انجیلِ لوقا 1
1
1تِئوفیلوس خان، خیلیون تقلاشون بکه عیسی مسیح کارون، بنویسِنده، 2دِرِست همنه که اَوُن اولَ اِشتن چشمونییَم بوینتشونه و خادم کلام بِندِه و اَجماشون اوس ببه، اَزی همنه اِشرا وام. 3اَزی همَّه چی اول خلقتَ، دِقَتِییَم بررسیم کَرده، صلاحِم بوینت که اجون تَرتیبییَم شَما را بنویسِم، 4تا مطمین بیبید که هر چه که یادِرون گَتِه دِرِسته.
یحیی تعمید دهنده دنیا اومییَنه پیشگویی
5هیرودیس دورانَ، یهودیه منطقه پاتشاه، کاهنی اَبیا گروهَ دَ به، که چُو نوم زَکَریا به. چُو زنِگ اِلیزابِت، هارونِ تیروطایفه بِه. 6هر دِ خدا نظرَ دَ صالح آدم بِندِه و عَینِ خداوند احکام و قوانین، چاک چاکین عملشون کردَی. 7اما اون خوردگیشون ندَ چون، چون را خوردِگ نِبَی و هر دِ نفر پیر بِندِه.
8ای را که زکریا گروه خدمتِ نوبه بِه، و زکریا خدا را کاهنیش کَردَی 9کاهنون روسوماته شارین، زکریا انتخاب بِبه تا بِشی خداونده معبده دِله و بخور بِسوجونِه. 10بخور سوجونِسَنه موقَع، اوه که بَرَ دَ وندرده بِنده دعاشون کَردَی. 11ای دفه ای خداونده فِرِشتَه، زکریا را ظاهر آبه. فرشته بخورسوجانِسَنه یقا راستَه طرفَ پا وندَردَ به 12زکریا، فرشتَه وینَتَنییَم هویل و بلا دِکَت و بِتَرسسشه. 13اما، فِرشته اَجو بوا: «ای زکریا، مترس! اِشته دوعا مستجاب ببه، اِشته زنِگ، اِلیزابِت اِشرا زایی دِنیا آیرییَه و تَه چو نوم یحیی اونی. 14تَه شاد و خوشحال بی، و خیلیون چو دِنیا اومییَنِ را خوشحال بینده، 15چون اَو، خداونده نَظَرَ دَ پیلَه کسی بی. اَو گَوَن هیچ موقَع شراو و عرق اِشتن لَوچ اومَسِنه. حتی وختی که اِشتن ما تِرنَ د اسه روح القدوسییَم مَشت بی، 16یحیی، خیلیه از اسراییل قومِش، دیمَ خداش، دیمَ اشتن خداش آگاردونِسِشه. 17اَو اِشتن خدمتِش هَه روح و قدرتییَم انجام دی که ایلیا نبی انجام دایَی. اَو خداونده پیش آ تا پیرون و خُردِگون هندیگرییَم صلح بیدی و یاغیون آگاردونه صالحان راه طرف، تا حاضر و آماده قومی خداوند را آماده بکره.» 18زکریا فرشتَه کودَ آپرسس: «کا بزونِم؟ چون از اِشتن پیره مَردَکیم و چِمن زَنِگم پیره.» 19فرشتَه جواو بدا: «از جبرئیلم، که خدا پیش وِندرِم. هَنِنه اَمِنشون خِرساعه تا اِشتَنییم لاوه بِکرِم و ام چاکَه خَوَر اَته آرِاسونم. 20دِدِس ته لال بی و تا اَم چیون اتفاق دکَتَنِه روز نِتونی لاوه کَردن، چون چِمن لاوَعون که اِشتن موقع اتفاق دِگننده باور نِکری.»
21مردم همُّن زکریا منتظر بِندِه و تعجبشون کرده به که چرا هَندَه معبده دِل وندَرداسه. 22وختی زکریا اَبَر بشه، نِتونسَی مردمییم لاوه بِکره. پس بزونِسنده رویایی معبدَ دَ وینتاسه چون لال لالَکی نشون دایَی و نتونسَی لاوه بکره. 23زکریا، اشتن خدمت نوبه پش، آگردسشه اِشتن کیه.
