฮาสรบกับคนอิสราเอลที่นั่น และคนอิสราเอลได้ประหารท่านเสียด้วยดาบ ยึดเอาแผ่นดินของท่านจากแม่น้ำอารโนนจนถึงแควยับบอก ไกลไปจนถึงแดนคนอัมโมน เพราะว่าพรมแดนของคนอัมโมนเข้มแข็ง และคนอิสราเอลยึดเมืองเหล่านี้ทั้งหมด และคนอิสราเอลเข้าตั้งอยู่ในหัวเมือง ของคนอาโมไรต์ในเฮชโบน และตามชนบททั้งหมด เพราะว่าเฮชโบนเป็นเมืองหลวงของ สิโหนกษัตริย์ของคนอาโมไรต์ ผู้ที่ต่อสู้กับกษัตริย์ชาวโมอับองค์ก่อน และยึดได้แผ่นดินของท่านทั้งสิ้นไกลไปถึงแม่น้ำอารโนน นักร้องบทประพันธ์จึงร้องว่า มาที่เฮชโบน ให้สร้างและสถาปนาเมืองแห่งสิโหนขึ้น เพราะว่ามีไฟออกไปจากเฮชโบน มีเปลวไฟออกไปจากเมืองแห่งสิโหน ได้ทำลายเมืองอาร์ของโมอับ เจ้าของแห่งเนินสูงของแม่น้ำอารโนน โอ โมอับเอย วิบัติแก่เจ้า โอ ชนชาติแห่งพระเคโมชเอย เจ้าต้องพินาศ พระเคโมชได้ทำให้บุตรชายของตนเป็นคนหลบภัย และทำให้บุตรสาวของตนเป็นเชลยของสิโหนกษัตริย์ คนอาโมไรต์ เราทั้งหลายได้ยิงเขาทั้งปวงเฮชโบนพินาศจนถึงดีโบน เราได้กวาดล้างถึงโนฟาห์เสีย คือถึงเมเดบา ดังนั้นคนอิสราเอลได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินคนอาโมไรต์ และโมเสสใช้คนไปสอดแนมเมืองยาเซอร์ และเขาทั้งหลายได้ยึดชนบทของเมืองนั้น และขับไล่คนอาโมไรต์ที่อยู่ที่นั่นเสีย แล้วเขาก็เลี้ยวยกเดินไปตามทางเมืองบาชาน และโอกกษัตริย์เมืองบาชานก็ออกมาทั้งตัวท่าน กับพลไพร่ของท่านเพื่อสู้รบกับเขาที่เอเดรอี แต่พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า <<อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว ทั้งพลไพร่ของเขาและแผ่นดินของเขา และเจ้าจะกระทำแก่เขาอย่างเจ้าได้ กระทำแก่สิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ผู้อยู่ที่เฮชโบน>> ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงฆ่าโอกและบุตรหลานของท่านเสีย ทั้งประชาชนของท่านไม่มีเหลือให้ท่านสักคนเดียว และเขาทั้งหลายก็เข้ายึดแผ่นดินของท่าน

พวกเขาเดินทางจากภูเขาโฮร์ไปตามทางที่จะไปทะเลแดงเพื่ออ้อมดินแดนเอโดม แต่ประชากรยิ่งรู้สึกท้อแท้มากขึ้น พากันบ่นว่าพระเจ้าและโมเสสว่า “ทำไมท่านถึงได้พาเราออกจากอียิปต์มาตายในถิ่นกันดารนี้? ไม่มีขนมปัง! ไม่มีน้ำ! เราเกลียดมานาที่แสนจะน่าเบื่อ!” แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงส่งงูพิษมาในหมู่พวกเขา ชนอิสราเอลหลายคนถูกงูกัดตาย ประชากรจึงมาหาโมเสสและร้องว่า “พวกข้าพเจ้าได้ทำบาปที่บ่นว่าองค์พระผู้เป็นเจ้ากับบ่นว่าท่าน โปรดอธิษฐานทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าให้นำงูออกไปเถิด” ดังนั้นโมเสสจึงอธิษฐานเผื่อประชากร องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงทำงูตัวหนึ่งติดไว้ที่ยอดเสา ผู้ใดถูกงูกัด จงมองดูงูนั้นแล้วจะรอดชีวิต” โมเสสจึงทำงูจากทองสัมฤทธิ์ติดไว้ที่ยอดเสา และเมื่อผู้ที่ถูกงูกัดมองดูงูทองสัมฤทธิ์นั้นก็มีชีวิตอยู่ ชนอิสราเอลออกเดินทางมาตั้งค่ายอยู่ที่โอโบท แล้วเดินทางต่อมายังอิเยอาบาริมในถิ่นกันดารตรงข้ามโมอับด้านตะวันออก พวกเขาเดินทางต่อจากที่นั่น และมาตั้งค่ายพักที่หุบเขาเศเรด แล้วเคลื่อนมาตั้งค่ายที่ริมแม่น้ำอารโนนในถิ่นกันดาร ซึ่งต่อเข้าไปในเขตแดนของชาวอาโมไรต์ แม่น้ำอารโนนเป็นเส้นพรมแดนระหว่างโมอับกับอาโมไรต์ ด้วยเหตุนี้ในหนังสือสงครามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจึงระบุว่า “…วาเฮบในเมืองสุฟาห์และลำห้วย อารโนน และลาดเขาของลำห้วย ซึ่งนำไปสู่ที่ตั้งของเมืองอาร์ เลียบไปตามเขตแดนของโมอับ” จากที่นั่นอิสราเอลเดินทางต่อมายังเบเออร์ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงเรียกชุมนุมประชากร เราจะให้น้ำแก่พวกเขา” อิสราเอลจึงขับร้องเพลงนี้ว่า “บ่อน้ำเอ๋ย จงให้น้ำพุ่งขึ้นมาเถิด ให้เราขับขานลำนำน้ำ บ่อซึ่งบรรดาผู้นำได้ขุดขึ้น ฝีมือเจาะของเหล่าเจ้านาย ด้วยคทาและไม้เท้าของท่านเหล่านั้น” แล้วพวกเขาก็ออกจากถิ่นกันดารเดินทางไปมัทธานาห์ ผ่านมัทธานาห์ นาหะลีเอลและบาโมท จนมาถึงหุบเขาในโมอับ มียอดเขาปิสกาห์ซึ่งมองลงมาเห็นถิ่นกันดาร อิสราเอลส่งทูตเข้าพบกษัตริย์สิโหนของชาวอาโมไรต์เพื่อแจ้งว่า “โปรดอนุญาตให้เราผ่านแดน เราจะไม่ออกนอกทางหลวงจนกว่าจะผ่านดินแดนของท่านไปแล้ว จะไม่รุกล้ำที่นาหรือสวนองุ่นของท่าน จะไม่ดื่มน้ำจากบ่อของท่าน” แต่สิโหนไม่ยอมให้อิสราเอลผ่านแดน ทั้งยังยกทัพทั้งหมดมาสู้กับอิสราเอลในถิ่นกันดารโดยรบกันที่ยาฮาส อิสราเอลจึงสังหารสิโหนและครอบครองดินแดนของเขา ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนจดแม่น้ำยับบอก ไปประชิดพรมแดนของพวกอัมโมน เนื่องจากชายแดนของพวกเขามีแนวป้องกันเข้มแข็ง อิสราเอลได้ยึดครองเมืองทั้งหมดของชาวอาโมไรต์ รวมทั้งเฮชโบนและถิ่นที่อาศัยโดยรอบ เฮชโบนเป็นนครของสิโหนกษัตริย์ของชาวอาโมไรต์ ซึ่งได้รบกับกษัตริย์ของชนโมอับคนก่อน และยึดครองดินแดนทั้งหมดของเขามาจนจดแม่น้ำอารโนน ด้วยเหตุนี้เหล่ากวีจึงขับขานว่า “เชิญมาเฮชโบน และสร้างมันขึ้นใหม่ มากู้นครของสิโหนเถิด “ไฟออกมาจากเฮชโบน เปลวไฟกล้าจากนครแห่งสิโหน เผาผลาญเมืองอาร์แห่งโมอับ พลเมืองของที่สูงแห่งอารโนน วิบัติแก่เจ้า โมอับเอ๋ย! เจ้าถูกทำลายแล้ว ประชากรของพระเคโมชเอ๋ย! เคโมชปล่อยให้บรรดาบุตรชายของตนต้องลี้ภัย และบุตรสาวของตนต้องตกเป็นเชลย เป็นเชลยของสิโหนกษัตริย์แห่งชาวอาโมไรต์ “แต่เราได้โค่นล้มพวกเขา เฮชโบนถูกทำลายจนถึงดีโบน เราล้มล้างพวกเขาไปไกลถึงโนฟาห์ ซึ่งขยายไปจนจดเมเดบา” ดังนั้นอิสราเอลจึงตั้งถิ่นฐานในดินแดนของชาวอาโมไรต์ หลังจากโมเสสได้ส่งคนไปสำรวจเมืองยาเซอร์ ชนอิสราเอลก็ยึดถิ่นฐานโดยรอบได้ และขับไล่ชาวอาโมไรต์ซึ่งอาศัยอยู่ที่นั่นออกไป แล้วพวกเขาวกไปตามเส้นทางสู่บาชาน และกษัตริย์โอกแห่งบาชานยกทัพมาเผชิญหน้ากันที่เอเดรอี องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขาและกองทัพทั้งหมดตลอดจนดินแดนของเขาให้เจ้าแล้ว จงพิชิตเขาเหมือนที่ได้พิชิตสิโหนกษัตริย์ชาวอาโมไรต์ผู้ครองเฮชโบน” อิสราเอลก็สังหารโอก บุตรหลาน และกองทัพทั้งหมดของเขา ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้สักคนเดียว แล้วอิสราเอลก็เข้าครอบครองดินแดนนั้น

แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​จาก​ภูเขา​โฮร์ ใช้​เส้น​ทาง​ที่​มุ่ง​ไป​ยัง​ทะเล​ต้น​กก เพื่อ​อ้อม​ดินแดน​ของ​เอโดม ใน​ระหว่าง​ทาง​ประชาชน​เริ่ม​หมด​ความ​อดทน พวกเขา​พูด​ต่อว่า​พระเจ้า​และ​โมเสส​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​ถึง​ทำ​ให้​เรา​ต้อง​ออก​จาก​อียิปต์ เพื่อ​มา​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้งนี้ ที่นี่​ไม่​มี​ขนมปัง​และ​น้ำ และ​พวกเรา​ก็​เบื่อ​อาหาร​ที่​ห่วยๆนี้​เต็ม​ทน​แล้ว” พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​งู​พิษ​ลง​มา​ท่ามกลาง​พวกเขา งู​พวกนั้น​ได้​กัด​คน​อิสราเอล​ตาย​ไป​เป็น​จำนวน​มาก ประชาชน​จึง​มา​หา​โมเสส​และ​พูด​ว่า “พวกเรา​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว ที่​ไป​พูด​ต่อว่า​พระยาห์เวห์​และ​ท่าน ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ให้​พระองค์​ช่วย​เอา​งู​พวกนี้​ไป​จาก​พวกเรา​ด้วย​เถิด” โมเสส​จึง​อธิษฐาน​ให้​กับ​ประชาชน พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ทำ​งู​พิษ​ขึ้น​มา​ตัวหนึ่ง แล้ว​เอา​ไป​แขวน​ไว้​บน​เสา เมื่อ​คน​ที่​ถูก​งู​กัด มอง​ดู​มัน คนๆ​นั้น​ก็​จะ​หาย” ดังนั้น​โมเสส​จึง​ทำ​งู​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เอา​ไป​แขวน​ไว้​บน​เสา เมื่อ​งู​ไป​กัด​ใคร​เข้า แล้ว​คนๆ​นั้น​มอง​ไป​ที่​งู​ทอง​สัมฤทธิ์ เขา​ก็​จะ​หาย ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​ออก​จาก​ที่​นั่น และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​โอโบท จากนั้น​พวกเขา​ได้​ออก​จาก​โอโบท​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​อิเยอาบาริม​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ติด​ชายแดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​โมอับ พวกเขา​ออก​จาก​ที่นั่น​แล้ว​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หุบเขา​เศเรด พวกเขา​ออก​จาก​ที่​นั่น​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​แม่น้ำ​อารโนน ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง แม่น้ำ​นี้​เริ่ม​จาก​เขตแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ แม่น้ำ​อารโนน​จึง​เป็น​เส้น​กั้น​เขตแดน​ระหว่าง​โมอับ​และ​ชาว​อาโมไรต์ ถึง​ได้​มี​คำ​บรรยาย​อยู่​ใน​หนังสือ​สงคราม​ของ​พระยาห์เวห์ ไว้​อย่างนี้​ว่า “และ​วาเฮบ​ใน​เมือง​สุฟาห์ และ​หุบเขา​ของ​แม่น้ำ​อารโนน และ​เนินเขา​ต่างๆ​ของ​หุบเขา​ที่​นำ​ไป​สู่​ที่ตั้ง​ของ​เมือง​อาร์ และ​ทอด​ยาว​ไป​ตาม​พรมแดน​ของ​โมอับ” จาก​ที่นั่น พวกเขา​ไป​ต่อ​ถึง​เมือง​เบเออร์ นี่​คือ​บ่อน้ำ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​เรียก​ชุมนุม​ประชาชน และ​เรา​จะ​ให้​น้ำ​กับ​พวกเขา” แล้ว​อิสราเอล​ได้​ร้องเพลงนี้ “เจ้า​บ่อน้ำ​เอ๋ย ให้​น้ำ​ไหล​พุ่ง​ออก​มา ให้​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​มัน บ่อน้ำ​ที่​พวก​ผู้ยิ่งใหญ่​เป็น​ผู้ขุด ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ได้​ขุด​มัน​ขึ้น ด้วย​ไม้คทา​ของ​พวกเขา​และ​ด้วย​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา” แล้ว​พวกเขา​ก็​ออก​จาก​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ไป​สู่​มัทธานาห์ จาก​มัทธานาห์ พวกเขา​ไป​ถึง​นาหะลีเอล และ​จาก​นาหะลีเอล​พวกเขา​ก็​ไป​บาโมท