انجیلِ لوقا 10
10
هفتاد نفر ماموریت
1چو پَش، خداوند عَلایده هفتاد نَفرِش تعیین بِکه و اَجونش دِ به دِ اِشتن پیش بخرساشه علایدَه شهرهون که گوسِشه بِر بِشی. 2اَجون بِوا: «محصول فراوونه، اما کارگر کم. پس، محصوله صاحابَ دَ بگوا تا شَما را کارگرونی اَ محصول دِرِنَنِه را بخرسه. 3بِشا! از شَما وَرون شارین وَرگان دِلَه خِرسم. 4پوله کیسه یا کولهبار یا پای جار شَما خَمنا اومَگورا، راه دَ شَما وقت سلام و احوال پرسی را مارزا. 5هر کییَه ای دِلَ که شا اول بوایا: ”سلام بر اَم کییه.“ 6اَگم اَ کَه دَ، کسی اهل سلام و صلح بیبی، شَما سلامه قبول کره؛ وگرنه، اَ سلامِ برکت شَما را آگَرده. 7اَ کییه دَ وندرا و هَر چه شَماشون بدا، بُخَرا و آخرا، چون کارگَر اِشتن مِزد مُستحقه. کییَه به کییَه مَگردا. 8وختی شهری دِله شا و شَماهون قبول کَرِندِه، هر چه شَما پیششون بِنا، بُخَرا. 9بِر مریضون شفا بدییا و بوایا: ”خدا پاتشاهی، شَما نزدیک آبیاسه. 10امّا وختی شهری دِله شا و بِر شَماشون قبول نِکَه اَ شهره کوچه آن بِشا و بوایا: 11”اَما حتی شَما شهره خاک، که چَما لنگان آچِکِسِشه، تکون دیوم. امّا بِزونو که خدا پاتشاهی نزدیکه.“ 12یقینییَم بِزونو که داوَرییَه روزَ مجزاتِ تاو آیردن سُدوم را، اَ گناه کارِه مردمه شهره را راحت تر بی تا مردمِ اَ شهر.
13«ای شهر خورَزین اَهالی! ای شهر بِیتصِیْدا اهالی وای بر شَما! چون اَگم مُعجِزَه عونی که شَما را اَنجام ببه شهر صور و صیدون دَ انجام بییَه به، بِر مردم چِمه پیش تر خاکستر سر نشتَیندِه و پلاس دِکردنِییَم توبشون کردَی. 14اَمّا داوری روزَ مجازات تاو آیردن شهر صور و صیدون مردمه را راحت تر بی تا شَما را. 15و اما ای شهر کَفَرناحوم، گَوِسَی هَنده بیشی اروازه که اِشته سر آسمون آرسه؟ هرگِز را نیبی، بلکم جَهندمَ دَ سرنگون بی.
16«هر که شَما لاوعه گوش دی، چمن لاوه گوش دی، و هر که شَماهون رد کره، اَمَنِش رد کرده اما هر که اَمِن رد بکره، چمن خرسییارِش رَد کرده.»
17اَ هفتاد نفر شادییَم آگردِسِنده و بواتند: «ای آقا، حتی دیوِه اِشته نوم آیردَنییَم چَما کودَ اِطاعت کرنده.» 18عیسی اَجون بوا: «شیطانِم بیونت که برق شارین آسمونَ د اشنیو بومه. 19از شَما قدرت دیم که مارون و گِراژدِمون و تمام دِشمنِ قدرت پایمال بِکَرا، و هیچ چی ای شَما آسیب نِزَنه. 20امّا چمه خونین که پلیدَ ارواح شَما کودَ اطاعت کرنده شاد مبا بَلکم شَما شادی چِمه را بیبی که شَما نوم آسمان دَ نویشته بیاسه.»
عیسی شادی
21هَه لحظه، عیسی روح القدوسَ دَ شادیش بکه و بوا: «ای په، ای آسمان و زمین خداوند، اَتَه ستایش کَرِم که ام حقایقه دانا آدَمون و عقل مند آدمون را مخفیر کرده و خوردگون را آشکار کرده. ها، ای چمن په، اِشته خواسته اَم به. 22چِمن آسمانیه په همه چیش اَمِن اوس برده. فقط آسمانییَه په زونه که کوله کییِه، و فقط کوله زونه که آسمانییَه په کییِه، و اَوُنی که کوله انتخاب کره که چو په بزوننده، زوننده که په کییه.»
