انجیلِ مرقس 9
9
1عیسی اَ جماعت و اِشتن شاگردونش بوات: «حقیقتاً شَمارا وام بعضیه بییا وِندَردِندِه که تا اَ لحظَه که خدا پاتشاهی قدرتییَم آ مویننده، نِمَرنده»
عیسی دیمه آگردسن
2شش روزِ پَش، عیسی پِطرُس و یعقوب و یوحناش اوگَت و اَجون اِشتن خَمنا ببه بِلند کوهی سر تا بِر تیناو بیبینده. بِر، چون چَشمِه پیش، عیسی ظاهر آگردِس. 3خلاوش سو زیَی و پِر سیبی آبه، همنه که زمین دَ هیچ کس نِتونه خلاوی هِمنَه سیبی بکره. 4بِر ایلیا پیغمبر و موسی پیغمبر چون چَشمِ پیش ظاهر آبِنده و عیسی ییم لاوشون بِکَه. 5پِطرُس عیسیاش بوات: «استاد، چِه چاکه که اَما بیارییُم! بارز سه سایَه بون رَچ بکروم، ایو اِشرا، ایو موسی را و ایوی ایلیا را.» 6پِطرُس نزونِسَی چِه بوا چون پِر ترسِسَه بِنده. 7اَ لحظَه ابری چون سر سایِش دراینت و صصی ابرِ دلَ دَ بومه که واتِشَی «ام چِمن عزیزه زاعه، چو لاوَعون گوش آدییا.» 8وختی دویر و برشون دِدِشت جز عیسی کسیشون اِشتن خَمنا نیوینت.
9وختی که کوه دَ اشنیوَ اومَینده، عیسی اَجون قدغن بکه که اَ چیونی که وینتِشونه تا اَ لحظَه که انسان زا، مَردَن پَش زنده آبی، کسی را موانده. 10اَوُن ام ماجرا شون اِشتن وَر نیاشون بدا، امّا همدیگر کودَ آپَرسسَینده که ’مَردنِ پَش زنده آبیین‘ یعنی چِه. 11اُخُری عیسی کودَ آپَرسِسِشون: «چرا تورات معلمین وانده که اول گَوَن ایلیا پیغمبر با؟» 12عیسی جواو بِدا: «البته که اوّل ایلیا آ تا همَّه چی، رَچ بکَره. امّا چرا درباره انسانه زا نیویشتشونه که گَوَن پِر رنج بکَشه و تحقیر بیبی؟ 13امّا از شَمارا وام که همنه که الیاسِ درباره نویشتشونه، بومه و اَوُن هر چیشون بگَوس چواَم بکَه.»
عیسی ای کوله ای که پلیده روحه گرفتار به شفا دی
14وختی اَوُن آرسسنده علایده شاگردون ور بوینتشون پِر جماعتی چون دویره جمع آبِنده و تورات معلمین چونییَم بحث کرنده. 15جماعت تا عیسیشون بِوینت، همَه پر تعجبشون بِکَه و البحل بومِندِ عیسی وَر، چو را سلامشون بکه. 16عیسی آپرسِس: «دربارَه چه چونییَم بحث کرا؟» 17ای مردکی جماعت دلَ بِوات: «استاد، چمن زام آیرده اِشته وَر. چون که اَو ای روحی گرفتارِ که اَجوش لال کرده. 18وختی اَ روح اَجو گیره، اَجو ایکوعه زمین همنه که چو گَرَ دَ کف ابر آ، اِشتن دندونون هندیگره سر فشار دی و چو جان چو آبی. اِشته شاگردون کودَ بِگَوسَیم اَ روحه چِمن زا دَ اَبَر بِکرنده، امّا اوُن نتونسشون.» 19عیسی چون جواوَ بِوات: «ای بیایمانه نسل، تا کی گَوَا که از شَما خمنا بیبیم، تا کی گَوَن شَماهون تحمل بکرم؟ اَجو بایرا چِمن وَر.» 20پس اَوُن اَ کولِشون بایرد عیسی ور. روح وختی عیسیش بِوینت هه لحظَه کولش غَش دِراینت هِمنَه که زمینِ سر بکَت و گرش کف کردَی و خاک سر آخَلتِسشه. 21عیسی اَ کوله په کودَ آپرسِسِش: «چند وقته که هِمنه عه» چو په جواو بدا: «خوردِگییَن همنه عه. 22اَم روح چند را اَجو آو و آتش دله دِراینتشه تا هلاکش بکره. اگم تونی اَجَما رحم بِکه و کمکمون بِکَه.» 23عیسی اَجو بِوات: «اگم تونی؟ کسی که ایمان داره همَّه چی چو را ممکنه.» 24کوله پِه البحل بِلند صَصییَم بِوات: «ایمان دارِم؛ اَمِن کمک بِکَه تا چِمن بی ایمانی حریف بیبیم!» 25وختی عیسی بیوینتِشه که جماعتی دوِنده و بِر آینده، پلید روحه را غَیضش بکه، بِوات: «ای کر و لاله روح، اَته دستور دیم چو دَ اَبَر بای و دِ هرگز چو دله مشی!» 26روح ناره ایش بکشس و کولش تَکون بدا و چو دَ اَبَر بومه. کوله ای جنازَه شارین بِبه، هِمنَه که خیلیون بواتند: «اَو مَرده.» 27امّا عیسی اَ کولِش دس بگَت اَوِش بِلند بکه، و کوله پا سر وِندَرد. 28وختی عیسی بِشه کییه، چو شاگرده خلوتی چو کودَ آپرسسنده: «چرا اَما نتونسَیوم روحه اَ کولَه دَ اَبَر بِکَروم؟» 29عیسی جواو بدا: «اَم جِنس روح، جز دِعایم چیزییم اَبَر نا.»