จาก​บาโมท​ไป​ถึง​หุบเขา​ซึ่ง​อยู่​ใน​แคว้น​โมอับ​บน​ยอด​เขา​ปิสกาห์ จาก​บนนั้น สามารถ​มองเห็น​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ทั้งหมด แล้ว​อิสราเอล​ก็​ได้​ส่ง​พวก​ผู้ถือสาร​ไป​หา​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ พวกเขา​บอก​ว่า “ขอ​อนุญาต​ให้​เรา​เดิน​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่าน​ไป​ด้วยเถิด เรา​จะ​ไม่​เข้า​ไป​ใน​ทุ่งนา​ของ​ท่าน​หรือ​ไร่องุ่น​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​ของ​ท่าน เรา​จะ​เดิน​อยู่​แต่​บน​ถนน​หลวง​ของ​ท่าน จน​กว่า​จะ​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ท่าน​ไป” แต่​สิโหน​ไม่​ยอม​ให้​ชาว​อิสราเอล​เดิน​ผ่าน​ดินแดน​ของ​เขา และ​สิโหน​ก็​ได้​รวบรวม​ประชาชน​ของ​เขา​และ​ยก​ออก​มา​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เขา​มา​ถึง​ยาฮาส​และ​เข้า​โจมตี​ชาว​อิสราเอล แต่​ชาว​อิสราเอล​ได้​ฆ่า​เขา​ตาย และ​ยึด​เอา​ดินแดน​ของ​เขา​ตั้งแต่​ลุ่ม​แม่น้ำ​อารโนน​ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​ยับบอก ไกล​ออก​ไป​จน​ถึง​พรมแดน​ของ​ชาว​อัมโมน เพราะ​ชายแดน​ของ​ชาว​อัมโมน​เข้มแข็ง​มาก ชาว​อิสราเอล​จึง​ยึด​เอา​เมือง​เหล่านี้​ไว้​ทั้งหมด และ​ชาว​อิสราเอล​ก็​เริ่ม​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ใน​เมือง​เฮชโบน​และ​เมือง​รอบๆ ขณะนั้น เมือง​เฮชโบน​คือ​เมืองหลวง​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์ สิโหน​ได้​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​โมอับ​องค์​ก่อน​และ​ยึด​เอา​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​โมอับ​มา​จน​สุด​แม่น้ำ​อารโนน ด้วย​เหตุนี้ จึง​มี​พวก​นักร้อง​ร้อง​ว่า “มา​ที่​เฮชโบน มา​สร้าง​มัน​ใหม่​อีก​ครั้ง มา​สร้าง​เมือง​สิโหน​ขึ้น​ใหม่ เพราะ​มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​เมือง​เฮชโบน เปลว​ไฟ​ออก​มา​จาก​เมือง​สิโหน ไฟ​ได้​กลืน​กิน​เมือง​อาร์​ใน​โมอับ มัน​ได้​กลืน​กิน​เนินเขา​เหนือ​แม่น้ำ​อารโนน เจ้า โมอับ ความ​พินาศ​มา​ถึง​เจ้า​แล้ว ประชาชน​ของ​พระ​เคโมช เจ้า​ถูก​ทำลาย​แล้ว พระ​เคโมช​ทำ​ให้​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ต้อง​วิ่งหนี และ​ทำ​ให้​พวก​ลูกสาว​ของ​เขา​ต้อง​ถูก​จับ​ตัว​ไป​ให้​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ลูกหลาน​ของ​พวกเขา ถูก​ทำลาย​ตั้ง​แต่​เมือง​เฮชโบน​ไป​จน​ถึง​ดีโบน และ​เรา​ได้​ทำลาย ไป​จน​ถึง​โนฟาห์​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมเดบา” ชาว​อิสราเอล​จึง​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ โมเสส​ส่ง​คน​ไป​สอดแนม เมือง​ยาเซอร์ และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​เข้า​ยึด​เมือง​รอบๆ​มัน​และ​ไล่​ชาว​อาโมไรต์​ที่​เคย​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ออก​ไป แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​ไป​ต่อ​ตาม​ทาง​ที่​ไป​สู่​เมือง​บาชาน กษัตริย์​โอก​ของ​เมือง​บาชาน​กับ​ประชาชน​ของ​เขา​จึง​ออก​มา​ที่​เอเดรอี เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ใน​สนาม​รบ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไม่​ต้อง​ไป​กลัว​เขา เพราะ​เรา​จะ​มอบ​เขา ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เขา​และ​ดินแดน​ของ​เขา​ให้​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ทำ​กับ​เขา​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​เคย​ทำ​กับ​สิโหน​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ที่​อยู่​ใน​เฮชโบน” ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ฆ่า​โอก พวก​ลูกชาย​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เขา จน​ไม่​เหลือ​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย​แม้แต่​คนเดียว แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​เข้า​ยึด​ดินแดน​ของ​เขาไว้

เขา​ทั้ง​หลาย​ย้าย​จาก​ภูเขา​โฮร์​ไป​ทาง​ทะเล​แดง เพื่อ​อ้อม​ดินแดน​เอโดม แต่​ใน​ระหว่าง​ทาง​ประชาชน​สิ้น​ความ​อดทน พวก​เขา​จึง​ต่อว่า​พระ​เจ้า​และ​โมเสส​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​พา​พวก​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​เพื่อ​มา​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ไม่​มี​ทั้ง​อาหาร​และ​น้ำ และ​เรา​ก็​เกลียด​อาหาร​ที่​ไร้​ค่า​นี้” พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จึง​ส่ง​งู​พิษ​มา​ใน​หมู่​ประชาชน​และ​กัด​พวก​เขา ชาว​อิสราเอล​หลาย​คน​ถูก​งู​กัด​ตาย ประชาชน​มา​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “พวก​เรา​ได้​กระทำ​บาป​เพราะ​เรา​ต่อว่า​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​และ​ท่าน ขอ​ท่าน​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ให้​เอา​งู​ไป​จาก​พวก​เรา​เถิด” ดังนั้น​โมเสส​จึง​อธิษฐาน​ให้​ประชาชน พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “จง​หล่อ​งู​พิษ​ตัว​หนึ่ง​และ​ติด​ไว้​บน​เสา เมื่อ​ผู้​ใด​ถูก​งู​กัด และ​มอง​ดู​งู​ที่​อยู่​บน​เสา เขา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่” และ​โมเสส​หล่อ​งู​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​มา​ตัว​หนึ่ง​และ​ติด​ไว้​ที่​เสา เมื่อ​ผู้​ใด​ถูก​งู​กัด เขา​ก็​จะ​มอง​ดู​งู​สัมฤทธิ์​ตัว​นั้น และ​จะ​ไม่​ตาย ชาว​อิสราเอล​ออก​เดิน​ทาง​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​โอโบท จาก​โอโบท​พวก​เขา​ออก​เดิน​ทาง​ไป และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​อิเยอาบาริม​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ที่​อยู่​ตรง​ข้าม​โมอับ​ทาง​ทิศ​ตะวัน​ออก ต่อ​จาก​นั้น​พวก​เขา​ออก​เดิน​ทาง​ไป และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ลุ่ม​น้ำ​เศเรด จาก​นั้น​พวก​เขา​ได้​ออก​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​อีก​ฟาก​ของ​อาร์โนน​ซึ่ง​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​ชายแดน​ของ​ชาว​อาโมร์ เพราะ​อาร์โนน​เป็น​ชายแดน​โมอับ​ที่​อยู่​ระหว่าง​โมอับ​กับ​ชาว​อาโมร์ ดังนั้น​จึง​ปรากฏ​ข้อความ​ใน​หนังสือ​สงคราม​ของ​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ว่า “วาเฮบ​ใน​สุฟาห์ ใน​หุบเขา​อาร์โนน และ​เนิน​ใน​หุบเขา​ที่​ยื่น​ล้ำ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​อาร์ และ​พาด​ยาว​ไป​จรด​ชายแดน​โมอับ” และ​จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​ไป​ยัง​เบเออร์​ซึ่ง​เป็น​บ่อ​น้ำ​ที่​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “จง​รวบ​รวม​ประชาชน​ให้​อยู่​รวม​กัน​ไว้ แล้ว​เรา​จะ​ให้​น้ำ​แก่​พวก​เขา” แล้ว​อิสราเอล​ก็​ได้​ร้อง​เพลง​นี้ “บ่อ​น้ำ​เอ๋ย จง​มี​น้ำพุ​ขึ้น จง​ร้อง​เพลง​ใน​เรื่อง​นี้ เรื่อง​บ่อ​น้ำ​ที่​บรรดา​เจ้า​นาย​ชั้น​ผู้​ใหญ่​ขุด​ขึ้น ที่​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ประชาชน​เจาะ ด้วย​คทา​และ​ไม้เท้า​ของ​พวก​เขา” และ​พวก​เขา​ออก​เดิน​ทาง​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไป​ยัง​มัทธานาห์ จาก​มัทธานาห์​ไป​ยัง​นาหะลีเอล และ​จาก​นาหะลีเอล​ก็​ไป​สู่​บาโมท และ​จาก​บาโมท​ไป​ยัง​หุบเขา​ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​อาณา​เขต​โมอับ​ที่​มี​ยอด​เขา​ปิสกาห์​ตั้ง​ตระหง่าน​อยู่​เหนือ​ที่​ร้าง​อัน​แร้นแค้น แล้ว​อิสราเอล​ได้​ให้​พวก​ผู้​ส่ง​ข่าว​บอก​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมร์​ว่า “ให้​เรา​ผ่าน​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ของ​ท่าน​เถิด เรา​จะ​ไม่​เลี้ยว​ไป​ทาง​ไร่​นา​หรือ​สวน​องุ่น เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ เรา​จะ​มุ่ง​หน้า​ไป​ตาม​ถนน​หลวง​จน​กว่า​จะ​ผ่าน​เข้า​ไป​ใน​พรมแดน​ของ​ท่าน” แต่​สิโหน​ไม่​ยอม​ให้​อิสราเอล​ผ่าน​เข้า​ไป​ใน​พรมแดน​ของ​ท่าน และ​รวบ​รวม​คน​ออก​ไป​สู้​รบ​กับ​อิสราเอล​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เมื่อ​ถึง​ยาฮาส​ก็​ได้​ต่อสู้​กับ​อิสราเอล อิสราเอล​ใช้​ดาบ​กำจัด​พวก​เขา และ​ยึด​ดินแดน​จาก​อาร์โนน​จน​ถึง​ยับบอก ไกล​ออก​ไป​จน​ถึง​เขต​แดน​ของ​ชาว​อัมโมน​เพราะ​ที่​ชายแดน​มี​การ​คุ้มกัน​อย่าง​แข็ง​แกร่ง อิสราเอล​ยึด​เมือง​เหล่า​นั้น​ไว้​ได้ อิสราเอล​ได้​ตั้ง​หลัก​แหล่ง​อยู่​ใน​ทุก​เมือง​ที่​เป็น​ของ​ชาว​อาโมร์ รวม​ถึง​เมือง​เฮชโบน​และ​ทุก​หมู่บ้าน​โดย​รอบ เฮชโบน​เป็น​เมือง​ของ​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมร์​ผู้​ที่​เคย​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​ท่าน​ก่อน​แห่ง​โมอับ​และ​ได้​ยึด​ดินแดน​ทั้ง​หมด​ไป​จน​ถึง​อาร์โนน​ไป​จาก​ท่าน ฉะนั้น​บรรดา​นัก​ขับ​โคลง​กลอน​จึง​กล่าว​ไว้​ว่า “มา​ที่​เฮชโบน​เถิด มา​สร้าง​เมือง​ขึ้น​ใหม่ ให้​เมือง​ของ​สิโหน​ได้​รับ​การ​ฟื้นฟู ด้วย​ว่า มี​ไฟ​ลุก​จาก​เฮชโบน เปลว​ไฟ​จาก​เมือง​ของ​สิโหน เผา​ผลาญ​เมือง​อาร์​ของ​โมอับ พลเมือง​ของ​ที่​สูง​แห่ง​อาร์โนน วิบัติ​จง​เกิด​แก่​เจ้า โมอับ ประชาชน​ของ​เทพเจ้า​เคโมช​เอ๋ย เจ้า​ต้อง​พินาศ​ไป เทพเจ้า​เคโมช​ได้​ทำ​ให้​บรรดา​บุตร​ชาย​ของ​ตน​เป็น​ผู้​ลี้ภัย และ​บุตร​หญิง​ของ​ตน​เป็น​นักโทษ ของ​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมร์ พวก​เรา​ได้​โค่น​พวก​เขา​เหล่า​นั้น​ลง​แล้ว เฮชโบน​พินาศ​จน​ถึง​ดีโบน เรา​ล้ม​ล้าง​พวก​เขา​ถึง​โนฟาห์ ซึ่ง​ขยาย​กว้าง​ไป​จน​ถึง​เมเดบา” ฉะนั้น อิสราเอล​จึง​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​อาโมร์ เมื่อ​โมเสส​ให้​พวก​สอดแนม​ไป​ยัง​เมือง​ยาเซอร์ และ​ชาว​อิสราเอล​ยึด​นิคม​โดย​รอบ​ไว้​และ​ขับไล่​ชาว​อาโมร์​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ออก​ไป จาก​นั้น​พวก​เขา​เลี้ยว​ขึ้น​ไป​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ไป​สู่​แคว้น​บาชาน และ​โอก​กษัตริย์​แห่ง​บาชาน​และ​กอง​ทหาร​ของ​ท่าน​ทั้ง​หมด​เข้า​ปะทะ​ใน​สงคราม​กับ​พวก​เขา​ที่​เอเดรอี แต่​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “อย่า​ไป​กลัว​เขา​เลย เพราะ​เรา​ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว รวม​ทั้ง​ผู้​คน​และ​ดิน​แดน​ของ​เขา​ด้วย เจ้า​จง​กระทำ​ต่อ​เขา​เช่น​เดียว​กับ​ที่​เจ้า​กระทำ​ต่อ​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมร์​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​เฮชโบน” ดังนั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ฆ่า​โอก​และ​บรรดา​บุตร​ของ​ท่าน​และ​ประชาชน​ทั้ง​ปวง ไม่​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​มา​ได้ แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เข้า​ยึด​ดินแดน​นั้น​ไว้

เขาทั้งหลายออกเดินจากภูเขาโฮร์ตามทางที่ไปทะเลแดงเพื่อจะอ้อมแผ่นดินเอโดม ประชาชนท้อใจมากเพราะเหตุ​หนทาง และประชาชนก็บ่​นว​่าพระเจ้าและว่าโมเสสว่า “ทำไมพาเราออกจากอียิปต์มาตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร เพราะไม่​มี​อาหารและไม่​มีน​้ำ เราเบื่ออาหารอันไร้ค่านี้” และพระเยโฮวาห์​ก็​ทรงให้​งู​แมวเซามาในหมู่​ประชาชน งู​ก็​กัดประชาชน และคนอิสราเอลตายมาก และประชาชนมาหาโมเสสกล่าวว่า “เราทั้งหลายได้กระทำบาปเพราะเราทั้งหลายได้บ่​นว​่าพระเยโฮวาห์และบ่​นว​่าท่าน ขอทูลแด่พระเยโฮวาห์ ขอพระองค์ทรงนำงูไปจากเราเสีย” ดังนั้นโมเสสจึงอธิษฐานเพื่อประชาชน และพระเยโฮวาห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงทำงูแมวเซาตัวหนึ่งติดไว้​ที่​เสา และต่อมาทุกคนที่​ถู​กง​ูกัดเมื่อเขามองดู เขาจะยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​” ดังนั้นโมเสสจึงทำงู​ทองสัมฤทธิ์​ตัวหนึ่ง และติดไว้​ที่​เสา แล​้วต่อมาถ้างูกัดคนใด ถ้าเขามองดู​งู​ทองสัมฤทธิ์​นั้น เขาก็​มี​ชี​วิตอยู่​ได้ และคนอิสราเอลก็ยกออกเดินไปตั้งค่ายอยู่​ที่​โอโบท และเขาออกเดินจากโอโบทไปตั้งค่ายอยู่​ที่​อิเยอาบาริม อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ตรงข้ามโมอับ ทางทิศตะวันขึ้น เขายกออกจากที่นั่นมาตั้งค่ายอยู่​ที่​หุบเขาเศเรด เขายกออกจากที่นั่นไปตั้งอยู่ฟากแม่น้ำอารโนนข้างโน้น ซึ่งอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารที่ยืดมาจากพรมแดนของคนอาโมไรต์ เพราะว่าแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ ระหว่างโมอั​บก​ับคนอาโมไรต์ ดังนั้นในหนังสือสงครามของพระเยโฮวาห์จึ​งม​ี​ว่า “​พระองค์​ทรงชนะที่ทะเลแดง และลุ่มแม่น้ำอารโนน และที่เชิงลาดของที่​ลุ​่มเหล่านั้นซึ่งยืดไปจนถึงที่ตั้งเมืองอาร์ และพาดพิงไปถึงพรมแดนโมอับ” จากที่นั่นเขาออกเดินต่อไปถึงเมืองเบเออร์ ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่พระเยโฮวาห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงรวบรวมประชาชนเข้าด้วยกัน เราจะให้น้ำแก่​เขา​” แล​้​วอ​ิสราเอลจึงร้องเพลงนี้​ว่า “​โอ บ่อน​้ำเอ๋ย จงมีน้ำพลุ่งขึ้นมา ให้​เรามาร้องเพลงกัน เป็นบ่อน้ำที่​เจ้​านายได้ขุดไว้ เป็นบ่อที่ขุนนางของประชาชนเจาะไว้ ด้วยคทาและไม้​เท​้าของผู้ทรงตั้งพระราชบัญญั​ติ​” และจากถิ่นทุ​รก​ันดารนั้นไป เขาก็มาถึ​งม​ัทธานาห์ และจากมัทธานาห์ถึงตำบลนาหะลีเอล และจากนาหะลีเอลถึงตำบลบาโมท และจากบาโมทถึงหุบเขาซึ่งอยู่ในท้องถิ่นโมอับข้างยอดเขาปิสกาห์ซึ่งมองลงมาเห็นเยชิ​โมน แล​้​วอ​ิสราเอลส่งผู้สื่อสารไปหาสิโหนกษั​ตริ​ย์คนอาโมไรต์​กล่าวว่า “​ขอให้​ข้าพเจ้าผ่านแผ่นดินของท่าน พวกเราจะไม่เลี้ยวเข้าไปในนาหรือในสวนองุ่น เราจะไม่ดื่​มน​้ำจากบ่อ เราจะเดินไปตามทางหลวงจนเราได้ผ่านพรมแดนเมืองของท่าน” แต่​สิ​โหนไม่​ยอมให้​อิสราเอลยกผ่านพรมแดนของท่าน สิ​โหนรวบรวมพลทั้งหมดของท่านยกออกสู้รบกับอิสราเอลในถิ่นทุ​รก​ันดาร และท่านมาถึงยาฮาสรบกับอิสราเอลที่​นั่น และอิสราเอลได้ประหารท่านเสียด้วยคมดาบ ยึดเอาแผ่นดินของท่านจากแม่น้ำอารโนนจนถึงแถวยับบอก ไกลไปจนถึงแดนคนอัมโมนเพราะว่าพรมแดนของคนอัมโมนเข้มแข็ง และอิสราเอลยึดเมืองเหล่านี้​ทั้งหมด และอิสราเอลเข้าตั้งอยู่ในบรรดาหัวเมืองของคนอาโมไรต์ ในเฮชโบน และตามชนบททั้งหมด เพราะว่าเฮชโบนเป็นเมืองหลวงของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของคนอาโมไรต์ ผู้​ที่​ต่อสู้​กับกษั​ตริ​ย์ชาวโมอับองค์​ก่อน และยึดได้​แผ่​นดินของท่านทั้งสิ้นไกลไปถึงแม่น้ำอารโนน เพราะฉะนั้นนั​กร​้องบทสุภาษิตจึงร้องว่า “มาที่เฮชโบน ให้​สร้างและสถาปนาเมืองแห่งสิโหนขึ้น เพราะว่ามีไฟออกไปจากเฮชโบน มี​เปลวไฟออกไปจากเมืองแห่งสิ​โหน ได้​ทำลายเมืองอาร์ของโมอับ เจ้​าของแห่งปู​ชน​ียสถานสูงของแม่น้ำอารโนน โมอับเอ๋ย วิบัติ​แก่​เจ้า โอ ชนชาติ​แห่​งพระเคโมชเอ๋ย เจ้​าต้องพินาศ พระเคโมชได้มอบทั้​งบ​ุตรชายของตนที่หลบภัยแล้​วก​ับบุตรสาวของตน ให้​เป็นเชลยของสิโหนกษั​ตริ​ย์คนอาโมไรต์ เราทั้งหลายได้ยิงเขาทั้งปวง เฮชโบนพินาศจนถึ​งด​ีโบน เราได้กวาดล้างถึงโนฟาห์เสียคือถึงเมเดบา” ดังนั้​นอ​ิสราเอลได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินคนอาโมไรต์ และโมเสสใช้คนไปสอดแนมเมืองยาเซอร์ และเขาทั้งหลายได้ยึดชนบทของเมืองนั้น และขับไล่คนอาโมไรต์​ที่อยู่​ที่​นั่นเสีย แล​้วเขาก็เลี้ยวยกเดินไปตามทางเมืองบาชาน และโอกกษั​ตริ​ย์เมืองบาชานก็​ออกมา ทั้งตั​วท​่านกับพลไพร่ทั้งสิ้นของท่าน เพื่อสู้รบกับเขาที่เอเดรอี แต่​พระเยโฮวาห์ตรัสกับโมเสสว่า “อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว ทั้งบรรดาพลไพร่ของเขา และแผ่นดินของเขา และเจ้าจะกระทำแก่เขาอย่างเจ้าได้กระทำแก่​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์คนอาโมไรต์​ผู้​อยู่​ที่​เฮชโบน” ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงฆ่าโอกและโอรสของท่านเสีย ทั้งประชาชนทั้งสิ้นของท่าน ไม่มี​เหลือให้ท่านสักคนเดียว และเขาทั้งหลายก็​เข​้ายึดแผ่นดินของท่าน