23عیسی اِشتن شاگردونِش دِدِشت و مخفییانه اَجون بِوا: «خُش به حال چشمونی که اَ چی که شَما وینو، ویننده. 24چون شَما را وام که خیلی از پیغمبران و پاتشاهون ناجشون دَ که اَ چی که که شَما وینو، بویننده اما نیوینتشونه، و اَ چی که شَما اَشنوا بَشنونده ولی نشنوسشونه.»
چاکه سامری مثل
25ای روز ای قاضی شریعت اوپاب ببه تا اَم سوالییَم عیسی تَلَه دِراینه، آپرسِسِشه: «ای اُستاد، چه بکروم تا اَبدی زندگیه وارث ببوم؟» 26عیسی چو جواوَ بوات: «توراتَ چه نیویشته بیاسه؟ چو دَ چه فهما؟» 27جواوش بدا: «”خداوند اِشته خداییم تموم دل و تموم جان و تموم قوّت و تموم فکرییَم خش ببه “؛ و”اِشته قونشییم اِشته شارین خش ببه.“» 28عیسی بِوا: «درستِر جواو بدا. بِشه همنه بِکه که زندَه مونی.»
29امّا اَ مردک اِشتن توجیه کردنه را عیسی کودَ آپرسسشه: «چمن قونشی کیه؟» 30عیسی چو جواو هِمنِش بدا «ای مَردکی اورشلیم شهر دَ شی اَی اَریحا شهر، راه دَ راهزنون دس دِکَت. اون اَ مردکِشون لُخت بکه و بِزِشونه، و نصفه جان اَوشون ول بکه و بِشنده. 31اَز قضا ای کاهنی راه دَ رد آبَی. امّا وختی چو چَشم اَ مردک ایکت، اِشتن راش کج بکه و جاده علایده راهیه دَ بِشه. 32ای معبده خادمَ نی بِر رد آبَی. وختی بِرآرَسس و اَ مردکش بِوینت جاده علایده راهیه دَ بِشه. 33امّا ای مسافری که سامری به نی اَ مکانَ دَ رد آبَی، یهودیون، سامریون همدیگرَ دَ بیزار بنده وختی بِر آرَسس و اَ مردَکِش بِوینت دِلش اَ مردکه را بسوجِس. 34بِشه چُو وَر و چُو زخمونش شراوییَم بِشو و روعنش بِزِه و دِبَستشه. اُخُری اَوِش اِشتن خَر سر بِنشُنجونِسشه و ببردشه کاروانسرایی و چو کودَ مراقبتش بِکَه. 35ای روز بعد دِ روزِ مِزده قَدر کاروانسرا صاحبش بدا و اجو بوات: ”ام مردکَ کودَ مراقبت بِکَه و اَگم ویشتَر چو را خرجِر بِکه، وختی آگردِسِم اَته آدیم.“ 36اِشته نظر کومین از اَم سه نفر اَ مردکه قونشی بِنده که راهزنون دس دِکَت به؟» 37قاضی شریعت جواو بدا: «اَ کسی که اَوِش رحم بِکَه.» عیسی بوا: «پس ته ای بِشه و چُو شارین بِکَه!»
مریمِ و مارتا کییه
38عیسی و چو شاگرده اِشتن سفرشون اِدامه بدا آرسسنده ای دهی. بِر ای زَنکی زندگیش کردَی که چو نوم مارتا به و عیسیش اِشتن کییه دعوت بِکَه. 39مارتا ای خاییش دَ که چو نوم مریمِ به. مریمِ عیسی خداونده لنگون پیش نِشته بِه و چو لاوَعونش گوش دایَی. 40امّا مارتا که سخت پذیرایی مشغول به عیسی وَر بومه و بِوات: «ای آقا، ام اِشرا مهم نی که چِمن خا نِشتِه و پذیرایی را اَمِنِش تَیناو آشتِشه؟ اجو بوا اَمِن کمک بکرییه!» 41خداوند جواو بدا: «مارتا! مارتا! خیلی چیون اِسه که اَته نگران و دَمَقِش کره، 42فقط ای چی لازم و مهم اِسه، مریم اَ چاکَ چی ایش انتخاب کرده که چو کودَ ایگته نِبی.»
Currently Selected:
انجیلِ لوقا 10: KTT
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
