لوقایِ انجیل 22
22
یهودا خیانت
1عید نان بی خمیر مایه کی به پِسخ هم معروفه نزدیکَ بوستی، 2و کاهنان سران و تورات آموجگاران ایتا راه دُمبال بید کی چُطو عیسیَ بُکوشید، چونکی مردوم جا هراس دَشتید. 3هوموقع شیطان یهودا شناس به اَسْخَریوطی جلد درون، کی ایتا جه دوازده شاگرد بو بُشو. 4اون کاهنان سران و معبد فرمانده ئانِ ورجه بُشو و اوشان اَمرا گب بزه کی عیسیَ چُطو اوشان دَس فَده. 5اوشان خوشحالَ بوستید و قُبیل بُکودید پولی اونَ فَدید. 6یهودا هَم قُبیل بُکود و ایتا مهلَت دُمبال بو کی دور جه مردوم، عیسیَ اوشانَ دَس فَده.
آخرتا شام
7پس عیدِ نان بی خمیر مایه روج کی بایسی پِسَخِ بَرّه قُربانی ببه فارسه. 8عیسی، پِطرُس و یوحنایَ روانه کود، بگفت: «بیشید و پِسَخ شامَ امرا تهیه بیدینید تا بُخوریم.» 9واورسه ئید: «کویا خوائی تهیه بیدینیم؟» 10عیسی جواب بدَه: «هُطو کی شار درون بُشوئید، مرداکیَ ایتا گوُله آب مرا دینیدی. اون دُمبالَ کونید و اُ خانه ئیَ کی بدرون شه بیشید. 11و صابخانه یَ بیگید: ”اوستاد گِه: «مِیمانخانه کویا نئَه تا می شاگردان مرا پِسَخ شامَ بُخورم؟“» 12اون ایتا پیله تَلار، فَرش بُبوسته آماده شمرأ نیشان خوائه دَئن. اویا تهیه بیدینید.» 13اوشان بُشوئید و همه چی اوجور بو کی اوشانِ بگفته بو، و پِسَخَ حاضیرا کودید.
14وقتی کی شام زمات فارسه، عیسی خو رسولان مرا سُفره سر بینیشت. 15هو موقع اَشان بگفت: «خَیلی شوق دَشتیم قبلِ اَنکی سختی بکشم، اَ پِسَخَ شیمی مرا بُخورم. 16چون شمرأ گَم کی اون جا نخوائم خوردن تا زماتی کی پِسَخ خُداپادشایی درون به انجام فارسه.» 17پس ایتا جامَ اوساد و شُکر بُکود و بگفت: «اَنه فیگیرید و شیمی میان سَام بُکونید. 18چونکی شمرأ گَم از الان تا خُدا پادشائی زمات دِه انگورِ محصولِ جا ننُوشم.» 19و هُطو نانَ اوساد، شُکر بُکود و پَلکَ کود و اوشانَ فَدَه و بگفته: «اَن می تنِ کی شیمی واسی فَدا به؛ اَنه می یادِ واسی انجام بدید.» 20جه اَرو، بعدِ شام جامَ اوساد و بگفت: «اَ جام، جدیدِ عهدِ می خون درون کی شیمی واسی فووسته به. 21ولی اونی کی خیال دَره مَرا تسلیمَ کونه، اونِ دَس می دَسِ مرا ایتا سُفره درون دَره. 22انسان پسر هُطو کی قرارِ بشه شه، ولی وای به حال اُ کَس کی اونَ دُشمند دَس فَده.» 23بازون اوشان همدیگر جا واورسین دیبید کی کویتَا اَ کارَ کونه.
24رسولان میان بُگو مگو بُبوست کی اوشان درون کویتا پیله تره. 25عیسی اَشان بگفت: «دیگر ملّت پادشائان اَشانِ سر آقایی کونیدی و اوشانی کی اَشان سر قدرت دَریدی "خان" دوخواده بیدی. 26ولی شُمان اَطو نیبید. پیله ترین شیمی میان بایسی کوجی ترینِ مانستن ببه و رهبر بایسی خیدمتکارِ مانستن ببه. 27چونکی کویتا پیله تره، اونکی سُفره سر نیشینه یا اونکی خیدمت کونه؟ مگه اونی نیه کی سُفره سر نیشینه؟ اَمّا من شیمی میان خیدمتکار مانستنم.»
