YouVersion Logo
Search Icon

انجیلِ لوقا 7

7
رومیه افسر نوکر شفا
1وختی عیسی همه ی اَم لاوعونش مردم را بوات بِشه شهر کَفَرناحوم. 2بِر افسری به که نوکرییش دَ و اَو چُو را خیلی عزیز به. ام نوکر مریض ببه و نزدیک به بِمره. 3اَ اَفسر وختی عیسی اومییَنه خَوَرِش بَشنوس، چند نفر اَز یهودیه شیخونِش بِخِرسا عیسی وَر، تا چو کودَ بگونده با و چُو نوکر شفا بِدییَه. 4اوُن بومِندِ عیسی وَر و مِندَتییَم اجو بواتند: «ام مردک لایقه که ته ام کار چو را بِکری، 5چون چَما قومییَم خُشه و عبادتگاهی چَما را رَچش کرده.» 6پس عیسی چون خَمنا بِشه. اَ کییه نزدیکی که آرَسِس، اَ اَفسر چند نفر اَ اِشتن رِفِقِونِش اَم پیغامییَم بِخِرساشه عیسی ور که: «ای آقا، اِشتن زحمت مَده، چون اَز لایق نیم که ته بایی چِمن کیه. 7چِمه خونین، مِن حتی اشتَنِم لایق نزونِس بام اِشته خِدمت. فقط ته ای چی بوا که چِمن نوکر شفا ایگیره. 8چون اَز اِشتن مامورِم. سربازونی چِمن تحت فرمان دارم. ای نفر وام، ”بِشه“، شی و علایدَه نفر بوام، ”بور“، آ. چِمن نوکر وام، ”ام کارِ بکه“، کَره.» 9عیسی وختی اَمِش بَشنَوِس، مات ببه و جماعتی که چو پَش اومَینده دِدِشتشُ و بوات: «شَمارا وام که، اَز هِمنَه ایمانیم حتی همه ی اسراییلِ قومَ دَ نوینتمه 10وختی قاصده آگردِسِنده کییه، بیوینتشون که چو نوکر شفاش گته.
ای بیوه زَنکی کوله زنده کردن
11کَمَکی بعد، عیسی اِشتن شاگردون و پِرجماعتی خمنا بِشه شهری که چُو نوم نائین به. 12شهره دروازه نزدیکی که آرسس، جماعتییَم دیمادیم بِبه که ای مِیِتیشون بردَی. اوی که مَرده به ای بیوه ‌زنکی زا به که هه ای زاش دَ. پر جماعتی اَ شهرِ مردمون اَ زَنکِ خمنا بِنده. 13وختی عیسی خداوند اَجَماش بوینت چو دِل اَ زَنک را بسوجِس و بِوات: «دِ مَورم.» 14اُخُری عیسی پیش بِشه و اِشتن دَسِش اونا تابوت سَر. اَوه که تابوتشون بَرَدی وِندَردِنده. عیسی بِوات: «ای جوان، اته وام اوپاب ببه!» 15اَ مرده دیک بِنِشتشُ و لاوه کردنش شروع بِکَه! عیسی اوش چو ماش اوس ببه. 16اَون همُّن بترسسنده و خداشون شکر بکه و بواتشون: «پیلهَ پیغمبری چَما میون ظهورش کَرده. و هِمنَه بواتشون: خدا اِشتن قومه کمک را اومیاسه.» 17عیسی ام کارِ خبر، همه ی یهودیه منطقه و چو اَطراف آپیچس.
یحیی قاصدانی خرسه
18یحیی شاگرده، یحیی شون همه ی اَم اتفاقونَ دَ خَوردار بکه. یحیی دِ نفر از اجون وُنگش بِکَه 19و ام پیغامییَم اجونش بِخِرسا عیسی خداونده وَر تا آپرسنده: « تَه اَ مسیح موعودیش که خدا چو اومییَنِه وَعدَش دایه به، یا علایدَه نفری منتظر ببام؟» 20اَ دِ نَفر عیسی وَر بومِندِ و بواتشون: «یحیای تعمیددهنده اجماش بِخِرسا تا اِشتَ کودَ آپَرسام تَه اَ مسیح موعودیش که خدا چو اومینه وَعدش دایه یا علایدَه نفری منتظر ببام؟» 21اَ زمون عیسی پر آدمون مریضیون و دردون و پلید اَرواحِش شفاش بِدا و پِر کسانی که کور بِنده، چون چَشمونش شفا بدا. 22اُخُری عیسی قاصِدون جواوَ بوات: «بِشا و اَ چی که بِوینتَیو و بَشنوِسیو یحیی را بوایا که چه طَرَه کوره ویننده، لَنگه مِجنده و جذامی شفا گیرنده، کَرِه اَشنونده، مَرده زنده بیینده و فقیرون شاده خَوَر آرَسه. 23خُش به حال اَ کسی که چمن درباره شک مکره.»
24چو پش یحیی قاصده بِشنده، و عیسی، یحیی دربارَه لاوِش بکه، جماعتش بِوا: «چیه وینتَنه را بِشَییَو بیابان؟ نِی ای وینتنه خونین که بادییم لرزه؟ 25چیه وینتَه را بِر بِشییو؟ مَردکی که گِرون خلاو و لطیفه خلاون دِکَره؟ اَوه که گِرونه خلاو دِکرنده و زرق و برقیه زیندیگی دارنده، پاتشاهون قصرِ دَلَ زندگی کرنده. 26پس چیه وینتَه را بِر بِشَیو؟ ای پیغمبری وینتَنه خونین؟ آها، بزونو یحیی پیغمبَر دَ پیله تره 27اَو هه کسیه که چو درباره مقدس نیوشته انَ دَ نیویشته بیاسه که:
