Suosittuja jakeita Raamatun kirjasta لُوقا 8

Jaa

مگم اُونای که دَ زمِینِ خُوب موفته کسای اَسته که کلام ره مِیشنَوه و قد دِلِ پاک و نیَّتِ نیک اُو ره نِگاه مُونه و قد صَبر-و-حَوصِله ثَمر میره.“

و تُخمای که دَ بَینِ خارا اُفتَد، کسای اَسته که گوش مُونه، لیکِن رفته رفته تَشوِیش ها، مال-و-دَولت و عَیش-و-نوشِ زِندگی اُونا ره قَپه مُونه و ایمانِازوا دَ پُختَگی نَمِیرَسه.

اُونای که دَ زمِینِ سنگلاخ اُفتَد، کسای اَسته که وختی کلام ره گوش مُونه اُو ره دَ خوشی قبُول مُوکُنه، مگم امی کسا رِیشه نَدره. امزی خاطر تا یگ مَجَل ره ایمان دَره، ولے دَ وختِ آزمایش از راه بُر مُوشه.

اوخته اُو دَ یارای خُو گُفت: ”ایمان شُمو کُجا یَه؟“ اُونا ترس خوردُد و حَیرَت‌زَده قد یگدِیگِه خُو مُوگُفت: ”اِی چی رقم آدم اَسته که حتیٰ دَ بَلِه باد و آو حُکم مُونه و اُونا از اَید شی مُوشه.“

امُو تُخمای که دَ راه اُفتَد، کسای اَسته که گوش مُوکُنه، مگم شَیطو مییه و کلام ره از دِلهای ازوا گِرِفته مُوبره تا اُونا ایمان نَیره و نِجات پَیدا نَکنه.

چُون هیچ چِیزی نِییه که تاشه بَشه و معلُومدار نَشُنه و هیچ چِیزی نِییه که پوشِیده بَشه و بَرمَلا و بےپَرده نَشُنه.

وختی امُو خاتُو فامِید که تاشه شُده نَمِیتَنه، اُو لرزِیده اَمَد و دَ پیشِ پای شی اُفتَده دَ حُضُورِ پگِ مردُم گُفت که از چی خاطر دَزُو دِست زَد و چی رقم فَوراً شفا پَیدا کد. عیسیٰ دَزُو گُفت: ”دُختر مه، ایمان تُو، تُو ره شفا دَد. بخَیر-و-سلامَت بورُو.“

اُونا دَ پیشِ عیسیٰ رفت و اُو ره بیدار کده گُفت: ”اُستاد، اُستاد! مو نابُود مُوشی.“ پس عیسیٰ باله شُده دَ بَلِه طوفان و جلپه های قَوی هَیبَت کد و اُونا ایسته شُد و آرامِش برقرار شُد.