Bible App logo
Search Icon

لُوقا 12

12
فصلِ دوازدَهُم
پرهیز از ریاکاری
1دَمزُو غَیت که هزارها نفر جم شُدُد و دَ اندازِه کَلو بُود که دَ بَلِه پای یگدِیگِه خُو بُر مُوشُد، عیسیٰ اوّل قد یارای خُو دَ گب زَدو شُد و گُفت: ”از خمِیرمایِه فرِیسیا یعنی از ریاکاری ازوا اِحتیاط کُنِید. 2هیچ چِیزی پوشِیده نِیَسته که بَرمَلا نَشُنه و هیچ چِیزی تاشه نِییه که معلُومدار نَشُنه. 3امزی خاطر چِیزی که دَ ترِیکی گُفتِید، دَ روشَنی شِنِیده مُوشه و چِیزی ره که دَ پُشتِ درگه های بَند شُک زَده گُفتِید از بَلِه بام ها اِعلان مُوشه.“
از اِنسان نَتَرس، بَلکِه از خُدا بِتَرس
4”دوستای مه، دَز شُمو مُوگُم، از کسای که جِسم ره مُوکُشه و بعد ازُو هیچ چِیز نَمِیتَنه ترس نَخورِید. 5مگم ما دَز شُمو مُوگُم که از کِی بِتَرسِید: امزُو بِتَرسِید که بعد از کُشتو قُدرت دَره که دَ دوزَخ بِندَزه. اَرے، ما دَز شُمو مُوگُم که ازُو بِتَرسِید! 6آیا پَنج مُرغَک دَ دُو پَیسه سَودا نَمُوشه؟ باوجُودِ ازی ام یکی ازوا از نظرِ خُدا پُرمُشت نَمُوشه. 7حتیٰ مُوی های سر شُمو پگ شی دَ پیش ازُو حِساب شُده. پس ترس نَخورِید، چُون اَرزِشِ ازشُمو باله‌تَر از هزاران مُرغَک اَسته.
اِقرارِ پَیمان قد مسیح
8ما دَز شُمو مُوگُم: هر کسی که مَره دَ پیشِ مردُم اِقرار کُنه، «باچِه اِنسان» ام اُو ره پیشِ ملایکه های خُدا اِقرار مُونه. 9مگم هر کسی که مَره پیشِ مردُم اِنکار کُنه، ما ام اُو ره دَ پیشِ ملایکه های خُدا اِنکار مُونُم.
10هر کسی که دَ ضِدِ «باچِه اِنسان» توره بُگیه، بخشِیده مُوشه. لیکِن هر کسی که دَ ضِدِ روح اُلقُدس کُفرگویی کُنه، بخشِیده نَمُوشه.
11وختِیکه شُمو ره دَ عِبادت خانه ها و دَ پیشِ حُکمرانا و آدمای قُدرتمَند مُوبره، غُصّه نَکُنِید که چی رقم از خود دِفاع کُنِید و چی بُگِید. 12چُون دَ امزُو غَیت روح اُلقُدس دَز شُمو یاد مِیدیه که شُمو باید چی بُگِید.“
مَثلِ آدمِ دَولتمَند
13یگ آدم از مینکلِ مردُم دَ عیسیٰ گُفت: ”اُستاد، دَ بِرار مه بُگی که میراثِ آتِه مو ره قد ازمه تقسِیم کنه.“ 14عیسیٰ دَ جوابِ ازُو گُفت: ”او آدم، کِی مَره دَ مینکل شُمو قاضی یا تقسِیم​گَر مُقَرَر کده؟“
15اوخته عیسیٰ دَ مردُم گُفت: ”خبردار بَشِید! از حِرص-و-طَمع دُوری کُنِید، چراکه زِندگی اِنسان دَ مال-و-دَولتِ پِرَیمو بَستَگی نَدره.“ 16بعد ازُو عیسیٰ اینی مَثَل ره دَزوا گُفت: ”زمِینِ یگ آدمِ دَولتمَند بَلدِه شی حاصِلِ کَلو دَد. 17اوخته اُو قد خود خُو فِکر کده گُفت: ’ما چِیز کار کنُم، چُون جای نَدَرُم که حاصِلات خُو ره دَ اُونجی ذخِیره کنُم.‘ 18پس اُو گُفت: ’ما اینی کار ره مُونُم: دَی‌خانه های خُو ره خراب کده دَی‌خانه های کٹه​تَر جور مُونُم و تمامِ حاصِلات و مال های خُو ره دَ اُونجی ذخِیره مُونُم؛ 19و دَ خود خُو مُوگُم: ”او آدم، مالِ پِرَیمو ذخِیره کدے که بَلدِه چندِین سال بَس اَسته. آلی آرام شِشته عَیش و نوش کُو و خوش بَش.“‘ 20مگم خُدا دَزُو گُفت: ’اَی آدمِ بےعقل! اِمشاو جان تُو از تُو گِرِفته مُوشه و چِیزای ره که جم کدے از کِی مُوشه؟‘
