Suosittuja jakeita Raamatun kirjasta مَرقَس 14

Jaa

اُو گُفت: ”اَبّا،اَی آتِه آسمانی، تمامِ چِیزا بَلدِه ازتُو مُمکِن اَسته؛ اِی جام ره از مه دُور کُو، مگم نَه دَ خاستِ ازمه، بَلکِه دَ خاست-و-اِرادِه خود خُو.“

بیدار بَشِید و دُعا کُنِید تا دَ آزمایش قرار نَگِیرِید؛ روح واقعاً میخایه، ولے جِسم ضعِیف اَسته.“

ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، دَ هر جای دُنیا که خوشخبری اِعلان شُنه، کارِ امزی خاتُو ام دَ عِنوانِ یادآوَری ازُو نقل مُوشه.“

دَزوا گُفت: ”جان مه از شِدَّتِ غَم نزدِیک اَسته که بُمُره. شُمو دَ امِینجی بُمنِید و بیدار بَشِید.“

دَ حالِیکه اُونا دَرَو نان مُوخورد، عیسیٰ نان ره گِرِفت و بعد از شُکرگُزاری اُو ره ٹوٹه کده دَ یارا دَد و گُفت: ”بِگِیرِید؛ اِی جِسم مه اَسته.“

بعد ازُو جام ره گِرِفت و شُکرگُزاری کده دَزوا دَد و پگِ ازوا از شی وُچی کد. اوخته اُو دَزوا گُفت: ”اِی خُون مه اَسته که بَلدِه عهدِ نَو بخاطرِ غَدر مردُم ریختَنده مُوشه.

اوخته عیسیٰ دَزوا گُفت: ”پگ شُمو فراری مُوشِید، چُون نوِشته شُده: ’ما چوپو ره مِیزَنُم و گوسپندو تِیت‌پَرَک مُوشه.‘“

باله شُنِید که بوری. اونه، کسی که مَره تسلِیم مُونه مِیرَسه.“

عیسیٰ دَزُو گُفت: ”ما حقِیقت ره دَز تُو مُوگُم، اِمروز، امی اِمشاو پیش ازی که خرُوس دُو دفعه بَنگ بِدیه، تُو سِه دفعه مَره اِنکار مُونی.“