لُوقا 7

فصلِ هفتُم

شفای غُلامِ قومَندانِ رُومی

1وختِیکه عیسیٰ تورای خُو ره دَ گوشِ مردُم رَسَنده خلاص کد، اُو دَ کَفرناحُوم دَر اَمَد. 2دَ اُونجی یگ قومَندانِ رُومی یگ غُلام دَشت که اُو ره کَلو دوست دَشت و امُو غُلام سخت ناجور و نزدِیک دَ مُردو بُود. 3وختِیکه قومَندانِ رُومی دَ بارِه عیسیٰ خبر شُد، اُو رِیش سفیدای یهُودیا ره دَ پیشِ ازُو رَیی کد تا از شی خاهِش کنه که بییه و غُلام شی ره شفا بِدیه. 4اُونا دَ پیشِ عیسیٰ اَمَد و غَدر عُذر-و-زاری کده دَزُو گُفت: ”اُو آدم اَرزِش شی ره دَره که امی نیکی ره دَ حقِ ازُو کنی، 5چراکه اُو قَوم مو ره دوست دَره و یگ عِبادت خانه ام بَلدِه ازمو آباد کده.“ 6پس عیسیٰ قد ازوا رَیی شُد و دَ حالِیکه اُونا نزدِیکِ خانه رسِیدُد قومَندان دوستای خُو ره دَ پیشِ ازُو رَیی کده گُفت: ”یا مَولا، خود ره زَحمت نَدی، چراکه ما لایق شی ره نَدَرُم که تُو دَ زیرِ چَتِ خانِه مه بییی. 7امزی خاطر خود ره لایقِ ازی نَدِیدُم که دَ پیش تُو بییُم. فقط امزُونجی حُکم کُو و خِدمتگار مه شفا پَیدا مُونه. 8چراکه خود مه آدمِ زیرِ اَمر اَستُم و عسکرا زیرِ اَمرِ ازمه اَسته؛ وختی دَ یگ شی مُوگُم، ’بورُو!‘ اُو موره و دَ دِیگِه شی مُوگُم، ’بیه!‘ اُو مییه و دَ غُلام خُو مُوگُم، ’اینی کار ره بُکُو!‘ اُو مُوکُنه.“

9وختِیکه عیسیٰ اِی تورا ره شِنِید، تعجُب کد و رُوی خُو ره سُون جمعیَتی که از پُشت شی میمَد دَور دَد و گُفت: ”دَز شُمو مُوگُم که حتیٰ دَ مینکلِ مردُمِ اِسرائیل ام امی رقم ایمان پَیدا نَکدیم.“ 10وختِیکه نفرای رَیی شُده پس دَ خانِه قومَندان رَسِید، دِید که غُلام جور شُده.

زِنده کدونِ باچِه خاتُونِ بیوه

11چند وخت بعد عیسیٰ دَ یگ شار دَ نامِ نائین رفت. یارای شی و یگ جمعیَتِ کٹه قد شی قتی رفت. 12امی که اُو نزدِیکِ درگِه شار رسِید، دِید که جِنازِه یگ مَرد بُرده مُوشه. امُو جِنازه یگانه باچِه آبِه خُو بُود و آبِه شی بیوه بُود. غَدر مردُمِ امزُو شار قد ازُو قتی مورَفت. 13وختِیکه مَولا عیسیٰ اُو ره دِید، دِل شی دَ حالِ خاتُونِ بیوه سوخت و دَزُو گُفت: ”چخرا نَکُو.“ 14اوخته نزدِیک اَمَده دِست خُو ره بَلِه تابُوت ایشت و نفرای که تابُوت ره مُوبُرد ایسته شُد و عیسیٰ گُفت: ”اَی جوان، ما تُو ره مُوگُم که باله شُو.“ 15امُو مُرده باله شُده شِشت و دَ گپ زَدو شُد. و عیسیٰ اُو ره دَ آبِه شی تسلِیم کد.

16اوخته، پگِ مردُم ره بِیم گِرِفت و اُونا خُدا ره سِتایش کده گُفت: ”یگ پَیغمبرِ بُزُرگ دَ مینکلِ ازمو اَمَده.“ و ام گُفت: ”خُدا دَ بَلِه قَوم نظرِ لُطف کده.“ 17و خبر دَ بارِه ازُو دَ تمامِ یهُودیه و پگ منطقه های چاردَور تِیت شُد.

