آیات محبوب کتاب مقدس از Eóin 15

به اشتراک گذاشتن

Mise an ḟíneaṁuin, siḃ-se na géaga; an t-é ḟanann ionam-sa agus mise ann, tugann sé sin toraḋ mór uaiḋ; óir am’ éaġmuis-se ní féidir daoiḃ aon níḋ a ḋéanaṁ.

Fanaiḋ ionam-sa, agus mise ionaiḃ. Fé mar náċ féidir do’n ġéig toraḋ ṫaḃairt uaiṫe féin, mura ḃfanaiḋ sí ar an ḃfínea-ṁuin, sin mar naċ féidir daoiḃ-se mura ḃfanaiḋ siḃ ionam-sa.

Má ḟanann siḃ ionam-sa, agus má ḟanaid mo ḃréiṫre ionaiḃ, iarrfaiḋ siḃ pé níḋ is maiṫ liḃ, agus déanfar daoiḃ é.

Ní siḃ-se a ḋein mise do ṫoġaḋ: aċ is mise a ḋein siḃ-se do ṫoġaḋ, agus do ċeapaḋ ċun go n-imṫeoċaḋ siḃ agus go dtaḃarfaḋ siḃ toraḋ uaiḃ, agus go leanfaḋ ḃúr dtoraḋ; i dtreó, pé rud a ḋ’iarrfaḋ siḃ ar an Aṫair am’ ainim-se, go dtaḃarfaḋ sé daoiḃ é.

Ní’l ag aon duine gráḋ is mó ’na so, go dtaḃarfaḋ duine a anam ar son a ċarad.

Gaċ géag atá orm agus ná tugann toraḋ, gearrfaiḋ sé í; agus gaċ géag a ṫugann toraḋ, glanfaiḋ sé í, ionus go dtaḃarfaḋ sí breis toraḋ.

Sidí m’aiṫne-se, go dtaḃarfaḋ siḃ-se gráḋ d’á ċéile, fé mar a ṫugas-sa gráḋ ḋaoiḃ-se.

As so a tugtar glóire do m’Aṫair, siḃ-se do ṫaḃairt mór-ṫoraḋ uaiḃ, agus siḃ a ḃeiṫ i nḃúr ndeisgiobuil agam-sa.

Is mise an ḟíneaṁuin ḟírinneaċ, agus isé m’Aṫair an saoṫruiġṫeóir.

An t-é ná fanfaiḋ ionam-sa, caiṫfar amaċ é mar ġéag, agus feóċfaiḋ sé; agus tógfar é agus caiṫfar sa teine é, agus loisgfar é.

Do laḃras na neiṫe sin liḃ ionus go mbeaḋ m’áṫas-sa ionaiḃ, agus go mbeaḋ ḃúr n-áṫas-sa iomlán.

Fanaiḋ am’ ġráḋ. Má ċoiméádann siḃ m’aiṫeanta fanfaiḋ siḃ am’ ġráḋ; fé mar a ċoimeádaim-se aiṫeanta m’Aṫar agus go ḃfanaim ’n-a ġráḋ.

Tugaim na h-aiṫeanta so ḋaoiḃ i dtreó go mbeaḋ gráḋ agaiḃ d’a ċéile.

Dá mba leis an saoġal a ḃainfeaḋ siḃ ḃeaḋ gráḋ ag an saoġal d’a ċuid féin; aċ óir ná baineann siḃ leis an saoġal, aċ gur ḋeineas-sa siḃ a ṫoġaḋ as an saoġal, uime sin tá fuaṫ ag an saoġal daoiḃ.