โยบ 14:1-6

“‘​มนุษย์​ที่​เก​ิดมาโดยผู้หญิ​งก​็​อยู่​แต่​น้อยวัน และเต็มไปด้วยความยุ่งยากใจ เขาออกมาเหมือนดอกไม้ แล้วก็​ถู​กตัดให้ล้มลง เขาลี้ไปอย่างเงา และไม่​อยู่​ต่อไปอีก และพระองค์ทรงลืมพระเนตรมองคนอย่างนี้​หรือ และทรงนำข้าพระองค์มาในการพิพากษาของพระองค์​หรือ ใครจะเอาสิ่งสะอาดออกมาจากสิ่งไม่สะอาดได้ ไม่มี​ใครสักคน วันเวลาของเขาถูกกำหนดไว้เสียแล้ว และจำนวนเดือนของเขาก็​อยู่​กับพระองค์ พระองค์​ทรงกำหนดขอบเขตของเขาไม่​ให้​เขาผ่านไปได้ ฉะนั้น ขอทรงหันพระพักตร์ไปจากเขา และทรงเลิกเถิดพระเจ้าข้า เพื่อให้​เขาชื่นบานด้วยวันของเขาอย่างลูกจ้าง