ای دفعه عیسی اِشتن شاگردونش وُنگ بکه و اَجونِش بِوات: «حقیقتن، شَمارا وام اَم فقیره بیوه زَنَک همَّهی کسونیه دَ که صندوقه دِلَ پول دراینتِنده ویشترِش آداعه. چون اَون هَمُّن اِشتن مال و ملالِ اضافه شون آدا، امّا اَم زَنَک اِشتن خالییَه دَسییَم هر چیش که دَ آداشه، یعنی هر چیش که زندگی کردنه را دَردشه.»