آیات محبوب کتاب مقدس از مَرقُس 2

به اشتراک گذاشتن

وختی عیسی ایی گَپُ شِشنُت به اُشُ ایگو: «مریضُئَن که به طبیب نیاز شُهَستِن، نه سالمُ. مه هُندَم تا به گناهکارُ بگم که توبه بُکنِن نه به صالحُ.»

وختی عیسی ایمُن اُشُ ایدی به اُ فلجو ایگُفت: «ای چوک، گناهُت بخشیده بو.»

عیسی بهشُ ایگو: «شنبه بِی آدم درست بودِن، نه آدم به شنبه.

ولی وا خاطریکه جمعیت زیادَه شُنِتونِست حد عیسی ایبیارِن، پَ سخف بالا سر عیسی شُسِی. وختی سخفُ واز شُکِه، فلجو وا جاگَه ای که روش خوافته، زیر شُفِرِستا.

ولی وا خاطریکه بُدُنین پُس انسان، رو زمین کُدرَت و اقتدار ایشَه که گناهُنُ بُبَخشِه» عیسی به فلجو ایگو: «به تو اَگَم هُرُس، جاگَه خو واگِه و به لَهَر بِرَه!»

گُفتِن کَم یه تا به ایی فلجو آسُنتِرِن، ایکه ”گناهُت بخشیده بودِن،“ یا ایکه ”هُرُس و جاگَه خو بِسَه ئو راه بِرَه“؟

فلجو ووستا و درجا جاگَه خو ایسِی و جلو چِهمُن همه اَ اُجا در بو، طوری که همه تعجب شُکِردَه و خدائو شُکر شُکِه شُگُو: «هیچِوَه همچین چیزی مُندیدَه.»