امثال 1:18-14

آدم خودخواه خود را از دیگران کنار می‌کشد و با عقاید درستشان مخالفت می‌ورزد. نادان برای حکمت ارزش قائل نیست و فقط دوست دارد خود را دانا نشان دهد. گناه ننگ و رسوایی به بار می‌آورد. سخنان شخص دانا مانند اقیانوس عمیق است و مثل چشمه گوارا. طرفداری از مجرمی که باعث می‌شود حق بی‌گناه پایمال شود کار نادرستی است. سخنان شخص نادان، منجر به نزاع و کتک خوردنش می‌شود. زبان شخص نادان چون دامی است که او را به هلاکت می‌کشاند. سخنان آدم سخن‌چین مانند لقمه‌های لذیذی است که با لذت بلعیده می‌شود. کسی که در کار سستی می‌کند به اندازهٔ یک خرابکار مخرب است. اسم خداوند قلعه‌ای است محکم که شخص درستکار به آن پناه می‌برد و در امان می‌ماند. اما قلعۀ شخص ثروتمند، ثروت اوست که گمان می‌کند او را محافظت خواهد کرد. تکبر به سقوط می‌انجامد و فروتنی به سربلندی. چقدر زشت و ابلهانه است که انسان قبل از گوش دادن به سخنی، به آن جواب دهد. وقتی انسان روحیه‌اش قوی است بیماری را تحمل می‌کند، اما روحیهٔ شکسته را چه کسی می‌تواند تحمل کند؟