Известные библейские стихи из 2. Mose 32

Поделиться

Aus daut Volkj sach daut Moses lang oppem Boajch bleef, kjeemen see no Aaron un velangden von am: Moak ons doch eenen Aufgott, dee ons veroppgonen woat. Wie weeten goanich mea waut met ons Moses, dee ons ut Ägipten brocht, jeworden es.

Dan säd de HAR to Moses: Go emol schwind rauf. Dien Volkj, daut du von Ägipten jebrocht hast, haft sikj vegonen. See haben sikj nu aul wajch jedreit von däm Wajch, dän ekj an jeboden hab. See haben sikj een Kaulf jeformt, un kjneeen sikj ver daut un moaken Opfa fa daut. Nu sajen see: Israel, dit es de Gott, dee junt ut Ägipten jebrocht haft.

Aus Aaron daut sach, muak hee eenen Aultoa ver daut Kaulf un säd: Morjen woa wie een Fast fa däm HARN haben. Dän näakjsten Dach kjeemen see tiedich un muaken een Brauntopfa, un brochten Dankopfa, daut aule äten un drinkjen kunnen. Dan stunden see opp un daunzten un sungen.

Aus de näakjsta Dach kjeem, säd Moses toom Volkj: Jie haben eene groote Sind begonen, oba ekj woa nom HARN gonen un seenen auf ekj een Veseenen fa junt kjrieen kaun.