ข้อพระคัมภีร์ยอดนิยมจาก 1. Korinta 15

แบ่งปัน

Doawäajen, miene leewe Breeda, stot faust, lot junt nich omschmieten, nämt emma too en june Oabeit fa dän Harn. Denkjt doaraun, daut june Oabeit fa onsen Harn nich vejäfs es.

Oba Gott saul jedankt woaren, dee ons derch onsen Harn Jesus Christus dän Siech jeft!

Lot junt nich aunschmäaren. Schlajchte Jesalschoft vedoaft goode Aunjewanheiten.

Oba derch Gott siene Jnod sie ekj, waut ekj sie. Un siene Jnod aun mie es nich vejäfs jewast. Nä, ekj hab väl mea jeoabeit aus de aundre aula. Oba daut wia nich ekj, Gott siene Jnod wia en mie.

Doot, wua es dien Siech? Doot, wua es dien Stachel?” De Doot sien Stachel es de Sind. Un de Sind äare Krauft es daut Jesaz.

Horcht emol häa. Ekj saj junt een Jeheemnis: Wie woaren nich aula stoawen, wie woaren oba aula veendat woaren. Daut woat plazlich komen, en eenem Uagenblekj, wan de latste Trompeet blosen woat. De Trompeet woat jeblost woaren un de Doodes woaren oppstonen onvewäslich, un wie woaren veendat woaren.

Wiels de Doot derch eenen Mensch jekomen es, mott daut uk derch eenen Mensch komen, daut de Doodes wada oppstonen. Soo aus en Adam aule Menschen stoawen, soo komen see uk derch Christus wada aula toom läwen.

Daut es soo, dit waut vewäsen kaun, mott daut auntrakjen, waut nich vewäsen kaun, un dit, waut stoawen kaun, mott daut auntrakjen, waut nich stoawen kaun.

Hee mott eefach rejieren bat Gott “aul siene Fiend woat unja siene Feet jelajcht haben”. De latsta Fient, dee venicht woat, es de Doot.