28«شُمان کسانی ایسید کی می سختیان درون می پهلو ایسابید. 29پس هوجور کی می پئر ایتا پادشائیَ مَرا فدَه، منم شمرأ فدَم، 30تا می پادشائی میان می سُفره سر بُخورید و بُنوشید و تختان سر بینیشینید و دوازده قبیله ی اسرائیلَ داوری بُکونید.»
31«اَی شَمعون، اَی شَمعون، شیطان اَنه بخواستِ کی شمرأ گندم مانستن تَبَجه بزنه. 32ولی من تره دُعا بُکودم تا تی ایمان از بین نشه. پس هُطو کی واگردَستی، تی برارانَ قوت بده.» 33ولی پِطرُس جواب بدَه: «اَی آقا، من حاضیرَم تی مَرا خولتانک درون بشم و جان بدَم.» 34عیسی جواب بدَه: «پِطرُس، بدان کی ایمرو پیش جه اَنکی خوروس بخوانه، تو سه وار حَشا خوائی کودن کی مَرا ایشناسی.»
35بازون عیسی اوشان جا واورسه: «مگه اُ موقع کی شمرأ بدون پول و چانچو و پاپوش راهی بُکودم، هیچّیَ مُختاجَ بوستید؟» جواب بدَه ئید: «نه، هیچّیَ.» 36عیسی اوشانَ بگفت: «ولی هسّا هرکی کیسه یا چانچو دَره، اون ویگیره و اَگه شمشیر ناره، خو رختَ بُفروشه، ایتا شمشیر بیهینه. 37چونکی شمرأ گَم اَ خُدا کلامِ بینیویشته، وا می باره به انجام فارسه کی: ”اون گُناکاران مانستن محکومَ به.“ چونکی، اونچی می باره بینیویشته بُبوسته، عملی بوستن دَره.» 38شاگردان بگفتید: «اَی خُداوند، بیدین، دوتا شمشیر دَریم.» اَشان بگفت: «بَستِه!»
عیسی دُعا کودن زیتون کو سر
39بازون عیسی بیرون بُشو و بنا به خو عادت، زیتون کو سو راهی بُبو و اونِ شاگردانم اون دُمبالسَر بُشوئید. 40وقتی اویا فارسه ئید، خو شاگردانَ بگفت: «دُعا بُکونید تا امتحان درون دنکفید.» 41بازون اوشان جا ایتا سنگ پرانِنِ اَندر فاصله بیگیفت و زانو بزه اَطو دُعا بُکود: 42«اَی پئر، اَگه خواست تو اَنه، اَ جامَ می جا دورَ کون؛ ولی نه می خواسته واسی، بلکی تی خواسته انجام ببه.» 43بازون ایتا فیریشته آسمان جا عیسی ره ظاهیرَ بو و اونَ ویشتر قوّت بدَه. 44عیسی اُ رنج و عذاب میان کی دوبو موصمم تر دُعا کودی، و اونِ عرق خون مانستن توکّه توکّه زمینِ سر فووستی. 45وقتی کی دُعا جا ویریشت و شاگردانِ ورجه واگردَست، بیده کی انقدر غُرصه دَشتید خوفته ئید. 46اَشان بگفت: «چره خوفته ئید؟ ویریزید و دُعا بُکونید تا امتحان درون دنکفید.»