30اَوُن بِرِشون ترک بکه و جلیل منطقه میونَ دَ آوِردِندِ. عیسی نِگَوسِشه کسی بزونه کارِ، 31چون اِشتن شاگردونش تعلیم دایَی و اَجونش واتَی که : «انسانه زا، مردمه دَسییم تسلیم بی و اَجو کوشنده. امّا سه روز کوشته بین پَش، زندَه آبی.» 32ولی شاگرده چو منظورشون نفهمس و بترسِسِنده که عیسی کودَ سوال آپرسنده.
که پیله تره؟
33اُخُری بومِندِ کَفَرناحوم شهر وختی که کییه دَ بنده، عیسی اِشتن شاگردون کود آپرسس: «راه دَ چرا بحثرون کردَی؟» 34امّا اَوُن ساکت بِمَنتِنده، چون راه دَ چِمه خونین که کومین همُّنَ دَ پیله تره بحثِشون کَردَی. 35عیسی بِنِشت و اَ دونزده شاگردش وُنگ بِکَه و بِوات: «هر که گوِه اوّلین بیبی، گَوَن همُّنَ دَ آخِرتر بیبی و همُّن نوکر بیبی.» 36عیسی ای خوردگیش اوگَت و چون میون اونا. اُخُری خوردگِش کشه ایگَت و اَجونش بوات: 37«هر که هِمنَه خوردگی چمن نومییم قبول بکره، اَمِنِش قبول کرده؛ و هر که اَمِن قبول بکره، نه اَمِن بلکم چِمن خرسییارِش قبول کرده.»
هر که چَما ضد نی، چَما خَمناعه
38یوحنا، عیسیاش بِوات: «استاد، ای نفرمون بوینت که اِشته نومه آیردَنییَم دیونش، آدمون دَ اَبَرِش کردَی امّا چون چَما دَ نِبه، چو پیشمون بِگَت.» 39امّا عیسی بِوات: «چو پیش مَگیرا، چون کسی نتونه چِمن نومییم معجزَه بکره و اُخُری درباره چِمن بد بوا. 40چون هر که چَما ضِد نی، چَما خمناعه. 41حقیقتاً، شَما را وام هر که چمه خونین که شَما مسیحِ را اِسییو ای قداره آو شَما آدی که آخرا، ابداً بی پاداش نمونه.
وسوسه هونی که گناه کردنه را اِسنده
42«هر که باعث بیبی ای نفر از ولِگون که اَمِن ایمان دارنده، گناه بکره، چو را چاکتره پیله آسیا سِگی چو گردن دِراینِنده و اَجو فِر دینده دریا دلَ! 43اگم اِشته دس باعث بی که تَه گناه بکری، اَجو ایبِر. اِشرا چاکتره که ابدیه زندگی دله علیل بیبی تا ام که دِ دَستییَم بیشی جهندَم دله، آتشی دله که هرگز اینِمَره. 44یقایی که چون کرمه نمَرییه و آتشِ اینِمره. 45و اگم اِشته لِنگه باعث بی ته گناه بکری، اَجو ایبِر، اِشرا چاک تره که اَبدیه زندگی دله شَل بیبی، تا اَم که دِ لنگییَم اَته دراینِنده جهندَمه دلَه. 46یقایی که چون کرمه نمَریه و آتش اینِمره. 47و اگم اِشته چَشمه باعث بی که ته گُناه بکری، اجو اَبَر بایر اِشرا چاکتره که ای چَشمییَم بیشی خدا پاتشاهی دله، تا اَم که دِ چشمییَم اَته دراینِنده جهندَمه دله، 48یقایی که
«” چون کرمه نمَریه
و آتش اینِمرییَه.“
49«چون همَّه، آتشییَم نِمَکین بینده. 50نِمک چاکه، امّا اَگم نِمَک اِشتن سُوری از دَس بیدی، چه طَرَه بی هنی اَجو سُور کردن؟ شَما اِشتنَ دَ نِمک بدارا و هندیگرییَم صلح و صفاییَم زندگی بکرا.»
ที่ได้เลือกล่าสุด:
انجیلِ مرقس 9: KTT
เน้นข้อความ
แบ่งปัน
เปรียบเทียบ
คัดลอก
ต้องการเน้นข้อความที่บันทึกไว้ตลอดทั้งอุปกรณ์ของคุณหรือไม่? ลงทะเบียน หรือลงชื่อเข้าใช้
@ 2024 Korpu Company