21امی اَسته عاقُبَتِ کسی که بَلدِه خُو مال-و-دَولت ذخِیره مُونه، مگم دَ پیشِ خُدا دَولتمَند نِیَسته.“
تَوَکُل و اِعتِماد دَ خُدا
22بعد ازُو عیسیٰ دَ یارای خُو گُفت: ”امزی خاطر دَز شُمو مُوگُم: دَ بارِه زِندگی خُو تَشوِیش نَکُنِید که چی بُخورِید یا دَ بارِه جِسم خُو که چی بُپوشِید، 23چُون زِندگی از خوراک و جِسم از پوشاک کده مُهِمتَر اَسته. 24زاغ ها ره بِنگرِید: اُونا نَه کِشت مُونه و نَه دِرَو و نَه دَی‌خانه دَره و نَه کَندُو، ولے باز ام خُدا روزی ازوا ره مِیدیه. پس اَرزِشِ ازشُمو از مُرغَکو کده چندِین برابر کَلوتر اَسته. 25کُدَمِ ازشُمو مِیتنِید که قد غَم-و-غُصّه خوردو یگ ساعت عُمر خُو ره دِراز کُنِید؟ 26پس اگه شُمو امی کارِ ریزه ره انجام دَده نَمِیتَنِید، چرا دَ بارِه چِیزای دِیگه غَم-و-غُصّه مُوخورِید؟ 27گُل های سوسَن ره بِنگرِید که چی رقم کٹه مُوشه: اُونا نَه زَحمت مِیکشه و نَه مِیریشه، ولے ما دَز شُمو مُوگیُم که حتیٰ سُلَیمان ام قد تمامِ شان-و-شَوکت خُو رقمِ یکی امزوا کالا نَپوشِید. 28پس اگه خُدا علفِ دَشت ره که اِمروز اَسته و صَباح دَ تندُور اَندخته مُوشه اِی رقم مُوپوشَنه، آیا شُمو ره غَدر کَلو خُوبتَر نَمُوپوشَنه، اَی کم ایمانا؟ 29پس دَ طلبِ ازی نَبشِید که چی بُخورِید و چی وُچی کُنِید، و غَم-و-غُصّه ام نَخورِید، 30چراکه تمامِ مِلَّت های دُنیا دَ طلبِ پگِ امزی چِیزا اَسته، مگم آتِه آسمانی شُمو مِیدَنه که شُمو دَ امزی چِیزا ضرُورَت دَرِید؛ 31بَلکِه دَ طلبِ پادشاهی خُدا بَشِید و امی چِیزا ام دَز شُمو دَده مُوشه.
دَولتِ آسمانی
32اَی ڈَلِ ریزه، ترس نَخورِید، چُون اِی رِضایَتِ آتِه آسمانی شُمو اَسته که پادشاهی ره دَز شُمو عطا کُنه. 33هر چِیزی که دَرِید سَودا کده خَیرات بِدِید. بَلدِه خُو خلطه های جور کُنِید که کُهنه نَمُوشه و بَلدِه شُمو خزانه های خلاص ناشُدَنی دَ عالمِ باله اَسته، دَ جایی که دُز دَز شی نزدِیک نَمُوشه و کویه اُو ره از بَین نَمُوبره. 34چُون دَ هر جای که خزانِه شُمو اَسته، دِل شُمو ام دَ امُونجی یَه.
تَیاری بَلدِه پس اَمَدونِ مسیح
35کمر خُو ره بسته کُنِید و چِراغ های خُو ره داغ کده تَیار بَشِید. 36مِثلِ کسای بَشِید که مُنتَظِرِ بادار خُو اَسته تا اُو از توی بییه و هر غَیتِیکه اُو اَمَده درگه ره ٹَخ​ٹَخ کنه اُونا دِستی بَلدِه شی واز کنه. 37نیک دَ بَختِ غُلامای که بادارِ ازوا اَمَده اُونا ره چِیم دَ راه بِنگره. ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، اُو کمر خُو ره بسته کده اُونا ره سرِ دِسترخو مِیشَنّه و دَزوا خِدمت مُونه. 38حتیٰ اگه اُو نِیمِ شاو یا پسِ شاو مییه و اُونا ره چِیم دَ راه مِینگره، نیک دَ بَختِ امزُو غُلاما.
