โยบ 20:1-10 - เปรียบเทียบทุกเวอร์ชัน
โยบ 20:1-10 THSV11 (ฉบับมาตรฐาน)
แล้วโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ตอบว่า “ฉะนั้นความคิดของข้าเร้าให้ข้าตอบ เนื่องด้วยอารมณ์ปั่นป่วนภายในข้า ข้าได้ยินคำตำหนิที่สบประมาทข้า แต่ความเข้าใจของข้าดลใจให้ข้าตอบ ท่านไม่ทราบเรื่องนี้หรือว่า ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์มา ตั้งแต่มนุษย์ถูกวางไว้บนแผ่นดินโลก เสียงไชโยของคนอธรรมนั้นสั้น และความชื่นบานของคนที่ไม่นับถือพระเจ้านั้นเป็นแต่ครู่เดียว แม้ตัวเขาสูงขึ้นถึงฟ้าสวรรค์ และศีรษะของเขาไปถึงหมู่เมฆ เขาจะพินาศเป็นนิตย์อย่างอุจจาระของตัวเอง บรรดาคนที่เคยเห็นเขาจะพูดว่า ‘เขาอยู่ที่ไหนนะ?’ เขาจะบินไปเสียเหมือนความฝันและจะไม่มีผู้ใดพบอีก เขาจะถูกไล่ไปเสียอย่างนิมิตยามค่ำคืน ดวงตาที่เคยจ้องมองเขาจะไม่เห็นเขาอีก และสถานที่ของเขาจะไม่เห็นเขาอีกเลย ลูกหลานของเขาจะขอความช่วยเหลือจากคนยากจน และมือของเขาจะคืนทรัพย์สมบัติของเขา
โยบ 20:1-10 TH1971 (พระคัมภีร์ไทย ฉบับ 1971)
แล้วโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ตอบว่า <<เพราะฉะนั้นความคิดของข้าตอบข้า เหตุด้วยอารมณ์ภายในข้า ข้าต้องฟังคำติเตียนที่สบประมาท และท่านตอบข้าอย่างลมๆแล้งๆ ปราศจากความเข้าใจ ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์มา ตั้งแต่มนุษย์ถูกวางไว้บนแผ่นดินโลก ท่านไม่ทราบหรือว่า เสียงไชโยของคนอธรรมนั้นสั้น และความชื่นบานของคนที่ไม่นับถือพระเจ้านั้นเป็นแต่ครู่เดียว แม้ความสูงของเขาเด่นขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และศีรษะของเขาไปถึงหมู่เมฆ เขาจะพินาศเป็นนิตย์อย่างอุจจาระของเขาเอง บรรดาคนที่เคยเห็นเขา จะพูดว่า <เขาอยู่ที่ไหน> เขาจะบินไปเสียเหมือนความฝันและจะไม่มีใครพบอีก เขาจะถูกไล่ไปเสียอย่างนิมิต ในกลางคืน นัยน์ตาซึ่งได้เห็นเขาจะไม่เห็นเขาอีก หรือที่ของเขาจะไม่เห็นเขาอีกเลย ลูกหลานของเขาจะเสาะหาความช่วยเหลือจากคนยากจน และมือของเขาจะคืนทรัพย์สมบัติของเขา
โยบ 20:1-10 TNCV (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
แล้วโศฟาร์ชาวนาอามาห์ตอบว่า “ความคิดว้าวุ่นของข้าทำให้ข้าไม่สบายใจอย่างยิ่ง มันเร่งเร้าให้ข้าตอบท่าน ข้าได้ฟังคำติเตียนซึ่งสบประมาทข้า และความเข้าใจดลใจให้ข้าตอบ “ท่านย่อมรู้ว่าเป็นมาอย่างไรตั้งแต่เก่าก่อน เมื่อมนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาในโลก คือความเบิกบานใจของคนชั่วร้ายนั้นสั้น ความชื่นชมยินดีของคนอธรรมนั้นคงอยู่ชั่วครู่เดียว แม้ความอหังการของเขาจะขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และหัวของเขาสูงจรดเมฆ เขาก็จะพินาศไปนิรันดร์เหมือนอุจจาระของเขาเอง ผู้ที่เคยเห็นเขาจะฉงนว่า ‘เขาไปไหนแล้ว?’ เขาลับหายไปเหมือนความฝัน ไม่มีใครพบเห็นอีก ถูกขจัดไปเหมือนนิมิตในยามค่ำคืน ตาที่เคยเห็นเขาจะไม่เห็นเขาอีก ถิ่นของเขาจะไม่พานพบเขาอีกเลย ลูกหลานของเขาจะต้องชดใช้ให้คนยากจน มือของเขาเองต้องคืนทรัพย์สินของตน
