امثال 4:21-27 - مقایسه همه نسخه‌ها

به اشتراک گذاشتن

چشمان متکبر و دل مغرور، و هرآنچه شریران می‌کنند، گناه است! شتابزدگی به ناداری می‌انجامد اما تدبیرهای شخصِ کوشا منفعت به بار می‌آورد. گنجی که با زبان دروغگو به دست آید، بخاری است بر هوا برای جویندگان مرگ. خشونتِ شریران، گریبان خودشان را می‌گیرد، زیرا که از اجرای عدالت سر باز می‌زنند. راه تقصیرکاران کج است، اما پاکان راست‌کردارند. سکونت در کُنج بام، بِه از زندگی زیر یک سقف با زن ستیزه‌جو. جان مرد شریر مشتاق شرارت است؛ چشمان او بر همسایه‌اش ترحم نمی‌کند. چون تمسخرگر مجازات شود، ساده‌لوح نیز حکمت می‌آموزد؛ چون حکیم تربیت یابد، معرفت را به دست می‌آورد. آن عادل، خانۀ شریران را نیک زیر نظر دارد؛ او آنان را به بلا سرنگون خواهد کرد. هر آن کس گوشِ خود بر فریاد بینوا ببندد، خود نیز فریاد بر خواهد آورد و کسی نخواهد شنید. هدیه‌ای در نهان، خشم را برمی‌گرداند، رشوه‌ای زیر قبا، غضب سخت را فرو می‌نشاند. اجرای عدالت، پارسایان را شادمان می‌سازد، اما ظالمان را به وحشت می‌افکند. مردی که از طریق عقل منحرف شود، سر از جمع مردگان در خواهد آورد. آن که عیش و نوش را دوست می‌دارد، به ناداری گرفتار آید؛ دوستدار شراب و روغن دولتمند نخواهد گردید. شریران فدیۀ پارسایان می‌شوند، و خیانت‌پیشگان، فدیۀ صالحان. سکونت در بیابانِ بی‌آب و علف، بِه از زندگی با زن ستیزه‌جو و بدخُلق. در منزل حکیمان، خزانۀ چیزهای مرغوب و روغن است، اما مرد نادان همۀ دارایی خود را تلف می‌کند. هر آن که در پی پارسایی و محبت باشد، به حیات و پارسایی و عزّت دست می‌یابد. مرد حکیم به شهر زورمندان بر خواهد آمد و قلعۀ اعتمادشان را فرو خواهد ریخت. هر که مراقب دهان و زبانش باشد، جان خویش از بلا در امان می‌دارد. مرد مغرور و متکبر، که تمسخرگرش نامند، با نِخوَت بی‌حد عمل می‌کند. حسرتِ مردِ کاهل او را به کشتن می‌دهد، زیرا که دستانش از کار ابا دارند. تمام روز در وَلَع چیزهای بیشتر است، اما پارسایان می‌بخشند و دریغ نمی‌کنند. قربانیِ شریران، کراهت‌آور است؛ چقدر بیشتر هنگامی‌که با نیت بد تقدیم شود.