عیسی گرفتارَبوستن
47عیسی هنو گب زئن دوبو کی دسته ئی جه راه فارسه ئید. اُ مردای کی یهودا نام دَشتی و دوازده شاگرد مرا بو، اوشانَ رائنمایی کودی. اون عیسیَ نزدیکَ بوسته تا اونَ ماچی بدَه، 48ولی عیسی اون بگفت: «اَی یهودا، انسان پسرَ ایتا ماچی امرا تَسلیم کونی؟» 49وقتی کی عیسی دُمبالروئان بفهمستید چی بوستن دَره، بگفتید: «اَی آقا، اَمی شمشیر اَمرا اوشانَ بزَنیم؟» 50و ایتا جه اوشان، پیله کاهن غُلامَ، شمشیر مرا بزِه و اون راست گوشَ وَاوِه. 51ولی عیسی بگفت: «اَ کارَ نُکونید!» و اُ مرداک گوشَ دَس فاکشه و شفا بدَه. 52بازون عیسی کاهنان سران و معبد فرمانده ئان و ریش سیفیدانی کی اون گرفتار کودن واسی باموئیدِ، بگفت: «مگه من رازنم کی شمشیر و کولاکَت مرا می دُمبال باموئید؟ 53هر روج معبد درون شیمی اَمرا بوم؛ شیمی دسَ مَرا درازَ نُکودید. ولی اَلان، شیمی وقتِ و ظولمات قدرت وقت.»
پِطرُس حَشا کودن
54بازون عیسیَ بیگیفتید و پیله کاهن خانه درون ببَردید. پِطرُس دورادور اَشان دُمبالسَر شوئی. 55خانه صارا میان، آتشی روشن بو و چن نفر اون دور نیشته بید. پِطرُسم اوشان میان بینیشت. 56هو موقع، ایتا کُولفَت اونَ آتش روشنائی درون بیده و اونَ زُل بزه بگفت: «اَ مرداکم اون مرا بو.» 57ولی پِطرُس حَشا بُکود و بگفت: «اَی زنای، اونَ نشناسم.» 58ایپیچه دئرتَر، اینفر دِه اونَ بیده و بگفت: «توئم ایتا جه اوشانی.» پِطرُس جواب بدَه: «اَی مرد، من جه اوشان نیئم.» 59ای ساعت بُگُذشت و اینفر دِه اصرار مرا بگفت: «بی شک اَ مرداکم اون مرا بو، چونکی جلیل شینه.» 60ولی پِطرُس اون بگفت: «اَی مردای، نانم تو چی گی.» هنو گب زئن دوبو کی خوروس بخواند. 61هو موقع عیسیِ خُداوند رو واگردانه و پِطرُسَ نیگا بُکود، و پِطرُس اون گب بهیاد باورد کی بگفته بو: «ایمرو پیش جه اَنکی خوروس بخوانه، سَه بار مَرا حَشا خوائی کودن.» 62پس بیرون بُشو و زَرخ گریه بُکود.
عیسی رَخشنَ گیفتن
63اوشانی کی عیسیَ بیگیفته بید، اون رَخشنَ گیفتید و زِئید. 64اون چومانَ دوَستید و گفتید«هسّا جه غیب بُگو کی تره زئن دَره؟» 65و خَیلی گبانِ مرا اونِ توهین بُکودید.
عیسی محاکمه یهود شورا ورجه
66وقتی صُب بُبوست، شورای قومِ ریش سیفیدان، هم کاهنان سران و هم تورات آموجگاران، همدیگر مرا جلسه بنه ئید. بازون عیسیَ شورا میان باوردید و اونِ جا واورسه ئید: 67«اَگه تو مسیح موعودی، امرا بُگو.» ولی عیسی جواب بدَه: اَگه بگم، می گبَ واوَر نخوائید کودن، 68و اَگه شیمی جا واورسم، مَره جواب نخوائید دَئن. 69ولی بازین پس، انسان پسر، خُدا راست دَسِ قوّت وَر خوائه نیشتن.» 70همه بگفتید: «مگه تو خُداپسری؟» عیسی جواب بدَه: «شُمان گیدی کی ایسم.» 71پس اوشان بگفتید: «دِه چی نیازی به گُوائی ایسه؟ خودمان اونِ زوان جا بیشتاوستیم.»
Currently Selected:
لوقایِ انجیل 22: GIL
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
