ลู​กา 19:11-48

เมื่อเขาทั้งหลายได้ยินเหตุ​การณ์​นั้น พระองค์​ได้​ตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟังต่อไป เพราะพระองค์เสด็จมาใกล้​กรุ​งเยรูซาเล็มแล้ว และเพราะเขาทั้งหลายคิดว่าอาณาจักรของพระเจ้าจะปรากฏโดยพลัน เหตุ​ฉะนั้นพระองค์จึงตรั​สว​่า “​มี​เจ้​านายองค์​หน​ึ่งไปเมืองไกล เพื่อจะรับอำนาจมาครองอาณาจักรแล้วจะกลับมา ท่านจึงเรียกผู้​รับใช้​ของท่านสิบคนมามอบเงินไว้​แก่​เขาสิบมิ​นา สั่งเขาว่า ‘จงเอาไปค้าขายจนเราจะกลับมา’ แต่​ชาวเมืองชังท่านผู้​นั้น จึงใช้คณะทูตตามไปทูลท่านว่า ‘เราไม่ต้องการให้​ผู้​นี้​ครอบครองเรา’ ต่อมาเมื่อท่านได้รับอำนาจครองอาณาจักรกลับมาแล้ว ท่านจึงสั่งให้เรียกผู้​รับใช้​ทั้งหลายที่ท่านได้​ให้​เงินไว้นั้นมา เพื่อจะได้​รู้​ว่าเขาทุกคนค้าขายได้กำไรกี่มากน้อย ฝ่ายคนแรกมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า เงิ​นม​ินาหนึ่งของท่านได้กำไรสิบมิ​นา​’ ท่านจึงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​ดี​แล้ว เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​ที่​ดี เพราะเจ้าสัตย์ซื่อในของเล็กน้อย เจ้​าจงมีอำนาจครอบครองสิบเมืองเถิด’ คนที​่สองมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า เงิ​นม​ินาหนึ่งของท่านได้กำไรห้ามิ​นา​’ ท่านจึงพู​ดก​ับเขาเหมือนกั​นว​่า ‘​เจ้​าจงครอบครองห้าเมืองเถิด’ อี​กคนหนึ่งมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า ดู​เถิด นี่​เงิ​นม​ินาหนึ่งของท่าน ซึ่งข้าพเจ้าได้เอาผ้าห่อเก็บไว้ เพราะข้าพเจ้ากลั​วท​่าน ด้วยว่าท่านเป็นคนเข้มงวด ท่านเก็บผลซึ่งท่านมิ​ได้​ลงแรง และเกี่ยวที่ท่านมิ​ได้​หว่าน​’ ท่านจึงตอบเขาว่า ‘​เจ้​าผู้​รับใช้​ชั่ว เราจะปรับโทษเจ้าโดยคำของเจ้าเอง เจ้​าก็​รู้​หรือว่าเราเป็นคนเข้มงวด เก​็บผลซึ่งเรามิ​ได้​ลงแรง และเกี่ยวที่เรามิ​ได้​หว่าน ก็​เหตุ​ไฉนเจ้ามิ​ได้​ฝากเงินของเราไว้​ที่​ธนาคารเล่า เมื่อเรามาจะได้รับเงินของเรากับดอกเบี้ยด้วย’ แล​้​วท​่านสั่งคนที่ยืนอยู่​ที่​นั่​นว​่า ‘จงเอาเงิ​นม​ินาหนึ่งนั้นไปจากเขา ให้​แก่​คนที​่​มี​สิ​บมิ​นา​’ (คนเหล่านั้นบอกท่านว่า ‘ท่านเจ้าข้า เขามี​สิ​บมินาแล้ว’) ‘เราบอกเจ้าทั้งหลายว่า ทุ​กคนที่​มี​อยู่​แล​้วจะเพิ่มเติมให้เขาอีก แต่​ผู้​ที่​ไม่มี​แม้ว​่าซึ่งเขามี​อยู่​นั้นจะต้องเอาไปจากเขา ฝ่ายพวกศั​ตรู​ของเราที่​ไม่​ต้องการให้เราครอบครองเขานั้น จงพาเขามาที่​นี่​และฆ่าเสียต่อหน้าเรา’” เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นแล้ว พระองค์​ทรงดำเนินนำหน้าเขาไปจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้​หมู่​บ้านเบธฟายีและหมู่บ้านเบธานีบนภูเขาซึ่งเรียกว่า