Rzymian 5
5
Znaczenie wiary
1 # Iz 53,5; Rz 3,24.28; Rz 4,24 Tak więc teraz, gdy – z uwagi na ufność, którą złożyliśmy w Chrystusie – zostaliśmy uznani za sprawiedliwych, dbajmy aktywnie o to, aby przez trwanie w PANU naszym, Jezusie Chrystusie zachować#W zachowanych greckich rękopisach w różny sposób jest przytaczana ta wypowiedź Apostoła. Jedne manuskrypty podają: „mamy pokój z Bogiem”, inne zaś: „miejmy pokój z Bogiem”. Analiza kontekstu bliższego i dalszego skłania Redakcję NPD do wybrania za podstawę przekładu tego ostatniego wariantu. pokój z Bogiem. 2#Rz 3,27; Ef 2,18; Ef 3,12I pamiętajmy, że Boża łaskawość, dzięki której już teraz z nadzieją i radością oczekujemy przyszłego udziału w Jego chwale, jest dostępna jedynie w Chrystusie. 3#Mt 5,122 Kor 12,9‐10; Jk 1,2‐4; 1 P 1,5‐7; 1 P 4,13‐14Co więcej: z Jego powodu dostępujemy również zaszczytu doświadczania różnego typu zniewag i utrapień#Chodzi o kłopoty i problemy wynikające z naszego trwania w wierze, a nie z tego, że ktoś źle postępuje, za co spotyka go słuszna kara., które powinniśmy przejść zgodnie z Jego wzorem, to znaczy rozumiejąc, że ich celem jest wyrobienie w nas cierpliwości. 4#1 Kor 13,13; Hbr 6,18‐19Cierpliwość z kolei ma uzdolnić nas do wytrwałości, a wytrwałość – umocnić w naszych sercach tę nadzieję#O nadziei zbawienia więcej możemy przeczytać w Hbr 3,6; Hbr 6,18‐19; Hbr 7,19; Hbr 10,23‐11,1., 5#Ps 25,20; Rz 8,4‐17; 2 Kor 1,22; Ga 4,4‐6dzięki której nie doświadczymy wiecznego wstydu#W semickim rozumieniu wieczny „wstyd” oraz „hańba” w kontekście wieczności są synonimami wiecznego potępienia.. Do tego wszystkiego jesteśmy krok po kroku przygotowywani poprzez działanie Ducha Uświęcenia, przez którego Bóg wypełnia nasze serca swoim rodzajem miłości#Gr. agape. Słowo to nie opisuje emocji, lecz postawę świadczenia dobra innym.. 6#Rz 3,25‐26; Ga 4,4‐5; Ef 5,21; P 3,18On sam przecież okazał nam swoją ofiarną miłość właśnie w tym, że Chrystus umarł za nas wtedy, gdy jeszcze byliśmy bezbożni, upadli i skażeni grzechem. 7A przecież nawet za prawego mało kto byłby gotów oddać swe życie – może ewentualnie za dobrego człowieka ktoś byłby w stanie dokonać takiego poświęcenia, lecz przecież nikt z nas takim nie był. 8#J 3,16; J 15,13; Rz 8,32; 1 J 4,10.19Bóg jednak okazał nam swoją ofiarną miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas wtedy, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami#Por. 1 J 4,10.. 9#Rz 1,18; Rz 2,5.8; 2 Kor 5,18‐21; 1 Tes 1,10A skoro z powodu nadziei, którą złożyliśmy w Chrystusie, już otrzymaliśmy od Boga status sprawiedliwości, to tym bardziej teraz – dzięki krwi Jezusa – zostaniemy wyratowani#W tekście greckim jest tu użyta jedna z form czasownika „zbawić” (gr. sodzo). od słusznego Bożego gniewu. W tym właśnie tkwi sedno naszej nadziei! 