ای روز که عیسی ای شهرییَه دَ به، مَردکی بِر به که جذام چو تمام بَدَنِش گَتِش به. وختی عیسیش بِوینت چو دس و پا دِکَت و مندتیم بِوات: «ای آقا، اگم تَه بِگَوِی تونی اَمِن شفا بیدی.» عیسی اِشتن دسش پیش بایرد و اَجوش دَس بزه و بِوات: «گَوِم؛ شفا بیگی!» البَحَل، اَ مردکه جذام شفاش بِگَت.