اوخته ما از آته خاهِش مُونُم که اُو یگ پُشتِیوانِ دِیگه دَز شُمو بِدیه، تا اُو همیشه قد شُمو بُمَنه، یعنی روحِ راستی ره که دُنیا نَمِیتنه اُو ره قبُول کُنه، چراکه دُنیا اُو ره نَه مِینگره و نَه مِینَخشه. مگم شُمو اُو ره مِینَخشِید چراکه اُو قد شُمو مُومنه و دَز شُمو وجُود مِیدَشته بَشه.