آیات محبوب کتاب مقدس از مکاشفه 6

به اشتراک گذاشتن

و نگاه کردم، و اینک اسبی پریده‌رنگ که سوارش مرگ نام داشت و جهان مردگان از پی او می‌آمد. و به آنها بر یک‌ربع زمین قدرت داده شد تا با شمشیر و قحطی و بیماری مهلک و وحوش زمین را بکُشند.

و اینک اسبی سفید دیدم که سوارش کمانی دارد، و به او تاجی داده شد، و او فاتحانه بیرون آمد تا غلبه کند.

هنگامی که مُهر پنجم را گشود، در زیر قربانگاه، نفوس کسانی را دیدم که برای کلام خدا و برای شهادتی که داشتند، کشته شده بودند.

ایشان به صدای بلند فریاد می‌زدند که: «ای خداوند مقتدر، ای قدّوس، ای برحق، تا به کی داوری نمی‌نمایی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌کشی؟» آنگاه به هر یک از آنها، ردایی سفید داده شد و به ایشان گفته شد تا کمی دیگر بیارامند تا شمار همکاران و برادرانشان که می‌باید چون آنان کشته شوند، کامل گردد.

و اسبی دیگر بیرون آمد که سرخ‌گون بود و به سوارش قدرت داده شد تا صلح را از زمین بردارد تا مردم یکدیگر را به قتل برسانند و به او شمشیری بزرگ داده شد.

زیرا که روز بزرگ غضب آنان رسیده است و کیست که بتواند بایستد؟»

و هنگامی که ششمین مُهر را گشود، دیدم که اینک زلزله‌ای عظیم روی داد و آفتاب چون پلاس پشمی، سیاه شد، و قرص ماه، چون خون گشت. و ستارگان آسمان بر زمین افتادند، مانند درخت انجیری که میوه زمستانی‌اش به تکان تندبادی می‌ریزد.

و چون سوّمین مُهر را گشود، شنیدم که سوّمین موجود زنده می‌گوید: «بیا!» و دیدم، اینک، اسبی سیاه که سوارش ترازویی در دست داشت. و از میان آن چهار موجود زنده چیزی شبیه به صدایی شنیدم که می‌گوید: «یک پیمانه گندم، به یک دینار، و سه پیمانه جو، به یک دینار؛ و روغن و شراب را ضایع مکن!»

و آسمان چون طوماری پیچیده شده، زایل گردید و هر کوه و جزیره‌ از جای خود برداشته شد. آنگاه پادشاهان زمین و بزرگان، و سپهسالاران و دولتمندان و قدرتمندان، و هر غلام و هر آزاد خود را در غارها و در میان صخره‌های کوهها پنهان کردند.