สดุดี 38:1-12 - เปรียบเทียบทุกเวอร์ชัน

แบ่งปัน

ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงดุว่าข้าพระองค์ด้วยโทสะ หรือตีสอนข้าพระองค์ด้วยพระพิโรธเลย เพราะลูกธนูของพระองค์จมเข้าไปในข้าพระองค์ และพระหัตถ์ของพระองค์ลงมาเหนือข้าพระองค์ เนื่องด้วยความโกรธของพระองค์ จึงไม่มีความปกติในร่างกายของข้าพระองค์ เนื่องด้วยบาปของข้าพระองค์ จึงไม่มีความสมบูรณ์ในกระดูกของข้าพระองค์ เพราะความชั่วของข้าพระองค์ท่วมศีรษะ มันหนักเหมือนภาระ ซึ่งหนักเหลือกำลังข้าพระองค์ เนื่องด้วยความเขลาของข้าพระองค์ บาดแผลของข้าพระองค์จึงเน่าเหม็น ข้าพระองค์ค้อมลงและน้อมตัวลงอย่างมาก ข้าพระองค์ดำเนินอย่างทุกข์โศกวันยังค่ำ เพราะบั้นเอวของข้าพระองค์เต็มไปด้วยรอยไหม้ และไม่มีความปกติในร่างกายของข้าพระองค์ ข้าพระองค์หมดแรงและถูกตีจนน่วม ข้าพระองค์ครวญครางเพราะความทุกข์ระทมใจ ข้าแต่องค์เจ้านาย ความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพระองค์ก็ปรากฏอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ การถอนหายใจของข้าพระองค์คงไม่พ้นที่พระองค์ทรงทราบ ใจของข้าพระองค์สั่น และเรี่ยวแรงของข้าพระองค์หมดไป และความสว่างในดวงตาของข้าพระองค์ก็พรากไปจากข้าพระองค์ มิตรสหายและเพื่อนบ้านของข้าพระองค์ยืนห่างจากภัยพิบัติที่ข้าพระองค์ได้รับ และญาติของข้าพระองค์ยืนห่างออกไปไกลโพ้น บรรดาผู้ที่มุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์ได้วางบ่วงไว้ ผู้ที่คิดทำร้ายข้าพระองค์พูดถึงความหายนะ และคิดแต่อุบายล่อลวงอยู่วันยังค่ำ

ข้าแต่พระเจ้าขออย่าทรงขนาบข้าพระองค์ด้วยความกริ้วของพระองค์ หรือตีสอนข้าพระองค์ด้วยพระพิโรธของพระองค์ เพราะลูกธนูของพระองค์จมเข้าไปในข้าพระองค์ และพระหัตถ์ของพระองค์ลงมาเหนือข้าพระองค์ เพราะพระพิโรธของพระองค์ จึงไม่มีความปกติในเนื้อหนังของข้าพระองค์ เพราะบาปของข้าพระองค์ จึงไม่มีอนามัยในกระดูกของข้าพระองค์ เพราะความบาปผิดของข้าพระองค์ท่วมศีรษะ มันหนักเหมือนภาระ ซึ่งหนักเหลือกำลังข้าพระองค์ เพราะความโง่เขลาของข้าพระองค์ บาดแผลของข้าพระองค์จึงเหม็นและเน่าเปื่อย ข้าพระองค์ค้อมลงและงอลงมาก ข้าพระองค์เดินเป็นทุกข์ไปวันยังค่ำ เพราะบั้นเอวของข้าพระองค์ไหม้เต็มไปหมด และไม่มีความปกติในเนื้อหนังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร่วงโรยและฟกช้ำทีเดียว ข้าพระองค์ครวญครางเพราะความอลเวงในใจ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพระองค์ก็แจ้งอยู่กับพระองค์ การถอนหายใจของข้าพระองค์คงไม่พ้นที่พระองค์ ทรงทราบ หัวใจของข้าพระองค์เต้น และกำลังของข้าพระองค์หมดไป และความสว่างของนัยน์ตาของข้าพระองค์ก็ศูนย์ไปจากข้าพระองค์เสียแล้วด้วย มิตรและเพื่อนของข้าพระองค์ยืนเด่นอยู่ห่าง จากภัยพิบัติของข้าพระองค์ และญาติของข้าพระองค์ยืนห่างออกไปไกลโพ้น และบรรดาผู้ที่แสวงชีวิตของข้าพระองค์ได้วางบ่วงไว้ บรรดาผู้ที่คิดทำร้ายข้าพระองค์พูดเป็นอุบาย และภาวนาถึงการทรยศอยู่วันยังค่ำ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าทรงลงโทษข้าพระองค์ขณะที่ทรงกริ้ว หรือตีสั่งสอนข้าพระองค์ขณะที่ทรงพระพิโรธ เพราะลูกศรของพระองค์ปักลึกในตัวข้าพระองค์ พระหัตถ์ของพระองค์วางเหนือข้าพระองค์อย่างหนักหน่วง ร่างกายของข้าพระองค์ทรุดโทรมเพราะพระพิโรธของพระองค์ กระดูกของข้าพระองค์เสื่อมโทรมเพราะบาปของข้าพระองค์ ความผิดของข้าพระองค์ท่วมท้นข้าพระองค์ เหมือนภาระอันหนักหน่วงเกินจะแบกไว้ บาดแผลของข้าพระองค์ร้าวระบม และกลัดหนองเพราะบาปอันโง่เขลาของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ถูกทำให้ทรุดลงและตกต่ำอย่างมาก ข้าพระองค์คร่ำครวญอยู่วันยังค่ำ หลังของข้าพระองค์ปวดร้าว ร่างกายของข้าพระองค์ทรุดโทรม ข้าพระองค์อ่อนระโหยและบอบช้ำ ข้าพระองค์ครวญครางด้วยความร้าวรานใจ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพระองค์เปิดเผยอยู่ต่อหน้าพระองค์ เสียงทอดถอนใจของข้าพระองค์ไม่ได้ถูกปิดกั้นจากพระองค์ ใจของข้าพระองค์เต้นระรัว กำลังวังชาของข้าพระองค์ถดถอย และตาของข้าพระองค์ก็มืดมัวไป เพื่อนฝูงปลีกตัวออกห่างเพราะบาดแผลของข้าพระองค์ เพื่อนบ้านหลบลี้หนีหน้า บรรดาผู้ที่หมายเอาชีวิตข้าพระองค์ก็วางกับดัก บรรดาผู้ที่จะทำร้ายข้าพระองค์ก็พูดถึงแต่ความหายนะของข้าพระองค์ และคิดหาอุบายอยู่วันยังค่ำ

ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​ตอนที่​พระองค์โกรธ ขอ​อย่า​ตีสอน​ข้าพเจ้า​ตอนที่​พระองค์​เกรี้ยวกราดเลย ลูกธนู​ของ​พระองค์​ได้​แทง​เข้า​ไป​ใน​ตัวข้าพเจ้า มือ​ของ​พระองค์​กด​ข้าพเจ้าลง ความโกรธ​ของ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​ปวดรวดร้าว​ไปทั่วตัว ความบาป​ของ​ข้าพเจ้า​เอง​ทำให้​แม้แต่​กระดูก​ก็​ปวดร้าว​ไปหมด ความบาป​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า​สูง​ท่วมหัว พวกมัน​หนักอึ้ง​จน​แบก​ไม่ไหว เรื่อง​โง่ๆ​ที่​ข้าพเจ้า​ทำไป ทำให้​เกิด​บาดแผล​เป็น​หนอง​เน่าเหม็น​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​เจ็บปวด​จน​ตัวงอ นอน​คว่ำไป​กับพื้น เดินไป​ร้องไป เหมือนกับ​คนไว้ทุกข์ บริเวณ​ท้อง​ร้อนผ่าว​เพราะ​พิษไข้ เจ็บปวด​ไปหมด​ทั่วร่าง ข้าพเจ้า​เจ็บ​จนชา​และ​ถูก​บีบ​จน​บี้แบน ข้าพเจ้า​เครียด​จน​กรีดร้อง​ออกมา องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​อยาก​ได้​อะไร​พระองค์​ก็​รู้หมด ข้าพเจ้า​ถอนหายใจ​กี่เฮือก​พระองค์​ก็​ได้ยินหมด หัวใจ​ข้าพเจ้า​เต้นระรัว พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​หายไป​หมดแล้ว และ​แม้แต่​ประกายตา​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สูญสิ้นไป เพื่อนฝูง​และ​มิตรสหาย​ไม่กล้า​เข้ามาใกล้​เพราะ​กลัว​เชื้อโรค​ของ​ข้าพเจ้า แม้แต่​เพื่อน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ยัง​อยู่ห่างๆเลย พวกคน​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ต่าง​วาง​กับดักไว้ พวก​ที่​จ้อง​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​ก็​ตามขู่​จะ​ทำลาย​ข้าพเจ้า วันทั้งวัน​พวกเขา​ได้แต่​หาวิธี​ที่​จะ​หลอกลวง​ข้าพเจ้า