10#Rz 8,7‐8.34; 2 Kor 5,18‐19; Ef 2,3Jeżeli bowiem jako nieprzyjaciele Boga zostaliśmy pojednani#Apostoł Paweł pisze tu o nawiązaniu osobistej relacji z Bogiem, która, od czasu grzechu Adama, była dla ludzi niedostępna. W absolutnie wyjątkowych sytuacjach Bóg nawiązywał tymczasową relację z wybranymi przez siebie osobami, które wcześniej namaszczał swoim Duchem Uświęcenia. z Nim przez śmierć Jego Syna, to o ileż bardziej teraz – będąc już pojednani – zostaniemy doprowadzeni do realizacji naszego zbawienia#Biblia wyraźnie pokazuje, że zbawienie jest w życiu człowieka procesem (realizowanym przez Boga w sposób konsekwentny), a nie tylko jakimś jednorazowym wydarzeniem. Prawda ta staje się oczywista, gdy zauważymy, że Pismo św., podejmując temat zbawienia (uwolnienia z mocy grzechu, jego wpływu i obecności), używa aż trzech czasów, informując nas tym samym, że jesteśmy zbawieni, jesteśmy zbawiani i będziemy zbawieni. Używanie trzech czasów umożliwia też zrozumienie, iż wspomniane Boże działanie zostało w życiu chrześcijanina nie tylko w precyzyjny sposób zainicjowane (duchowe narodzenie – J 3,3), ale też jest kontynuowane (proces uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy PANA – Hbr 12,14), aby osiągnąć swój cel i dopełnienie w chwili, gdy ludzie – poddając się Bogu – zwycięsko przejdą proces uświęcenia. Otrzymają wtedy nowe, uwielbione ciała – na wzór ciała zmartwychwstałego Chrystusa (1 Kor 15,47‐48; 2 Tes 1,10). Więcej w Komentarzu NPD → Zbawienie. przez trwanie w Jego Synu, w którym jest Życie. 11Dlatego radujmy się w Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego PANA, w którym dostąpiliśmy pojednania z Wszechmocnym#Sens jest taki: Życie jest w Chrystusie. Jeśli trwamy w Chrystusie, to jesteśmy zanurzeni nie tylko w Jego śmierci (dla uznania nas za sprawiedliwych), ale i w Życiu (dla naszego uświęcenia i wieczności)..
Znaczenie dzieła Chrystusa
12 # Rdz 2,17; Rdz 3,17.19.23; Rz 6,23; 1 Kor 15,21‐22 Mając to na uwadze, przyjrzyjmy się teraz temu, jak działa moc Życia, które jest w Chrystusie. Z powodu jednego człowieka#Chodzi o Adama, pierwszego człowieka (por. Rdz 3). grzech pojawił się na świecie, a przez grzech – Śmierć. W ten sposób Śmierć zapanowała nad wszystkimi ludźmi. 13#Rz 4,15; Rz 7,7To oznacza, że grzech był na świecie już przed nadaniem Prawa Mojżeszowego, jednak ludzie nie byli rozliczani#A więc w tamtym czasie jedynym skutkiem grzechu była śmierć fizyczna. Inne jego konsekwencje były ograniczone. z grzechu, gdyż w tamtym czasie nie było jeszcze tego Prawa. 14#1 Kor 15,21‐22.45.55Jednak Śmierć, która jest naturalną konsekwencją grzechu, obejmowała swoją mocą wszystkich, od Adama do Mojżesza, niezależnie od tego, czy – jak Adam – przekroczyli oni Boże polecenie. Sam Adam zresztą mógł być już wtedy postrzegany jako swoista zapowiedź#Gr. homoioma – w teologii słowo to przekłada się jako „typ” („symbol”, „obraz”, „podobieństwo”). Typologia biblijna jest jedną z metod interpretacji historii zbawienia, bazującą na porównaniu archetypów postaci i wydarzeń z czasów starotestamentalnych, które zaistniały w czasach nowotestamentalnych. Jak każda metoda, może być