رومیان 7

آزاد از شریعت

1ای برادران، آیا نمی‌دانید - زیرا با آنانی سخن می‌گویم که از شریعت آگاهند - که شریعت فقط تا زمانی که انسان زنده است بر او حکم می‌راند؟ 2زیرا برحسب شریعت، زن شوهردار تا زمان زنده بودن شوهرش، به او بسته است. امّا اگر شوهرش بمیرد، از شریعت ازدواج#7‏:2 در متن یونانی، از شریعت شوهر آزاد می‌شود. 3و بر این اساس تا زمانی‌که شوهرش زنده است، اگر با مردی دیگر زیست کند، زناکار خوانده می‌شود. امّا اگر شوهرش بمیرد، از آن شریعت آزاد است و اگر با مردی دیگر وصلت کند، زناکار نمی‌باشد.

4همچنین، ای برادران من، شما نیز به واسطه جسد مسیح#7‏:4 منظور از جسد مسیح، بدن به صلیب کشیده شده مسیح است. نسبت به شریعت مرده‌اید تا از آنِ دیگری شوید، متعلق به او که از مردگان برخیزانیده شد، تا که برای خدا ثمر آوریم. 5زیرا زمانی که در جسم#7‏:5 یا: ”در وضعیت انسان نفسانی“. به سر می‌بردیم، امیال گناه‌آلودمان که شریعت آنها را برمی‌انگیخت، در اعضای ما عمل می‌کرد تا برای مرگ ثمر آوریم. 6امّا اکنون با مردن نسبت به آنچه که در آن اسیر بودیم، از شریعت آزاد شده‌ایم تا در طریق تازگی روح خدمت کنیم، نه در کهنه‌گی حروف نوشته شده.#7‏:6 منظور نوشته شریعت است.

شریعت و گناه

7پس چه گوییم؟ اینکه شریعت گناه است؟ به هیچوجه! با اینحال اگر به شریعت نبود، نمی‌دانستم که گناه چیست. زیرا اگر شریعت نگفته بود «طمع مورز»#7‏:7 خروج ۲۰‏:۱۷ و تثنیه ۵‏:۲۱، نمی‌دانستم طمع ورزیدن چیست. 8امّا گناه از این حکم، فرصت یافت تا هر نوع طمع را در من پدید آورد. زیرا جدا از شریعت، گناه مرده است. 9زمانی من جدا از شریعت، زنده بودم؛ امّا چون حکم آمد، گناه زنده گشت و من مُردم. 10همان حکم که حیات را وعده داد، در مورد من به مرگ انجامید. 11زیرا گناه از حکم فرصت یافته، مرا فریفت و به واسطه آن مرا کشت. 12بنابراین، شریعت، مقدّس است و حکم نیز مقدّس، عادل و نیکو.

13پس آیا آنچه نیکوست، برای من مرگ شد؟ به هیچوجه! این گناه بود که از طریق آنچه که نیکوست، مرگ را در من پدید آورد تا گناه بودنش آشکار شود و نهایتش معلوم گردد.

14زیرا می‌دانیم که شریعت روحانی است، لیکن من جسمانی‌ و فروخته شده‌ به گناه هستم. 15زیرا نمی‌دانم چه می‌کنم. چونکه آنچه می‌خواهم نمی‌کنم، لیکن آنچه را که از آن متنفرم، به جا می‌آورم. 16حال اگر آنچه را که نمی‌خواهم، انجام می‌دهم، تایید می‌کنم که شریعت نیکوست. 17پس حال دیگر من نیستم که آن را انجام می‌دهم، بلکه گناه ،که در من ساکن است. 18زیرا می‌دانم که در من، هیچ نیکویی ساکن نیست یعنی در نَفْس من.#7‏:18 یا: «در آن انسانِ نفسانی که من هستم»؛ همچنین در آیه ۲۵. زیرا اشتیاق انجام آنچه که درست است، در من هست، امّا نه آن توان که آن را به جا آورم. 19زیرا آن عمل نیکو را که می‌خواهم، انجام نمی‌دهم، اما دائم آن عمل بدی را که نمی‌خواهم، به جا می‌آورم. 20حال اگر آنچه را که نمی‌خواهم، به جا می‌آورم، پس دیگر من انجام‌دهنده آن نیستم، بلکه گناهی که در من ساکن است.

21پس این شریعت را می‌یابم که وقتی می‌خواهم نیکویی کنم، بدی نزد من حاضر است. 22من در باطن از شریعت خدا خشنودم، 23امّا شریعتی دیگر در اعضای خود می‌بینم که با شریعت ذهن من در جنگ است و مرا اسیر شریعت گناه می‌سازد که در اعضای من ساکن است. 24آه که چه مرد بدبختی هستم! کیست که مرا از این جسم مرگ رهایی بخشد؟ 25به واسطه خداوندمان عیسی مسیح، خدا را سپاس باد!

پس، من با ذهن خود شریعت خدا را بندگی می‌کنم، امّا با جسم خود شریعت گناه را.

اکنون انتخاب شده:

رومیان 7: KPS

های‌لایت

کپی

مقایسه

به اشتراک گذاشتن