โยบ 16:3-18

ถ้อยคำเยิ่นเย้อของท่านไม่มีจบสิ้นเลยหรือ? อะไรหนอทำให้ท่านโต้แย้งอยู่เรื่อยไป? ข้าก็พูดเหมือนท่านได้ ถ้าท่านตกอยู่ในสภาพเดียวกับข้า ข้าก็สามารถยกคำหวานหูมาต่อว่าท่าน แล้วก็ส่ายหน้าเย้ยท่าน แต่ปากข้าจะพูดให้กำลังใจท่าน ปลอบประโลมให้ท่านคลายทุกข์ “แต่แม้ข้าจะพูดไป ความเจ็บปวดของข้าก็ไม่ได้บรรเทาลง และแม้ข้าจะนิ่งเสีย มันก็ไม่ได้หายไป ข้าแต่พระเจ้า แน่ทีเดียว พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์อ่อนระโหย ทรงทำให้ครอบครัวของข้าพระองค์ป่นปี้ ที่ทรงผูกมัดข้าพระองค์ก็กลายเป็นข้อยืนยันอย่างหนึ่ง ร่างกายซูบผอมของข้าพระองค์ได้ลุกขึ้นและเป็นพยานปรักปรำข้าพระองค์ พระเจ้าทรงจู่โจมข้า ทรงฉีกเนื้อข้าด้วยความโกรธกริ้ว และทรงแยกเขี้ยวใส่ข้า ศัตรูจ้องข้าตาลุกวาว ผู้คนอ้าปากเยาะเย้ยข้า พวกเขาตบแก้มข้าด้วยความดูแคลน และรวมหัวกันเล่นงานข้า พระเจ้าทรงมอบข้าไว้กับคนอธรรม ทรงเหวี่ยงข้าไว้ในอุ้งมือของคนชั่ว ข้าอยู่มาอย่างสงบตราบจนพระองค์ทรงฉีกข้า ทรงจับคอข้าและฟาดจนแหลกลาญ ทรงแขวนข้าไว้เป็นเป้าของพระองค์ นักธนูของพระองค์รุมล้อมข้า พระองค์ทรงทะลวงไตข้าอย่างไม่ปรานี น้ำดีของข้าเรี่ยราดอยู่ที่พื้น พระองค์ทรงระเบิดเข้าใส่ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า พระองค์ทรงรี่เข้าใส่ข้าเหมือนนักรบ “ข้าเย็บผ้ากระสอบติดผิวหนังของข้า และเกลือกหน้าในฝุ่นธุลี หน้าของข้าแดงช้ำเพราะการร้องไห้ รอบดวงตาของข้าเป็นวงคล้ำ ถึงกระนั้นมือของข้าก็สะอาดปราศจากความรุนแรง และคำอธิษฐานของข้าก็บริสุทธิ์ “พื้นพสุธาเอ๋ย อย่าซ่อนเลือดของข้าไว้นะ อย่ากลบเสียงร้องทุกข์ของข้าเลย!