آیات محبوب کتاب مقدس از Gníoṁarṫa 17

به اشتراک گذاشتن

Ċun iad a ḃeiṫ ag lorg Dé, féaċaint an ḃféadfaidís teangaḃáil leis ná teaċt suas leis, ḃíoḋ ná fuil sé aḃfad ó gaċ duine againn.

Agus do ċuir sé, ó aon duine aṁáin, an ċine ḋaona go léir ’n-a gcóṁnuiḋe ar uaċtar na talṁan, agus do ċeap sé gaċ tréimse aimsire ḋóiḃ ċun cóṁnuiġṫe ann, agus gaċ teóra

Dia, a ḋein an doṁan agus gaċ a ḃfuil ann, ó ’sé Tiġearna neiṁe agus talṁan é, ní ċóṁnuiġeann sé i dteampallaiḃ a deineaḋ le láṁaiḃ

Mar go ḃfuil lá ceapaiṫe aige ċun ḃreiṫeaṁantais a ṫaḃairt ar an ndoṁan do réir ċirt, tríd an ḃfear atá ceapaiṫe aige, ag taḃairt creidiṁ do gaċ aon duine, mar gur ṫóg sé ó sna mairḃ é.

D’á ḃríġ sin, ó’s de ġeineamaint Dé sinn, ní cóir dúinn a ṁeas go mbeaḋ Dia cosṁail le h-ór ’ná le h-airgead ná le cloiċ, snoíġe ealaḋan agus ceapaḋ aigne duine.