โยบ 20:1-10

แล้วโศฟาร์ชาวนาอามาห์ตอบว่า “ความคิดว้าวุ่นของข้าทำให้ข้าไม่สบายใจอย่างยิ่ง มันเร่งเร้าให้ข้าตอบท่าน ข้าได้ฟังคำติเตียนซึ่งสบประมาทข้า และความเข้าใจดลใจให้ข้าตอบ “ท่านย่อมรู้ว่าเป็นมาอย่างไรตั้งแต่เก่าก่อน เมื่อมนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาในโลก คือความเบิกบานใจของคนชั่วร้ายนั้นสั้น ความชื่นชมยินดีของคนอธรรมนั้นคงอยู่ชั่วครู่เดียว แม้ความอหังการของเขาจะขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และหัวของเขาสูงจรดเมฆ เขาก็จะพินาศไปนิรันดร์เหมือนอุจจาระของเขาเอง ผู้ที่เคยเห็นเขาจะฉงนว่า ‘เขาไปไหนแล้ว?’ เขาลับหายไปเหมือนความฝัน ไม่มีใครพบเห็นอีก ถูกขจัดไปเหมือนนิมิตในยามค่ำคืน ตาที่เคยเห็นเขาจะไม่เห็นเขาอีก ถิ่นของเขาจะไม่พานพบเขาอีกเลย ลูกหลานของเขาจะต้องชดใช้ให้คนยากจน มือของเขาเองต้องคืนทรัพย์สินของตน