چشم مغرور و دل متکبّر، چراغ شرارت است و گناه محسوب می‌گردد. نقشهٔ با دقّت، انسان را توانگر می‌کند، امّا عجله باعث فقر می‌شود. ثروتی که از راه دروغگویی به دست می‌آید، همچون بخار به هوا می‌رود و باعث هلاکت می‌گردد. ظلم اشخاص بدکار آنها را نابود می‌کند، چون نمی‌خواهند از راستی پیروی کنند. راه شخص گناهکار کج است، امّا آدم پاک در راه راست قدم برمی‌دارد. سکونت در گوشهٔ بام بهتر است از زندگی با زن ستیزه جو، در یک خانهٔ مشترک. شخص بدکار ظلم را دوست دارد و حتّی همسایه‌اش از دست او در امان نیست. وقتی مسخره‌کنندگان تنبیه می‌شوند، نادانان درس عبرت می‌گیرند، چون شخص دانا را نصیحت کنی، از آن پند می‌گیرد. خدای عادل کارهای خانهٔ مردم بدکار را می‌بیند و آنها را واژگون کرده هلاک می‌سازد. کسی‌که فریاد فقیران را نشنیده می‌گیرد، فریاد او نیز در روز تنگدستی شنیده نخواهد شد. آتش خشم را می‌توان با هدیهٔ پنهانی خاموش کرد، رشوه در خفا نیز غضب را فرو می‌نشاند. اجرای عدالت، درستکاران را شاد می‌سازد، امّا شریران را پریشان می‌گرداند. مرگ در انتظار کسانی است که از راه راست منحرف می‌شوند. کسی‌که عیاشی را دوست دارد، فقیر می‌شود و شخص میگسار و عیاش هرگز ثروتمند نخواهد شد. مردم بدکار در همان دامی که برای اشخاص درستکار نهاده‌اند، گرفتار می‌شوند. سکونت در بیابان بی‌آب و علف بهتر است از زندگی کردن با زن ستیزه جو. خانهٔ شخص دانا پر از ناز و نعمت است، امّا نادان هرچه به دست می‌آورد، برباد می‌دهد. درستکار و مهربان باش تا عمر طولانی و با عزّت داشته باشی. یک شخص دانا می‌تواند شهر مردان قوی را تسخیر کند و قلعهٔ اعتمادشان را فروریزد. هر که مواظب سخنان خود باشد، جان خود را از مصیبت نجات می‌دهد. کسانی‌که دیگران را مسخره می‌کنند، مغرور و متکبّرند. آرزوی شخص تنبل که از کار کردن خودداری می‌کند باعث هلاکت او می‌شود. او تمام روز در خواب و خیال به سر می‌برد، امّا شخص درستکار سخاوتمند است و از بخشیدن به دیگران دریغ نمی‌کند. خداوند از قربانی‌های مردم بدکار نفرت دارد، مخصوصاً اگر با نیّت بد تقدیم کنند.

غرور و تکبر گناهانی هستند که آدم بدکار توسط آنها شناخته می‌شود. زیرکی و کوشش، انسان را توانگر می‌کند، اما شتابزدگی باعث فقر می‌شود. ثروتی که با زبان دروغگو به دست آید، بخاری است بی‌دوام و تله‌ای مرگبار. ظلم بدکارانی که نمی‌خواهند راستی را به جا آورند، عاقبت به سوی خودشان باز می‌گردد و آنان را نابود می‌کند. راه آدم گناهکار کج است ولی شخص پاک در راستی گام برمی‌دارد. سکونت در گوشهٔ پشت بام بهتر است از زندگی کردن با زن ستیزه‌جو در یک خانه مشترک. آدم بدکار شرارت را دوست دارد، و همسایه‌اش نیز از دست او در امان نیست. جاهلان تا تنبیه شدن مسخره‌کنندگان را نبینند درس عبرت نمی‌گیرند، اما دانایان تنها با شنیدن می‌آموزند. خداشناسان از مشاهدهٔ خراب شدن خانهٔ بدکاران و هلاکت ایشان پند می‌گیرند. آنکه فریاد فقیران را نشنیده می‌گیرد در روز تنگدستی خود نیز فریادرسی نخواهد داشت. هدیه‌ای که در خفا داده می‌شود خشم را می‌خواباند و رشوهٔ پنهانی غضب شدید را فرو می‌نشاند. اجرای عدالت برای عادلان شادی‌بخش است، اما برای ظالمان مصیبت‌بار. مرگ در انتظار کسانی است که از راه حکمت منحرف می‌شوند. کسی که خوشگذرانی را دوست دارد، تهیدست می‌شود و آدم میگسار و عیاش هرگز ثروتمند نخواهد شد. بدکاران در همان دامی که برای درستکاران نهاده‌اند، گرفتار می‌شوند. سکونت در بیابان بی‌آب و علف بهتر است از زندگی کردن با زن ستیزه‌جو. خانهٔ شخص دانا پر از نعمت و ثروت است، ولی آدم نادان هر چه به دست می‌آورد بر باد می‌دهد. درستکار و مهربان باش تا عمر خوشی داشته باشی و از احترام و موفقیت برخوردار شوی. یک مرد دانا می‌تواند شهر زورمندان را بگیرد و قلعه اعتمادشان را فرو بریزد. هر که مواظب سخنانش باشد جانش را از مصیبتها نجات خواهد داد. کسانی که دیگران را مسخره می‌کنند، مغرور و متکبرند. داشتن اشتیاق و آرزو برای شخص تنبل کشنده است، زیرا برای رسیدن به آن تن به کار نمی‌دهد. او تمام روز در آرزوی گرفتن به سر می‌برد؛ ولی شخص خداشناس سخاوتمند است و از بخشیدن به دیگران دریغ نمی‌کند. خدا از قربانیهای بدکاران نفرت دارد، بخصوص اگر با نیت بد تقدیم شده باشد.

