Suosittuja jakeita Raamatun kirjasta متیٰ 6

Jaa

بَلکِه اوّل دَ طلبِ پادشاهی خُدا و عدالتِ ازُو بَشِید؛ اوخته تمامِ امزی چِیزا ام دَز شُمو دَده مُوشه.

پس غَم-و-غُصِّه صَباح ره نَخورِید، چراکه صَباح غَم-و-غُصِّه خود خُو ره دَره؛ مُشکِلاتِ اِمروز بَلدِه اِمروز بس اَسته.

امزی خاطر دَز شُمو مُوگُم: دَ بارِه زِندگی خُو تَشوِیش نَکُنِید که چی بُخورِید یا چی وُچی کُنِید و نَه دَ بارِه جِسم خُو که چی بُپوشِید. آیا زِندگی از خوراک و جِسم از پوشاک کده مُهِمتَر نِییه؟

ولے تُو، وختِیکه دُعا مُونی دَ داخِلِ اُتاق خُو رفته درگه ره کیپ کُو و دَ پیشِ آتِه که دِیده نَمُوشه دُعا کُو. اوخته آتِه تُو که چِیزای تاشه ره ام مِینگره، اَجر تُو ره مِیدیه.

پس شُمو اینی رقم دُعا کُنِید: ’اَی آتِه مو که دَ آسمو اَستی، نام تُو مُقَدَّس باد؛ پادشاهی تُو بییه؛ اِرادِه تُو امُو رقم که دَ آسمو اِجرا مُوشه، دَ زمی ام اِجرا شُنه؛

نانِ روزانِه مو ره اِمروز دَز مو بِدی؛

قرض های مو ره بُبَخش، امُو رقم که مو ام قرضدارای خُو ره مُوبَخشی؛

مو ره دَ آزمایش قرار نَدی، بَلکِه مو ره از شرِیر خلاصی بِدی، [چراکه پادشاهی، قُدرت و جلال تا اَبَداُلاباد از تُو اَسته، آمین.‘]

چُون اگه شُمو خطاهای مردُم ره بُبخشِید، آتِه آسمانی شُمو ام شُمو ره مُوبَخشه.

مُرغَکوی آسمو ره توخ کُنِید: اُونا نَه کِشت مُونه، نَه دِرَو و نَه ام دَ دَی‌خانه ها ذخِیره مُوکُنه، ولے آتِه آسمانی شُمو روزی ازوا ره مِیدیه. آیا اَرزِشِ ازشُمو ازوا کده کَلوتر نِییه؟

مال-و-دَولت دَ زمی بَلدِه خُو جَم نَکُنِید، دَ جایی که کویه و زَنگ اُو ره از بَین مُوبَره و دُزا دَر اَمَده دُزی مُوکُنه؛ بَلکِه مال-و-دَولت دَ عالمِ باله بَلدِه خُو جَم کُنِید، دَ جایی که کویه و زَنگ اُو ره از بَین نَمُوبَره و دُزا دَر نَمییه و دُزی نَمُوکُنه. چُون هر جای که مال-و-دَولت تُو اَسته، دِل تُو ام امُونجی یَه.

هیچ کس نَمِیتنه که دُو بادار ره خِدمت کُنه، چُون حتماً از یگ شی بَد مُوبره و دِیگِه شی ره دوست مِیدَنه، و یا دَ یگ شی وفادار مُومَنه و دِیگِه شی ره خار-و-حقِیر حِساب مُونه. دَمزی رقم شُمو نَمِیتَنِید که ام بندِه خُدا بَشِید و ام بندِه مال-و-دَولت.

پس اگه خُدا علفِ دَشت ره که اِمروز اَسته و صَباح دَ تندُور اَندخته مُوشه اِی رقم مُوپوشَنه، آیا شُمو ره غَدر کَلو خُوبتَر نَمُوپوشَنه، اَی کم ایمانا؟

مگم تُو هر وختِیکه خَیرات مِیدی، از چِیزی که دِستِ راست تُو مُونه، نَه ایل که دِستِ چَپ تُو خبر شُنه تا خَیرات تُو تاشه بُمَنه؛ و آتِه تُو که چِیزای تاشه ره مِینگره، اَجر تُو ره مِیدیه.

اِحتیاط کُنِید که نیکی خُو ره دَ پیشِ رُوی مردُم انجام نَدِید تا اُونا شُمو ره بِنگره؛ اگه امی رقم کُنِید، شُمو دَ پیشِ آتِه خُو که دَ آسمو اَسته، کُدَم اَجری نَدرِید.

وختِیکه روزه مِیگِیرِید، رقمِ ریاکارا تُرشرُوی نَبشِید، چُون اُونا رنگ-و-رُوی خُو ره تغیِیر مِیدیه تا دَ مردُم نِشو بِدیه که روزه دَره. ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، اُونا اَجر خُو ره گِرِفته. مگم تُو وختِیکه روزه مِیگِیری، سر خُو ره چرب کُو و رُوی خُو ره بُشوی تا دَ نظرِ مردُم روزه‌دار معلُوم نَشُنی، بَلکِه دَ نظرِ آتِه خُو که دِیده نَمُوشه روزه‌دار معلُوم شُنی؛ و آتِه تُو که چِیزای تاشه ره ام مِینگره، اَجر تُو ره مِیدیه.