امزی خاطر خود ره لایقِ ازی نَدِیدُم که دَ پیش تُو بییُم. فقط امزُونجی حُکم کُو و خِدمتگار مه شفا پَیدا مُونه. چراکه خود مه آدمِ زیرِ اَمر اَستُم و عسکرا زیرِ اَمرِ ازمه اَسته؛ وختی دَ یگ شی مُوگُم، ’بورُو!‘ اُو موره و دَ دِیگِه شی مُوگُم، ’بیه!‘ اُو مییه و دَ غُلام خُو مُوگُم، ’اینی کار ره بُکُو!‘ اُو مُوکُنه.“
وختِیکه عیسیٰ اِی تورا ره شِنِید، تعجُب کد و رُوی خُو ره سُون جمعیَتی که از پُشت شی میمَد دَور دَد و گُفت: ”دَز شُمو مُوگُم که حتیٰ دَ مینکلِ مردُمِ اِسرائیل ام امی رقم ایمان پَیدا نَکدیم.“
