14
فصلِ چاردَهُم
قبُول کدونِ یگدِیگه
1کسی ره که دَ ایمان خُو ضعِیف اَسته قبُول کُنِید، لیکِن نَه بَلدِه ازی که دَ بارِه عقِیدِه های ازُو جَر-و-بحث کُنِید. 2یگ نفر عقِیده دَره که هر چِیز ره خورده مِیتَنه، ولے کسی که دَ ایمان خُو ضعِیف اَسته، تنها سَوزِیجات مُوخوره. 3کسی که هر چِیز مُوخوره نَباید کسی ره که هر چِیز نَمُوخوره خار-و-حقِیر حِساب کُنه و کسی که هر چِیز نَمُوخوره نَباید آدمی ره که هر چِیز مُوخوره محکُوم کُنه، چراکه خُدا اُو ره قبُول کده. 4تُو کِی اَستی که دَ بارِه غُلامِ کسِ دِیگه قضاوَت مُونی؟ اُستوار مَندو یا اُفتَدونِ ازُو مربُوطِ بادار شی مُوشه. و اُو اُستوار مُومَنه، چُون خُداوند مِیتَنه که اُو ره اُستوار کُنه.
5یگ نفر یگ روز ره از دِیگه روزا کده مُهِمتَر حِساب مُونه، ولے یگ نفرِ دِیگه پگِ روزا ره یگ رقم مِیدَنه. پس هر کس هر فِکر که دَره دَمزُو عقِیدِه کامِل دَشته بَشه. 6کسی که یگ روز ره دَ عِنوانِ روزِ خاص اِحترام مُونه، اُو ره بخاطرِ مَولا مُونه. امچُنان کسی که گوشت مُوخوره، اُو دَ اِحترامِ مَولا مُوخوره، چُون اُو از خُدا شُکرگُزاری مُونه؛ و کسی که نَمُوخوره ام بخاطرِ خُدا نَمُوخوره و از خُدا شُکرگُزاری مُونه. 7چُون هیچ کُدَمِ ازمو بَلدِه خود خُو زِندگی نَمُونی و هیچ کُدَم مو بَلدِه خود خُو نَمُومُری. 8اگه مو زِندگی مُونی، مو بَلدِه مَولا زِندگی مُونی و اگه مُومُری، ام بَلدِه مَولا مُومُری. پس چی زِنده بَشی، چی بُمُری، مو دَ مَولا تعلُق دَری. 9چُون بَلدِه امزی مقصد مسیح مُرد و دُوباره زِنده شُد تا مَولای مُرده ها و زِنده ها بَشه.
10پس تُو چرا دَ بَلِه بِرار خُو قضاوَت مُونی؟ یا تُو چرا بِرار خُو ره خار-و-حقِیر حِساب مُونی؟ چُون پگ مو دَ پیشِ تختِ قضاوَتِ خُدا ایسته مُوشی. 11چُون نوِشته شُده:
”خُداوند مُوگیه: قَسم دَ زِندگی مه
که هر زانُو دَ برابر مه خَم مُوشه
و هر زِبو خُدا ره اِقرار مُونه.“
12پس هر کُدَمِ ازمو حِساب خُو ره دَ خُدا مِیدی.
13امزی خاطر بیِید که دَ بَلِه یگدِیگِه خُو قضاوَت نَکُنی، بَلکِه دَ عِوَض شی تصمِیم بِگِیری که کُدَم سنگِ لَخشَندُک یا مَوانِع دَ سرِ راهِ بِرار خُو نَیلی. 14ما مِیدَنُم و دَ مَولا عیسیٰ یَقِین دَرُم که هیچ خوراک دَ ذات خُو ناپاک نِیَسته، لیکِن بَلدِه کسی که اُو ره ناپاک فِکر مُونه، ناپاک اَسته. 15اگه بِرار تُو بخاطرِ خوراکی که مُوخوری آزُرده مُوشه، تُو دِیگه دَ مُحَبَت رفتار نَمُونی. نَیل که خوراک تُو باعِثِ نابُودی کسی شُنه که مسیح بخاطرِ ازُو مُرد. 16پس نَیلِید که چِیزِ خُوب شُمو بَد گُفته شُنه. 17چُون پادشاهی خُدا خوردو و وُچی کدو نِییه، بَلکِه عدالت، صُلح-و-سلامَتی و خوشی دَ روح اُلقُدس اَسته. 18هر کسی که دَ امزی طرِیق مسیح ره خِدمت مُونه، مَورِدِ پِسَندِ خُدا اَسته و قابِلِ قبُولِ مردُم. 19پس بیِید که پُشتِ چِیزای بِگردی که باعِثِ برقراری صُلح-و-صفا و آبادی یگدِیگه مو مُوشه. 20بخاطرِ خوراک کارِ خُدا ره خراب نَکُنِید. دُرُست اَسته که هر خوراک پاک اَسته، لیکِن اِی غَلَط اَسته که یگ آدم دَ وسِیلِه خوردونِ یَگو چِیز باعِثِ لخشِیدونِ کسِ دِیگه شُنه. 21بِهتَر اَسته که نَه گوشت بُخوری، نَه شراب وُچی کُنی و نَه کُدَم کاری ره انجام بِدی که باعِثِ لخشِیدونِ بِرار تُو مُوشه. 22هر عقِیدِه که دَری دَ دِل خُو دَ حُضُورِ خُدا نِگاه کُو. نیک دَ بَختِ کسی که خود ره بخاطرِ چِیزی که قبُول کده محکُوم نَکُنه. 23لیکِن کسی که دَ بارِه کُدَم خوراک شک دَره، اگه اُو ره بُخوره محکُوم مُوشه، چراکه عملِ ازُو از رُوی ایمان نَبُوده؛ و هر چِیزی که از رُوی ایمان نِییه، گُناه اَسته.