โอ พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​โปรด​อย่า​ดุ​ว่า​ข้าพเจ้า​ขณะ​ที่​พระ​องค์​เกรี้ยว​โกรธ และ​ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​เรียนรู้​จาก​การ​ลงโทษ​ของ​พระ​องค์ เพราะ​ว่า​ลูก​ศร​ของ​พระ​องค์​ปัก​ถูก​ตัว และ​มือ​ของ​พระ​องค์​ฟาด​ที่​ตัว​ข้าพเจ้า เพราะ​ความ​ขัดเคือง​ของ​พระ​องค์ ร่าง​กาย​ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​สมบูรณ์ เพราะ​บาป​ของ​ข้าพเจ้า กระดูก​จึง​ไม่​แข็งแรง ความ​รู้สึก​ผิด​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า ประหนึ่ง​ภาระ​หนัก​เกิน​กว่า​จะ​ทน​ได้ เป็น​เพราะ​ความ​โง่​เขลา​ของ​ข้าพเจ้า บาดแผล​จึง​เน่า และ​ส่ง​กลิ่น​เหม็น ข้าพเจ้า​ทิ้ง​ตัว​ลง​ราบ​กับ​พื้น และ​ไม่​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ย่าง​ก้าว​ไป​ที่​ใด ก็​มี​แต่​ความ​เศร้า​หมอง​ตลอด​วัน​เวลา ด้วย​ว่า​บั้นเอว​ข้าพเจ้า​ปวด​แสบ​ปวด​ร้อน และ​เนื้อหนัง​ข้าพเจ้า​ไม่​อยู่​ใน​สภาพ​ปกติ ข้าพเจ้า​หมด​เรี่ยวแรง​และ​สิ้น​หวัง​เป็น​ที่​สุด ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ​ด้วย​ความ​ร้าวราน​ใจ โอ พระ​ผู้​เป็น​เจ้า พระ​องค์​ทราบ​ทุก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ต้องการ เสียง​ถอน​หายใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​อาจ​ซ่อน​เร้น​จาก​พระ​องค์​ได้ ใจ​ข้าพเจ้า​สั่น​ระริก ข้าพเจ้า​อ่อน​กำลัง​ลง​มาก และ​ประกาย​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สูญ​หาย​ไป​ด้วย บรรดา​เพื่อน​และ​มิตร​สหาย​หลีกลี้​ข้าพเจ้า​ไป​เพราะ​ภัย​พิบัติ พวก​เพื่อน​บ้าน​ก็​เลี่ยง​หนี​จาก​ข้าพเจ้า พวก​ที่​ตาม​ล่า​ชีวิต​ข้าพเจ้า​วาง​กับดัก ส่วน​พวก​ที่​ต้องการ​ทำให้​ข้าพเจ้า​เจ็บปวด​ก็​ขู่​ว่า​จะ​ทำให้​ข้าพเจ้า​วอดวาย พวก​เขา​วาง​แผน​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า​ตลอด​วัน​เวลา

โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขออย่าทรงขนาบข้าพระองค์ด้วยความกริ้วของพระองค์ หรือตีสอนข้าพระองค์ด้วยพระพิโรธของพระองค์ เพราะลูกธนูของพระองค์จมเข้าไปในข้าพระองค์ และพระหัตถ์ของพระองค์ลงมาเหนือข้าพระองค์ เพราะพระพิโรธของพระองค์จึงไม่​มี​ความปกติในเนื้อหนังของข้าพระองค์ เพราะบาปของข้าพระองค์จึงไม่​มี​อนามัยในกระดูกของข้าพระองค์ เพราะความชั่วช้าของข้าพระองค์ท่วมศีรษะ มันหนักเหมือนภาระซึ่งหนักเหลือกำลังข้าพระองค์ เพราะความโง่เขลาของข้าพระองค์บาดแผลของข้าพระองค์จึงเหม็นและเปื่อยเน่า ข้าพระองค์​หนักใจ ข้าพระองค์​ก็​งอลงมาก ข้าพระองค์เดินเป็นทุกข์ไปวันยังค่ำ เพราะบั้นเอวของข้าพระองค์เต็มไปด้วยโรคที่​น่ารังเกียจ และไม่​มี​ความปกติในเนื้อหนังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร่วงโรยและฟกช้ำที​เดียว ข้าพระองค์ครวญครางเพราะใจข้าพระองค์​ไม่​สงบ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพระองค์​ก็​แจ​้งอยู่ต่อพระพักตร์​พระองค์ การถอนหายใจของข้าพระองค์​ก็​ไม่​พ้​นที​่​พระองค์​ทรงทราบ หัวใจของข้าพระองค์​เต้น และกำลังของข้าพระองค์หมดไป และความสว่างของนัยน์ตาของข้าพระองค์​ก็​สูญไปจากข้าพระองค์เสียแล้วด้วย มิ​ตรและเพื่อนของข้าพระองค์ยืนเด่นอยู่ห่างจากภัยพิบั​ติ​ของข้าพระองค์ และญาติของข้าพระองค์ยืนห่างออกไปไกลโพ้น และบรรดาผู้​ที่​แสวงหาชีวิตของข้าพระองค์​ได้​วางบ่วงไว้ บรรดาผู้​ที่​คิดทำร้ายข้าพระองค์​พู​ดเป็​นอ​ุ​บาย และรำพึงถึงการทรยศอยู่​วันยังค่ำ