ona stosowana właściwie lub niewłaściwie. Apostoł Paweł pokazuje tu doskonały wzorzec zastosowania typologii, bazujący na fundamentalnym stwierdzeniu Jezusa przypomnianym przez Jana w J 5,39. Dziś wielu teologów, zapominając o tej wskazówce PANA, praktykuje podaną metodę interpretacji tekstów biblijnych w oderwaniu od Chrystocentrycznej zasady odczytywania Pisma św. Oczywiście prowadzi to do wielu nadużyć i fałszywych interpretacji Bożego Słowa. Tego, który dopiero miał nadejść. 15Z tą tylko różnicą, że skutek ułaskawienia miał się przejawić inaczej niż konsekwencje przestępstwa. O ile tamto jedno przestępstwo sprowadziło Śmierć na wszystkich, o tyle Boża przychylność okazana ludziom w osobie innego, nowego człowieka#W osobie Chrystusa mamy do czynienia zarówno z pełnią człowieczeństwa, jak i z pełnią Boskości. Jest to bez wątpienia największa tajemnica Wcielenia i Bożego planu zbawienia, wytłumaczalna jedynie w ten sposób, iż to sam Najwyższy – w fizycznym i podlegającym śmierci ciele człowieka – przyszedł na ten świat, aby w słabej i skłonnej do grzechu ludzkiej naturze dokonać tego, co było niemożliwe dla ludzi pokonanych przez moc grzechu., Jezusa Chrystusa, zaowocowała dla wszystkich#O ile grzech sprowadza wieczną Śmierć na każdego, o tyle Boża łaskawość (zogniskowana w Chrystusie) staje się skutecznym ratunkiem dla każdego, kto tylko z pokorą ją przyjmuje. Możliwe to jest jednak wyłącznie w Chrystusie, ponieważ „zakres” Bożej łaskawości został ograniczony tylko do Niego. Tak więc, aby mieć dostęp do Bożego ułaskawienia, trzeba poddać się Chrystusowi, tzn. zanurzyć się w Niego i w Nim trwać – dbając, by nie wypaść z zasięgu Bożej łaskawości (por. Ga 5,4). obfitością łaski. 16Inny też jest zakres ułaskawienia niż konsekwencji grzechu. Gdy wyrok potępienia zapadł kiedyś z powodu jednego tylko upadku, to łaska nadaje człowiekowi godność sprawiedliwego pomimo wielu jego upadków. 17#1 Kor 15,21Jeśli więc z powodu jednego upadku pierwszego człowieka Śmierć zapanowała nad wszystkimi ludźmi, to również z powodu jednego czynu nowego człowieka, Jezusa Chrystusa, Życie z jeszcze większą mocą rodzi owoc uświęcenia w tych, którzy szczerze przyjmują nadany im status sprawiedliwości#Prawdziwe przyjęcie łaski i tytułu sprawiedliwości skutkuje więc owocem (zmianą stylu życia – por. 1 J 1,5–2,11 oraz 1 J 2,28‐3,24). Trudno mówić o prawdziwym nawróceniu, jeśli w człowieku nie ma owocu nawrócenia.. 18#Iz 53,111 Kor 15,22A zatem: tak jak jedno przestępstwo Adama doprowadziło do potępienia każdego#Gr. pantas (od gr. pas) – dosł. „wszystkich”. człowieka, tak też jedno tylko dzieło, które sprostało naturze Boskiej sprawiedliwości – to znaczy dzieło dokonane przez Chrystusa#Chodzi o Jego śmierć na krzyżu za grzechy wszystkich ludzi. – otworzyło każdemu drogę do uznania go sprawiedliwym, a więc drogę do otrzymania Bożego Życia, które jest w Chrystusie. 