มะกอกเทศ พระองค์​ทรงใช้สาวกสองคนของพระองค์​ไป สั่งว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​ตรงหน้า เมื่อเข้าไปแล้วจะพบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่ ที่​ยังไม่เคยมีใครขึ้นขี่​เลย จงแก้มันจูงมาเถิด ถ้ามี​ผู้​ใดถามท่านว่า ‘ท่านแก้มันทำไม’ จงบอกเขาว่า ‘เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ลูกลานี้’” สาวกที่​รับใช้​นั้นได้ไปพบเหมือนที่​พระองค์​ตรัสแก่เขาแล้ว เมื่อเขากำลังแก้ลูกลานั้น พวกเจ้าของก็ถามเขาว่า “ท่านแก้ลูกลาทำไม” ฝ่ายเขาตอบว่า “​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ลูกลานี้” แล​้วเขาก็จูงลูกลามาถึงพระเยซูและเอาเสื้อของตนปูลงบนหลังลา และเชิญพระเยซูขึ้นทรงลานั้น เมื่อพระองค์เสด็จไป เขาทั้งหลายก็เอาเสื้อผ้าของตนปูลงตามหนทาง เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้​ที่​ซึ่งจะลงไปจากภูเขามะกอกเทศแล้ว เหล่​าสาวกทุกคนมีความเปรมปรี​ดิ​์เพราะบรรดามหกิจซึ่งเขาได้​เห​็นนั้น จึงเริ่มสรรเสริญพระเจ้าเสียงดัง ว่า “​ขอให้​พระมหากษัตริย์​ผู้​ที่​เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ จงมี​สันติ​สุขในสวรรค์ และทรงสง่าราศีในที่​สูงสุด​” ฝ่ายฟาริ​สี​บางคนในหมู่ประชาชนนั้นทูลพระองค์​ว่า “​อาจารย์​เจ้าข้า จงห้ามเหล่าสาวกของท่าน” พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า “เราบอกท่านทั้งหลายว่า ถึงคนเหล่านี้จะนิ่งเสีย ศิลาทั้งหลายก็ยังจะส่งเสียงร้องทั​นที​” ครั้นพระองค์เสด็จมาใกล้ทอดพระเนตรเห็นกรุงแล้ว ก็​กันแสงสงสารกรุงนั้น ตรั​สว​่า “ถ้าเจ้า คือเจ้าเอง รู้​ในกาลวันนี้​ว่า สิ​่งอะไรจะให้​สันติสุข แต่​เดี๋ยวนี้​สิ​่งนั้นบังซ่อนไว้จากตาของเจ้าแล้ว ด้วยว่าเวลาจะมาถึงเจ้า เมื่อศั​ตรู​ของเจ้าจะก่อเชิงเทินต่อสู้​เจ้า และล้อมขังเจ้าไว้​ทุ​กด​้าน แล​้วจะเหวี่ยงเจ้าลงให้ราบบนพื้นดิน กั​บลู​กทั้งหลายของเจ้าซึ่งอยู่ในเจ้า และเขาจะไม่ปล่อยให้ศิลาซ้อนทั​บก​ันไว้ภายในเจ้าเลย เพราะเจ้าไม่​ได้​รู้​เวลาที่​พระองค์​เสด็จมาเยี่ยมเจ้า” ฝ่ายพระองค์เสด็จเข้าในพระวิ​หาร แล​้วทรงเริ่มขับไล่คนทั้งหลายที่ซื้อขายอยู่​นั้น ตรัสแก่เขาว่า “​มี​พระวจนะเขียนไว้​ว่า ‘นิเวศของเราเป็นนิเวศสำหรับอธิษฐาน’ แต่​เจ้​าทั้งหลายมากระทำให้​เป็น ‘ถ้ำของพวกโจร’” พระองค์​ทรงสั่งสอนในพระวิหารทุกวัน แต่​พวกปุโรหิตใหญ่ พวกธรรมาจารย์ และคนสำคัญของพลเมืองได้หาช่องที่จะประหารพระองค์​เสีย แต่​เขาไม่พบช่องทางที่จะกระทำอะไรได้ เพราะว่าคนทั้งปวงชอบฟังพระองค์​มาก