39مگم اِی ره بِدَنِید که اگه صاحِبِ خانه مِیدَنِست که دُز دَ کُدَم ساعت مییه، اُو نَمی‌ایشت که دُز دَ خانِه شی داخِل شُنه. 40پس شُمو ام آماده بَشِید، چُون «باچِه اِنسان» دَ ساعتی مییه که شُمو اِنتِظار شی ره نَدرِید.“
مَثلِ نوکرِ وفادار و بے​وَفا
41پِترُس دَ عیسیٰ گُفت: ”یا مَولا، اِی مَثَل ره تنها بَلدِه ازمو گُفتی یا بَلدِه پگ؟“ 42مَولا عیسیٰ گُفت: ”کِی اَسته امُو ناظِرِ صادِق و دانا که بادار شی اُو ره دَ بَلِه دِیگه خِدمتگارا مُقَرَر کنه تا اُو حقِ خوراکِ ازوا ره دَ سرِ وخت دَزوا بِدیه؟ 43نیک دَ بَختِ امزُو غُلام که وختی بادار شی مییه، اُو ره سرِ کار مِینگره. 44ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگیُم، بادار شی اُو ره سرپرَستِ تمامِ دارایی خُو مُقرَر مُونه. 45لیکِن اگه امُو غُلام قد خود خُو بُگیه، ’اَمَدونِ بادار مه طال خورده،‘ و شُروع دَ لَت-و-کوبِ غُلاما و کنِیزا کُنه و خورده و وُچی کده نِشه کنه، 46اوخته بادارِ امزُو غُلام مییه، ولے دَ روزی که اُو هیچ اِنتِظار شی ره نَدره و دَ ساعتی که اُو هیچ خبر نَدره، و اُو ره تِکه تِکه کده قد خیانَتکارا دَ یگ جای پورته مُونه.
47امُو غُلام که خاست-و-اِرادِه بادار خُو ره مِیدَنه، ولے خود ره آماده نَمُونه و مُطابِقِ خاست-و-اِرادِه ازُو رفتار نَمُونه، اُو غَدر قَمچی زَده مُوشه. 48مگم کسی که نَمِیدَنه و نافامِیده کاری مُونه که لایقِ قَمچی خوردو اَسته، اُو کم قَمچی مُوخوره. دَ کسی که کَلو دَده شُنه، ازُو کَلو بازخاست مُوشه؛ و دَ عُهدِه کسی که کَلو وظِیفه ایشته شُنه، ازُو کَلوتر پُرسان مُوشه.
اِختِلافات
49ما اَمدیم که دَ رُوی زمی آتِش بِریزَنُم و چِیقس میخایُم که گاه ریختَنده مُوشُد! 50یگ غُسلِ تعمِید#۱۲‏:۵۰ عیسیٰ مسیح دَ اِینجی دَ بارِه میخکوب شُدون خُو دَ صلِیب توره مُوگه. اَسته که ما باید بِگِیرُم و چِیقس زیرِ فِشار اَستُم تا وختِیکه اُو تَکمِیل شُنه. 51آیا گُمان مُونِید که ما اَمَدیم تا صُلح-و-آشتی ره دَ زمی بیرُم؟ نَه، بَلکِه ما دَز شُمو مُوگیُم که ما بَلدِه تفرِقه اَندختو اَمَدیم! 52ازی بعد پَنج نفر که دَ یگ خانه بَشه جدا مُوشه؛ سِه دَ خِلافِ دُو و دُو دَ خِلافِ سِه قرار مِیگِیره. 53آته جدا شُده دَ خِلافِ باچه قرار مِیگِیره و باچه دَ خِلافِ آته؛ آبه دَ خِلافِ دُختر و دُختر دَ خِلافِ آبه؛ خُسُرمادر دَ خِلافِ بیری و بیری دَ خِلافِ خُسُرمادر.“
مَثلِ فصل های سال و قضاوَت از طرفِ خُدا
54اوخته عیسیٰ دَ جمعیَتِ مردُم گُفت: ”شُمو وختی مِینگرِید که آوُر دَ طرفِ غَرب پَیدا مُوشه فَوری مُوگِید، ’بارِش مُوباره‘ و امُوطور مُوشه. 55وختی مِینگرِید که باد از طرفِ جنُوب مییه شُمو مُوگِید، ’گرمی کَلو مُوشه‘ و امُو رقم مُوشه. 56او ریاکارا! شُمو مِیدَنِید که رُخِ زمی و آسمو ره چی رقم تَشخِیص بِدِید، پس چِطور زمانِ حاضِر ره تَشخِیص دَده نَمِیتَنِید؟
مَثَل دَ بارِه توبه کدو و قضاوَت از طرفِ خُدا
57و چرا شُمو بَلدِه خودون خُو قضاوَت نَمُونِید که چی دُرُست اَسته؟ 58دَ حالِیکه قد مُدَعی خُو سُون مَحکمه موری، کوشِش کُو که دَ راه قد ازُو صُلح کنی؛ اگه نَه، اُو تُو ره دَ پیشِ قاضی کش مُونه و قاضی تُو ره دَ دِستِ عسکر تسلِیم مُونه و عسکر تُو ره دَ بَندی‌خانه مِیندَزه. 59ما دَز تُو مُوگُم، تاکه آخرِین پَیسه ره نَدی، ازُونجی بُر شُده نَمِیتَنی.“

Currently Selected:

لُوقا 12: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in