یحییٰ از بَندی‌خانه نفرای خُو ره دَ پیشِ عیسیٰ رَیی مُونه

18شاگِردای یحییٰ خبرِ پگِ امزی چِیزا ره بَلدِه ازُو رَسَند. اوخته یحییٰ دُو نفر از پَیرَوای خُو ره کُوی کد 19و اُونا ره دَ پیشِ عیسیٰ رَیی کد که پُرسان کنه: ”آیا تُو امُو کس اَستی که اَمدَنی یَه یا مو چِیم دَ راهِ کُدَم کسِ دِیگه بَشی؟“

20وختی امُو دُو نفر دَ پیشِ عیسیٰ رسِید، اُونا گُفت: ”مو ره یَحیای تعمِید دِهِنده دَ پیش تُو رَیی کده تا پُرسان کُنی که، ’آیا تُو امُو کس اَستی که اَمدَنی یَه، یا مو چِیم دَ راهِ کُدَم کسِ دِیگه بَشی؟‘“

21دَمزُو مَجَل عیسیٰ غَدر مردُم ره که گِرِفتارِ مَرَض ها، بَلا ها و ارواحِ ناپاک بُود شفا دَده بُود و غَدر کورا ره بِینا کدُد. 22اوخته عیسیٰ دَ جوابِ ازوا گُفت: ”بورِید، چِیزای ره که دِیدِید و شِنِیدِید دَ یحییٰ خبر بِدِید؛ دَزُو بُگِید که کورا بِینا مُوشه، لَنگا راه موره، کولی‌گِرِفته ها پاک مُوشه، کَر ها شِنَوا مُوشه، مُرده ها دُوباره زِنده مُوشه و دَ غرِیبا خوشخبری دَده مُوشه. 23نیک دَ بَختِ کسی که از مه دِلخور نَشُنه.“

شاهِدی عیسیٰ دَ بارِه یحییٰ

24وختِیکه قاصِدای یحییٰ رفت، عیسیٰ قد جمعیَتِ مردُم دَ بارِه یحییٰ دَ گپ زَدو شُد و گُفت: ”بَلدِه توخ کدونِ چِیزخیل دَ بیابو رفتِید؟ بَلدِه توخ کدونِ یگ نَی که از باد مِیلَرزه؟ 25خَی بَلدِه توخ کدونِ چِیزخیل رفتِید؟ بَلدِه دِیدونِ آدمی که کالای اَبریشُمی دَ جان شی اَسته؟ اونه، کسای که کالای ڈَولی مُوپوشه و عَیش-و-نوش مُونه جای شی دَ قصر های پادشایو اَسته. 26پس بَلدِه دِیدونِ چِیزخیل بُرو رفتِید؟ بَلدِه دِیدونِ یگ پَیغمبر؟ اَرے، ما دَز شُمو مُوگُم که یحییٰ از پَیغمبر کده بُزُرگتَر اَسته. 27اُو امُو کس اَسته که دَ بارِه شی نوِشته شُده:

’اینه، ما رسُول خُو ره پیشلون تُو رَیی مُونُم،

تا راهِ تُو ره پیشِ رُوی تُو آماده کنه.‘

28ما دَز شُمو مُوگُم: دَ مینکلِ کسای که از خاتُونو زَیده شُده، هیچ کس از یحییٰ کده بُزُرگتَر نِییه؛ ولے ریزه‌تَرِین شخص دَ پادشاهی خُدا ازُو کده بُزُرگتَر اَسته.“

29تمامِ مردُمِ که اِی تورا ره شِنِید، دَ شُمُولِ مالیهگِیرا عدالتِ خُدا ره تصدِیق کد، چراکه اُونا از دِستِ یحییٰ غُسلِ تعمِید گِرِفتُد. 30لیکِن فرِیسیا و عالِمای شریعت خاست-و-اِرادِه خُدا ره بَلدِه خُو قبُول نَکد، چراکه غُسلِ تعمِید گِرِفتو از دِستِ یحییٰ ره رَد کد. 31عیسیٰ اِدامه دَده گُفت: ”مردُمِ اِی نسل ره قد چِیزخیل برابر کنُم؟ امیا مِثلِ چی اَسته؟ 32امیا مِثلِ بچکِیچای اَسته که دَ بازار شِشته و یگدِیگِه خُو ره کُوی کده مُوگیه: ’بَلدِه شُمو سُرنَی زَدی، شُمو بازی نَکدِید و نَوحه خاندی، شُمو ماتم نَکدِید.‘