چشمان بلند و دل متکبر و چراغ شریران، گناه است. فکرهای مرد زرنگ تمام به فراخی میانجامد، اما هرکه عجول باشد برای احتیاج تعجیل میکند. تحصیل گنجها به زبان دروغگو، بخاری است بر هوا شده برای جویندگان موت. ظلم شریران ایشان را به هلاکت میاندازد، زیرا که از بجا آوردن انصاف ابا مینمایند. طریق مردی که زیر بار (گناه ) باشد بسیار کج است، اما اعمال مرد طاهر، مستقیم است. در زاویه پشت بام ساکن شدن بهتر است، ازساکن بودن با زن ستیزه گر در خانه مشترک. جان شریر مشتاق شرارت است، و برهمسایه خود ترحم نمی کند. چون استهزاکننده سیاست یابد جاهلان حکمت میآموزند، و چون مرد حکیم تربیت یابد معرفت را تحصیل مینماید. مرد عادل در خانه شریر تامل میکند که چگونه اشرار به تباهی واژگون میشوند. هرکه گوش خود را از فریاد فقیر میبندد، او نیز فریاد خواهد کرد و مستجاب نخواهد شد. هدیهای در خفا خشم را فرو مینشاند، ورشوهای در بغل، غضب سخت را. انصاف کردن خرمی عادلان است، اما باعث پریشانی بدکاران میباشد. هرکه از طریق تعقل گمراه شود، درجماعت مردگان ساکن خواهد گشت. هرکه عیش را دوست دارد محتاج خواهدشد، و هرکه شراب و روغن را دوست دارددولتمند نخواهد گردید. شریران فدیه عادلان میشوند وخیانتکاران به عوض راستان. در زمین بایر ساکن بودن بهتر است از بودن با زن ستیزه گر و جنگجوی. در منزل حکیمان خزانه مرغوب و روغن است، اما مرد احمق آنها را تلف میکند. هرکه عدالت و رحمت را متابعت کند، حیات و عدالت و جلال خواهد یافت. مرد حکیم به شهر جباران برخواهد آمد، وقلعه اعتماد ایشان را به زیر میاندازد. هرکه دهان و زبان خویش را نگاه دارد، جان خود را از تنگیها محافظت مینماید. مرد متکبر و مغرور مسمی به استهزاکننده میشود، و به افزونی تکبر عمل میکند. شهوت مرد کاهل او را میکشد، زیرا که دستهایش از کار کردن ابا مینماید. هستند که همه اوقات به شدت حریص میباشند، اما مرد عادل بذل میکند و امساک نمی نماید. قربانی های شریران مکروه است، پس چندمرتبه زیاده هنگامی که به عوض بدی آنها رامی گذرانند.