«”ام چمن قاصده که اِشته پیش خرسم که اِشته راه حاضر بکره.“
28شَمارا وام که کسی یحیی دَ پیله تر دِنیا نومییاسه؛ وِلِگ ترین شخص خدا پاتشاهیه دَ چو دَ پیله تره.»
29همه ی مردم و حتی باجگیرِ وختی که ام لاوَشون بَشنوس، تاییدشون بِکَه که خدا عادله، چون یحیی دَسییَم غسل تعمیدشان ایگَت بِنده. 30امّا فَریسی فرقه علما و شریعت قاضیون که یحیی دَسییَم غسل تعمیدشان نِگَته بنده، خدا اِرادِشون قبول نکه.
31عیسی ادامِش بدا: «ام نسله مَردم چیه شارین اِسنده؟ اَوه اَ که آشینده؟ 32خوردِگونی شارین که بازارَ دَ نِشِنده و هَمدیگرِ را غَیض کرنده و واندِه:
«شَما را نیمون بِزِه وشتنرون نِکه؛
مرثیه مون بخونت، برمونرون نکه.“
33چون که یحیای تعمیددهنده بومه که نه غذاش خُردَی و نه شراو آخردِشَی؛ بواتَیو، ”دیو داره.“ 34اِنسانه زا، بومه که هم خُره و هم آخره؛ وایو، ”دِدِسا ای شیکموعه آدم و عرق آخر آدم، باجگیرون و گناهکارون رِفِقِ. 35اَ چیی که شَما وایو نشان دی که هیچ عقل و حکمتی شماییَم نی.»
ای گناهکار زَنکی بخشسن
36ای روز ای فَریسی ای، عیسیش غذا خُردن را دعوت بِکه. عیسی بِشه اَ فَریسی کیه و چو سِفره سَر بِنشتشه. 37اَ شهرَ دَ ای بد کاره زَنکی زیندگیش کردَی وختی اَ زَنک بَشنَوِسشه عیسی اَ فَریسی کَه دَ میهمانه، ای مرمریه قابی، عطرِییَم مشت، اِشتن خمنا بایردشه. 38بِرَمسن بِرَمسنییم عیسی پش چو لنگون وَر بِنِشت. وختی چو اشکون عیسی لِنگونش تَر بکه، اِشتن گیسونییَم اجونش خشک بکه. اُخُری عیسی لنگونش ماچ بکه و اَجونش عطریه روعن بمالسشه. 39وختی اَ فَریسیِ که عیسیش دعوت کرده به اَمش بِوینت اِشتن دِلَ دَ بوات: «اگم ام مَردک واقعا پیغمبر به، زونِسَی که ام زَنکی که اَوِش دس بزه کیه و چه طَرَه زنکییه. اَو ای بدکاره زنکییه.» 40عیسی اَجو بِوات: «شَمعون، گوم اته ای چی بِوام.» شمعون بوات: «بوا استاد!» 41عیسی بوات: «اینفری به، دِ نفرِ کودَ طلبِش دَ: ای نفرَ دَ ای کارگره بیست ماه مِزد قَدَر، اَ ایوَ دَ دِ ماه مِزدِ قَدَر. 42چون اَ دِ نفر چیزیشون ندَ که اَجو آدینده، طلبکارِ هر دِ نَفرِ قرضِش ببخشِسِشِه. هَنِنَه کومین از اَ دِ نفر اجو ویشتر دوست داره؟» 43شَمعون جواو بدا: «گمون بِکَرم، اَ کسی که ویشتر اَجو قرضار به و بخشسه ببه.» عیسی بوات: «اِشته جواو دِرِسته.» 44اُخُری اَ زَنکش ددشت و شمعونِش بِوات: «ام زَنَک وینی؟ از بومَیم اِشته کییَه، هِمنَه که رسمه ته چمن لنگون شوردنه را آوِر نایرد اما ام زَنک اِشتن چَشمون اشکییَم چِمن لنگونش بِشو و اِشتن گیسونییَم اجونش خشک بکه! 45تَه امِنِر ماچ نِکَه امّا ام زَنک اَ لحظه ای که اومییم، چمن لِنگون ماچ کردنَ دَ دسِش اونِوگَت 46تَه چِمن سَرِر روعَن نِنا امّا اَ زَنک چمن لنگونش عطریه روعنِش بِزِه. 47پس اته وام چو محبت، چِمه خونینه که چو گناه که پِر بِنده بخشسه بِبنده. اما اَ کسی که کمتر بخشسه ببه، کمتر محبت کره.» 48اُخُری عیسی اَ زَنکش بِوات: «اِشته گناهه بَخشِسه ببنده!» 49مهمونون هَمدیگرِ کودَ آپرسِسِنده: «ام کیه که حتی گناهون بَخشه» 50عیسی اَ زَنکش بوات: «اِشته ایمان اَتِش نجات داعه ساق و سلامت بِشه!»

Currently Selected:

انجیلِ لوقا 7: KTT

Highlight

Share

Compare

Copy

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in