โยบ 20:1-10 THA-ERV (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)
แล้วโศฟาร์ชาวนาอามาห์ตอบว่า “เรื่องนี้รบกวนใจเหลือเกิน ความคิดของข้าบีบให้ข้าต้องโต้ตอบออกมา ข้าต้องทนฟังคำว่ากล่าวตักเตือนที่ดูถูกข้า ความเข้าใจของข้าดลใจให้ข้าต้องตอบท่านไป ตั้งแต่สมัยโบราณมา ตั้งแต่เมื่อครั้งที่มนุษย์ถูกวางไว้บนแผ่นดินโลก ท่านไม่รู้หรือว่า เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะของคนชั่วอยู่ไม่นาน ความยินดีของคนไม่นับถือพระเจ้าก็อยู่แค่ประเดี๋ยวเดียว แม้ความเย่อหยิ่งของเขาสูงเสียดฟ้า และหัวของเขาขึ้นไปถึงหมู่เมฆ แต่เขาจะหายไปตลอดกาลอย่างกับขี้ของเขาเอง คนที่เคยเห็นเขาจะพูดว่า ‘พวกนั้นอยู่ไหนแล้ว’ พวกเขาจะบินไปเหมือนกับความฝันและจะไม่มีใครพบเขาอีกแล้ว เขาจะถูกไล่ไปเหมือนกับภาพฝันในยามค่ำคืน ดวงตาที่เคยเห็นพวกเขา จะไม่เห็นพวกเขาอีก ที่ที่พวกเขาอยู่จะไม่เห็นพวกเขาอีก เมื่อมือของคนชั่วเหล่านั้นจะต้องคืนความร่ำรวยที่โกงมากลับไป ลูกๆของพวกเขาจะต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากคนยากจน
โยบ 20:1-10 NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))
โศฟาร์ชาวนาอามาธจึงตอบว่า “เหตุฉะนั้น ฉันตอบตามความคิดของฉัน เพราะใจร้อน อยากจะรีบบอก ฉันได้ยินท่านพูดดูหมิ่นฉัน และตามที่ฉันเข้าใจ ฉันจะตอบท่านได้ ท่านไม่ทราบเรื่องนี้หรือว่า ในสมัยดึกดำบรรพ์ ตั้งแต่มนุษย์ถูกกำหนดให้มาอยู่บนแผ่นดินโลก คนชั่วร้ายมีความสุขได้เพียงระยะสั้น และความร่าเริงใจของคนไม่เชื่อในพระเจ้าก็เป็นเพียงชั่วขณะเดียว แม้ว่าเขาจะไปสูงถึงฟ้าสวรรค์ และศีรษะของเขาจะแตะถึงหมู่เมฆ เขาจะตายไปชั่วกาลนานเหมือนฝุ่น บรรดาผู้ที่เคยเห็นเขาจะถามว่า ‘เขาอยู่ไหน’ เขาจะสลายไปเหมือนความฝันที่หาไม่พบอีก เขาจะหายไปเหมือนภาพนิมิตในยามค่ำ ดวงตาที่เคยเห็นเขา ก็จะไม่เห็นเขาอีก คนในครัวเรือนของเขาก็จะไม่เห็นเขาอีกเลย ลูกๆ ของเขาจะต้องหาทางคืนให้กับผู้ยากไร้ และเขาจะต้องให้คืนสิ่งที่ยึดมา
โยบ 20:1-10 KJV (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV)
แล้วโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ตอบว่า “เพราะฉะนั้นเพราะเหตุความคิดของข้าๆจึงต้องตอบด้วยความเร่งร้อน ข้าได้ฟังคำติเตียนที่สบประมาทแล้ว เพราะเหตุจิตใจข้ารู้เรื่องข้าจึงต้องตอบ ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์มา ตั้งแต่มนุษย์ถูกวางไว้บนแผ่นดินโลก ท่านไม่ทราบหรือว่า เสียงไชโยของคนชั่วนั้นสั้น และความชื่นบานของคนหน้าซื่อใจคดนั้นเป็นแต่ครู่เดียว แม้ความสูงของเขาเด่นขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และศีรษะของเขาไปถึงหมู่เมฆ เขาจะพินาศเป็นนิตย์อย่างอุจจาระของเขาเอง บรรดาคนที่เคยเห็นเขาจะพูดว่า ‘เขาอยู่ที่ไหน’ เขาจะบินไปเสียเหมือนความฝัน และจะไม่มีใครพบอีก เขาจะถูกไล่ไปเสียอย่างนิมิตในกลางคืน นัยน์ตาซึ่งได้เห็นเขาจะไม่เห็นเขาอีก หรือที่ของเขาจะไม่เห็นเขาอีกเลย ลูกหลานของเขาจะเสาะหาเป็นที่โปรดปรานของคนยากจน และมือของเขาจะคืนทรัพย์สมบัติของเขา