پس شُمو ام فِعلاً دِق-و-غَمگی اَستِید؛ مگم ما شُمو ره دُوباره مِینگرُم و دِل شُمو خوشی مُونه و خوشی شُمو ره هیچ کس از شُمو نَمِیگِیره.“
”دَمزُو زمانشُمو از مه هیچ چِیز پُرسان نَمُونِید. ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، هر چِیزِیکه از آتِه آسمانی دَ نامِ ازمه طلب کُنِید، اُو دَز شُمو مِیدیه.