ข้อพระคัมภีร์ยอดนิยมจาก انجیلِ مرقس 2

แบ่งปัน

وختی عیسی اَم لاوِش بشنوس، اَجونِش بِوا: «مریض آدمه طبیب گَوِندِ نه سالمه آدمه. از نومیم تا صالح آدمون دعوت بکرم، بلکم اومیم تا گناهکار آدمون دعوت بکرم که توبَه بکرنده.

عیسی وختی چون ایمانش بِوینت اَ فَلَجَه مردکش بِوات: «زا، اِشته گناهه بَخشِسه ببنده.»

عیسی اَجون بِوات «مقدسه شنبه، انسان را رَچ آبه، نه انسان، مقدسه شنبه را.

امّا وختی که جماعته پِر بییَنه خونین نتونسشون اَجو عیسی نزدیکی بِبَرِنده، عیسی سرون بُنِشون اُگَت. بُنِ اوگَتِنِه پَش، اَ فلجه مردکشون هَه تشکیییم که چو سَر خُتِش به، اَشنیوِشون بخرسا.

امّا چِمه خونین که بِزونا انسانه زا زمینَ دَ قدرت و اقتدار داره که گناهون ببخشِه» - اَ فلجه مردکش بوا: «اته وام اپاب بِبِه، اِشته یقا آپرچین و بِشه کییه.»

کومین واتنِ اَم فلج را راحت تره، ام که ”اِشته گناهِشون بَخشِسِ“ یا اَم که ”اوپاب ببه و اِشته یقا آپرچین و بمج“؟

اَ مردک اوپاب ببه و اَلَبحل اِشتن یقاش آپرچییِش و همُّن چَشمون پیش اَ مکانَ دَ اَبَر بشه. هِمنَه که همَه مات آبنده و خداشون شکر کردَی بواتند: «هرگز هِمنَه چی ای نوینتِمون به.