امثال 1:5-19

ای پسر من، به حکمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر، تاتدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت رانگاه دارد. زیرا که لبهای زن اجنبی عسل رامی چکاند، و دهان او از روغن ملایم تر است. لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دودم. پایهایش به موت فرو میرود، وقدمهایش به هاویه متمسک میباشد. به طریق حیات هرگز سالک نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمی داند. و الانای پسرانم مرابشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید. طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه اونزدیک مشو. مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستم کیشان. و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود. که در عاقبت خودنوحه گری نمایی، هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد، و گویی چرا ادب را مکروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد، و آواز مرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم. نزدیک بود که هر گونه بدی را مرتکب شوم، در میان قوم و جماعت. آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش. جویهای تو بیرون خواهد ریخت، و نهرهای آب در شوارع عام، و از آن خودت به تنهایی خواهد بود، و نه از آن غریبان با تو. چشمه تو مبارک باشد، و از زن جوانی خویش مسرور باش، مثل غزال محبوب و آهوی جمیل. پستانهایش تو را همیشه خرم سازد، و از محبت او دائم محفوظ باش.