19#Iz 53,11; Rz 3,23; 2 Kor 5,21; Flp 2,8Tak więc, jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami#Por. Rz 3,23., tak również przez posłuszeństwo Jednego#Domyślnie chodzi o Jezusa. wielu#Gr. polloi (od gr. pollys). może zostać uznanych za sprawiedliwych. 20#Rz 4,15; Rz 7,7‐8; Rz 11,32; Ga 3,19A Prawo Mojżeszowe zostało wprowadzone jedynie w tym celu, by uświadomić ludziom ogrom ich upadku. I wszędzie tam, gdzie grzech zbierał wielkie żniwo, łaska okazała się potężniejsza. 21#Rz 6,23A wszystko wydarzyło się po to, by – jak grzech, który okazuje w naszych ciałach swoją moc przez śmierć – tak i łaska z niezrównanie większą potęgą zakrólowała w nas Bożą sprawiedliwością#Gdy Bóg nadaje konkretnemu człowiekowi status „sprawiedliwego w CHRYSTUSIE”, przywraca go do relacji ze sobą, która wcześniej została zerwana przez grzech Adama. Nie oznacza to automatycznie otrzymania nieodwołalnego „biletu do nieba” – czegoś w rodzaju polisy wiecznego bezpieczeństwa (gwarancji zabezpieczającej). Sprawia jednak, że Bóg (w swojej łaskawości) w Chrystusie wprowadza człowieka na drogę zbawienia (por. J 14,6), na której zostanie on uwolniony spod wpływu i od wiecznych konsekwencji grzechu. Człowiek, którego relacja z Bogiem staje się aktywna, musi po wyrwaniu go spod mocy grzechu zostać jeszcze wyzwolony (uratowany, zbawiony) od wpływów tego grzechu. Proces ten nazywa się uświęceniem i trwa przez jego całe ziemskie życie. Celem uświęcenia jest przemiana charakteru człowieka na wzór charakteru Jezusa, a także zmiana sposobu jego życia z postępowania wg starej, cielesnej natury na postępowanie wg natury duchowej. Cechą prawdziwego ucznia Jezusa jest to, że się nie wycofuje, mimo że atakują go słabości, pokusy, prześladowania; ponadto świat mami go władzą, sukcesem, bogactwem i zachęca, by dogadzał swoim zachciankom i pożądliwościom. Rezygnacja (wycofanie się) z gotowości przejścia przez proces uświęcenia jest odstąpieniem od naśladowania Chrystusa, a w konsekwencji zaprzestaniem trwania w Chrystusie. Zwróćmy uwagę na fakt, że Słowo Boże nazywa zwycięzcami te osoby, które pomimo trudności wytrwały w Chrystusie (por. Ap 2,7; Ap 2,11; Ap 3,5; Ap 3,21; Ap 21,7). Są one zwycięzcami tego wielkiego sprawdzianu, jakim jest życie doczesne (gr. bios). Oczywistym następstwem wytrwania w Chrystusie jest wejście do odwiecznej Bożej rzeczywistości zwanej Życiem (gr. Dzoe), a więc do wiekuistego bezpieczeństwa znajdującego swe apogeum w Bożej chwale. Ci zaś, którzy nie wytrwają – tzn. nie okażą się zwycięzcami – wejdą do wiecznej Śmierci. W istocie sami ją wybierają, rezygnując z trwania w Chrystusie, bo przecież tylko w Nim dostępna jest rzeczywistość Bożego odwiecznego Życia. ujawnioną w osobie Jezusa Chrystusa, naszego PANA, w którym udostępnione nam zostało odwieczne i nieskończone Boże Życie.
Obecnie wybrane:
Rzymian 5: NT NPD
Podkreślenie
Udostępnij
Porównaj
Kopiuj
Chcesz, aby twoje zakreślenia były zapisywane na wszystkich twoich urządzeniach? Zarejestruj się lub zaloguj
Copyright ©️ 2021, 2022, 2023 by Wydawnictwo NPD.