สดุดี 55:1-14

ข้าแต่พระเจ้า ขอเงี่ยพระกรรณฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขออย่าซ่อนพระองค์จากคำวิงวอนของข้าพระองค์ ขอทรงสดับและขอทรงตอบข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร้อนใจเมื่อร้องทุกข์ และข้าพระองค์ว้าวุ่นใจ เพราะเสียงของศัตรู เพราะการกดขี่ของคนอธรรม เหตุว่าพวกเขานำความทุกข์มาให้ข้าพระองค์ และเขาบ่มความเกลียดชังข้าพระองค์ด้วยความกริ้ว ใจของข้าพระองค์ตรอมตรมอยู่ภายใน และความสยดสยองของความตายโถมทับข้าพระองค์ ความกลัวและความสะทกสะท้านมาเหนือข้าพระองค์ และความหวาดผวาก็ครอบงำข้าพระองค์ และข้าพระองค์กล่าวว่า “โอ ข้าอยากมีปีกอย่างนกพิราบ จะได้บินหนีไปพักอย่างสงบ เออ ข้าจะได้หนีไปให้ไกล ข้าจะได้พักในถิ่นทุรกันดารเส-ลาห์ “ข้าจะรีบไปยังที่กำบัง ให้พ้นจากลมแรงกล้าและพายุ” ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงทำลายแผนการของพวกเขา และขอทรงทำให้ภาษาของเขายุ่งเหยิงไป เพราะข้าพระองค์เห็นความทารุณ และการโกลาหลในนคร พวกเขาเดินบนกำแพงรอบนครอยู่ทั้งวันทั้งคืน และความชั่วร้ายกับความทุกข์ร้อนอยู่ท่ามกลางนครนั้น การทำลายอยู่ท่ามกลางนครนั้น การกดขี่และการฉ้อโกง ไม่ขาดหายไปจากลานกว้างของนครนั้น เพราะมิใช่ศัตรูที่เยาะเย้ยข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะทนได้ มิใช่ผู้ที่เกลียดชังข้าพเจ้า ผู้ที่ยกตัวข่มข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะซ่อนตัวจากเขาได้ แต่เป็นท่าน ผู้เท่าเทียมกับข้าพเจ้า เป็นเพื่อนสนิทของข้าพเจ้า เป็นมิตรรู้จักมักคุ้นกับข้าพเจ้า เราเคยสนทนาปราศรัยกันอย่างชื่นใจ เราเคยเดินท่ามกลางฝูงชนในพระนิเวศของพระเจ้า