Wiwitan 39 سے مشہور بائبلی آیات

شئیر

Nanging GUSTI nunggal karo Yosèf, nganti dadi wong sing tansah diberkahi ing sembarang penggawéané, lan dililani manggon ing omahé bendarané, wong Egipte mau.

Sembarang duwèké kabèh dipasrahké marang pangwasané Yosèf, lan awit sangka dibantu karo Yosèf Potifar wis ora perlu ngatur apa-apa menèh kejaba mung sing dipangan dèwèké. Yosèf kuwi mlakuné betyik lan ngganteng rupané.

Penggedéné pakunjara mau nganti masrahaké sakkèhé wong ukuman marang Yosèf, lan sakkèhé penggawéan sing kudu ditindakké ing kono, ya Yosèf sing ngurus.

Yosèf terus dityekel karo bendarané lan dilebokké ing pakunjara, panggonan kanggo ngukum wong-wong sing salah marang ratu. Kaya mengkono enggoné Yosèf dikunjara. Nanging GUSTI nunggal karo Yosèf, dikèki kawelasan lan ndadèkké Yosèf nyenengké atiné penggedéné kunjara.

Bareng wis rodok suwé, bojoné bendarané weruh Yosèf lan nduwé seneng, lan ngomong: “Hayuk, turu karo aku!” Nanging Yosèf ora gelem lan ngomong marang bendarané wadon: “Saiki bendara kula ora perlu ngatur apa ing njeruhné omahé iki menèh, lan kabèh duwèké wis dipasrahké ing tangan kula, malah ing njeruhné omahé iki ora ana sing ora dipasrahké marang kula, kejaba mung sampéyan déwé; awit sampéyan kuwi bojoné. Sing kaya ngono kula bakal nandangi ala gedé lan nggawé dosa marang Gusti Allah?”

Ing sakwijiné dina kelakon Yosèf mlebu ing omahé arep nindakké penggawéan, nanging ing njeruh omahé kono pinuju ora ana wong siji-sijia. Nyonyahé terus nggondèli klambiné Yosèf lan ngomong: “Hajuk turu karo aku!” Nanging Yosèf ninggal klambiné ing tangané nyonyahé mau lan mlayu metu.