امثال 1:18-14 - مقایسه همه نسخه‌ها

به اشتراک گذاشتن

شخص انزواطلب در پی اهداف خودخواهانۀ خویش است؛ او با هر قضاوت صحیح می‌ستیزد. نادان را از فهم هیچ لذتی نیست، بلکه تنها فاش کردن همۀ مکنونات دل خویش را خوش می‌دارد. چون شریر می‌آید، دیدۀ حقارت نیز می‌آید، و با قباحت، تقبیح فرا می‌رسد. آبِ عمیق است سخنان دهان آدمی، نهر جوشان است چشمۀ حکمت. نشاید جانبداری از مجرمان یا منحرف ساختن دادرسی بی‌گناهان. لبهای جاهل درگیر نزاع می‌شود، زبانش به استقبال کتک می‌شتابد. زبان جاهل نابودی اوست، لبانش دام برای جان او. سخنان سخن‌چین همچون لقمه‌های لذیذ است که به اعماق وجود انسان فرو می‌رود. آن که در کار خود سستی می‌کند، برادر خرابکار است. نام خداوند برج مستحکم است، که پارسا به درون آن می‌دود و در بلندی ایمن می‌ماند. توانگریِ ثروتمند، شهر مستحکم اوست؛ همچون حصاری است بلند در خیال او! پیش از نابودی، دل آدمی متکبر می‌شود، اما فروتنی پیش از عزّت می‌آید. پاسخ دادن پیش از شنیدن، نادانی است و شرمساری. روح آدمی او را در بیماری بر پا نگاه می‌دارد اما روح افسرده را کیست که تحمل تواند کرد؟

آدم خود‌خواه با دیگران معاشرت نمی‌کند و با عقاید درست آنها مخالفت می‌ورزد. شخص احمق برای حکمت ارزش قایل نیست و فقط دوست دارد که خود را دانا نشان بدهد. گناه، ننگ و رسوایی به بار می‌آورد. سخنان شخص دانا مانند دریا، عمیق است و مانند چشمه، گوارا. طرفداری از شخص مجرمی که حقّ بی‌گناهی را پایمال می‌کند، کار درستی نیست. حرفهای آدم احمق او را به مشاجره و کتک خوردن می‌کشاند. سخنان شخص احمق مانند دامی است که او را به هلاکت می‌کشاند. حرفهای آدم سخن‌چین، مانند لقمه‌های لذیذی است که با لذّت فروبرده می‌شود. کسی‌که در کار خود تنبلی می‌کند، مانند یک خرابکار است. نام خداوند قلعه‌ای است مستحکم که شخص درستکار به آن پناه می‌برد و در امان می‌ماند. امّا پناهگاه ثروتمندان، ثروتشان است که گمان می‌کنند آنها را محافظت خواهد کرد. تکبّر به سقوط منجر می‌شود و فروتنی به سرفرازی. چقدر زشت و احمقانه است اگر انسان پیش از گوش دادن به سخنی، به آن جواب بدهد. اگر انسان روحیهٔ قوی داشته باشد، بیماری را تحمّل می‌کند، امّا روحیهٔ شکسته را چه کسی می‌تواند تحمّل کند؟

آدم خودخواه خود را از دیگران کنار می‌کشد و با عقاید درستشان مخالفت می‌ورزد. نادان برای حکمت ارزش قائل نیست و فقط دوست دارد خود را دانا نشان دهد. گناه ننگ و رسوایی به بار می‌آورد. سخنان شخص دانا مانند اقیانوس عمیق است و مثل چشمه گوارا. طرفداری از مجرمی که باعث می‌شود حق بی‌گناه پایمال شود کار نادرستی است. سخنان شخص نادان، منجر به نزاع و کتک خوردنش می‌شود. زبان شخص نادان چون دامی است که او را به هلاکت می‌کشاند. سخنان آدم سخن‌چین مانند لقمه‌های لذیذی است که با لذت بلعیده می‌شود. کسی که در کار سستی می‌کند به اندازهٔ یک خرابکار مخرب است. اسم خداوند قلعه‌ای است محکم که شخص درستکار به آن پناه می‌برد و در امان می‌ماند. اما قلعۀ شخص ثروتمند، ثروت اوست که گمان می‌کند او را محافظت خواهد کرد. تکبر به سقوط می‌انجامد و فروتنی به سربلندی. چقدر زشت و ابلهانه است که انسان قبل از گوش دادن به سخنی، به آن جواب دهد. وقتی انسان روحیه‌اش قوی است بیماری را تحمل می‌کند، اما روحیهٔ شکسته را چه کسی می‌تواند تحمل کند؟

می باشد، و به هر حکمت صحیح مجادله میکند. احمق از فطانت مسرور نمی شود، مگر تاآنکه عقل خود را ظاهر سازد. هنگامی که شریر میآید، حقارت هم میآید، و با اهانت، خجالت میرسد. سخنان دهان انسان آب عمیق است، وچشمه حکمت، نهر جاری است. طرفداری شریران برای منحرف ساختن داوری عادلان نیکو نیست. لبهای احمق به منازعه داخل میشود، ودهانش برای ضربها صدا میزند. دهان احمق هلاکت وی است، و لبهایش برای جان خودش دام است. سخنان نمام مثل لقمه های شیرین است، و به عمق شکم فرو میرود. او نیز که در کار خود اهمال میکند برادرهلاک کننده است. اسم خداوند برج حصین است که مرد عادل در آن میدود و ایمن میباشد. توانگری شخص دولتمند شهر محکم اواست، و در تصور وی مثل حصار بلند است. پیش از شکستگی، دل انسان متکبرمی گردد، و تواضع مقدمه عزت است. هرکه سخنی را قبل از شنیدنش جواب دهد برای وی حماقت و عار میباشد. روح انسان بیماری او را متحمل میشود، اما روح شکسته را کیست که متحمل آن بشود.