33چُون یحیای تعمِید دِهِنده که اَمَده، اُو نَه نان مُوخوره و نَه شراب وُچی مُونه. ولے شُمو مُوگِید، ’اُو جِن دَره.‘ 34و «باچِه اِنسان» که اَمَده ام مُوخوره و ام وُچی مُونه، ولے شُمو مُوگِید: ’اونه، اُو آدمِ پُرخور و شرابی و رفِیقِ مالیه‌گِیرا و گُناهکارا اَسته!‘ 35لیکِن حِکمت دَ وسِیلِه دوستدارای خُو ثابِت مُوشه.“

خاتُونِ بَدکار بخشِیده مُوشه

36یکی از فرِیسیا عیسیٰ ره بَلدِه نان خوردو دعوَت کد. پس عیسیٰ دَ خانِه فرِیسی رفت و دَ سرِ دِسترخو شِشت. 37دَمزُو شار یگ خاتُو زِندگی مُوکد که گُناهکار بُود. اُو وختی شِنِید که عیسیٰ دَ خانِه فرِیسی دَ سرِ دِسترخو شِشته، اُو یگ بوتلِ سنگی پُر از عَطر ره گِرِفته اَوُرد. 38اُو دَ پُشتِ سرِ عیسیٰ دَ نزدِیکِ پایای شی چخرا کده ایسته شُد و قد آودِیدِه خُو پایای شی ره دَ شُشتو شُد و قد مُویای خُو خُشک کد. بعد ازُو پایای شی ره ماخ کده دَ عَطر ملِیدو شُد.

39وختی امُو فرِیسی که عیسیٰ ره دعوَت کدُد اِی کار ره دِید، اُو دَ دِل خُو گُفت: ”اگه اِی آدم پَیغمبر مُوبُود، حتماً پَی مُوبُرد که اِی کِی و چی رقم خاتُو اَسته که دَزُو دِست مِیزَنه، چُون اِی یگ گُناهکار اَسته“ 40اوخته عیسیٰ دَ جوابِ ازُو گُفت: ”شِمعون! ما یگ گپ دَرُم که باید قد ازتُو بُگُم.“

اُو گُفت: ”بُگی اُستاد.“

41عیسیٰ گُفت: ”از یگ آدم دُو نفر قرضدار بُود، یگ شی پَنج صد دِینار و دِیگِه شی پِنجاه دِینار. 42ازی که اُونا چِیزی نَدَشت که بِدیه، اُو قرضِ هر دُوی شی ره بخشِید. آلی کُدَمِ ازوا کَلوتر اُو ره دوست مِیدَنه؟“

43شِمعون دَ جواب شی گُفت: ”دَ نظر مه امُو کس که قرض شی کَلوتر بخشِیده شُد.“

عیسیٰ دَزشی گُفت: ”قضاوَت تُو دُرُست اَسته.“ 44اوخته رُوی خُو ره سُون امزُو خاتُو کده دَ شِمعون گُفت: ”امی خاتُو ره مِینگری؟ ما دَ خانِه تُو اَمدُم؛ تُو بَلدِه شُشتونِ پایای مه آو نَدَدی، مگم اِی خاتُو پایای مَره قد آودِیدِه خُو شُشت و قد مُویای خُو خُشک کد. 45تُو رُوی مَره ماخ نَکدی، مگم اِی از وختِیکه ما دَ اِینجی اَمدیم پایای مَره ماخ کده رَیی یَه و بس نَمُونه. 46تُو سر مَره قد روغو چرب نَکدی، مگم اِی دَ پایای مه عَطرِ مَلِید. 47پس دَز تُو مُوگُم که گُناه های ازی که کَلو بُود بخشِیده شُد، امزی خاطر اِی مَره کَلو مُحَبَت کد. لیکِن از کسی که کمتَر بخشِیده شُده، مُحَبَت شی کمتَر اَسته.“

48اوخته عیسیٰ دَ خاتُو گُفت: ”گُناه های تُو بخشِیده شُده.“

49کسای که قد ازُو دَ سرِ دِسترخو شِشتُد، قد یگدِیگِه خُو دَ گپ زَدو شُد و گُفت: ”اِی کِی اَسته که حتیٰ گُناه ها ره مُوبَخشه؟“ 50بسم عیسیٰ دَمزُو خاتُو گُفت: ”ایمان تُو، تُو ره نِجات دَده. بخَیر-و-سلامَت بورُو.“

Currently Selected:

لُوقا 7: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in

Text of this book may be quoted in any form (written, visual, electronic or audio) up to and inclusive of five hundred (500) verses without express written permission of the publisher, provided the verses quoted do not amount to a complete book of the Bible nor do the verses quoted account for 25% of the total text of the work in which they are quoted. Notice of copyright must appear on the copyright page of the work as follows:

Scripture taken from Hazaragi Bible.

Learn More About Hazaragi Bible