24ای مدته پَش، زکریا زنِگ اِلیزابِت، آور آبه و پنج ماه اِشتنش مردمَ دَ مخفیش بکَه. 25اِلیزابِت واتَی: « خداوند، اَم کارش چِمنا کرده. اَو ام روزون اَمِنِش لطف کرده و اَ چی ای که مردمه ور چِمنا ننگِ باعث به، اوگَتِشه.»
عیسی دنیا اومییَن پیشگویی
26شش ماه به که الیزابِت آور به، خدا اشتن فِرشتَه، جبرییل، بخرساشه ای شهری جلیله منطقه دَ که چو نوم ناصره به. 27تا بِشی یَ ای کِلِگِی وَر که چُو نوم مریمِ به. مریم یوسفه پیوندی به. یوسف، داوود پاتشاه خاندانَ دَ به. 28فرشتَه بومه مریمِ وَر و اَجو بِوا: «سلام بر ته، ته ای که خداوند اَتِش محبت کرده، و اشته خمناعه.» 29اما مریم چُو لاوَعون اَشنوسنِیم پِر هویل و بلا دِکَت و گوِسَی بزونه که ام چه طَرَه سلامیه. 30فرشته جواو بدا: «ای مریم، مترس! خداوند اَتِش لطف کرده. 31دِدِس آور بی، زایی دِنیا آیری و چو نوم عیسی اونی. 32اَو پیلَه کسی بی و اَجو خدای متعاله زا واندِه. خداوندْ خدا، اشتن جدِ تخت، داوود پاتشاهیَه تخته اَجو دی. 33اَو تا آخر، یعقوب خاندانه سلطنت کَره و چو پاتشاهی هرگز تموم نِبی.» 34مریمِ فرشته کودَ آپرسِس: «چه طَرَه هِمنَه بی، از که کِلِگیم» 35فرشته جواو بدا: «خدا مقدَس روح اِشته سر نازل بی و خدای متعاله قدرت اَته نیا داره. چِمه خونین، اَ خُردِگ وانده قدوس یعنی خدا زا. 36دِدِس اِلیزابِت که اِشته قوم خویشه، پیریَ دَ کوله ایی آوِراسَ. اَوی که واتشونَی چو را خوردگ نِبَی، شیش ماهه که آوِراسَه. 37چون هیچ کاری نی که خدا متونه انجام بیدی!» 38مریم بوا: «از، خداوندِه کَنیزم. بارز هِمنَه که تَه بواتَیش بیبی.» اَ لحظَه فرشته اوِش ترک بکه.
مریمَ اِلیزابِت ویتنه را شی
39اَ روزون مریم عجله اییَم بِشه ای شهری که یهودیه کوهستانِ منطق دَ به. 40مریم بشه زکریا کییه دِله، و اِلیزابِت را سلامش بِکَه. 41وختی اِلیزابِت مریمِ سلامش بَشنَوس، خوردِگ چو ترنه دَ تَکون بخَه. اِلیزابِت روح القدوسییَم مَشت ببه 42و بِلندَه صصییَم بوات: «ته زَنکون دلَ مُوارک اسیش، و اشته رحمِ ثمَره موارک اسّه! 43اَز کیم که چمن سرورِ ما چِمن وَر با؟ 44دِدِس وختی اِشته سلامم بَشنوس، خوردِگ شادیَ دَ چِمن تِرنه دَ تَکونش بُخَه. 45خُش به حال ته که خداونده وعدِر باور کرده.
مریم خداونده ستایش کره
46مریم بوا:
«چِمن جان خداوَنده ستایش کَره،
47و چِمن روح، چمن نجات دهنده ییم، خدا ، شادی کَره،
48چون اَو اِشتن ناچیزه کنیزِش لطف کرده.
چمِه پَش همه ی نسله، اَمِن واندِه خجسته ببا،
49چونکه خداوند قادر،
چمنا پیلَه کاریش، کَرده. و چو نوم قدوسه،
50چو رحمت، نسل به نسل کسانی را اسه که،
چوکودَ ترسِنده.
51خداوند اِشتَن بازوییَم قدرتمندَ کارش کرده و
و کسانی که اِشتن دل و فکرَ دَ مغرورنده، پخش و پلاشون کرده،
52قدرتمندَه آدمِ چون تختون سرَ اشنیوَ دراینتِشه و
افتاده آدمِ سر بِلند کردشه
53وَشیر آدمِ چاکَ چیونّییَم سیرش کَرده
و ثِروَتمند آدمِش خالیه دستییَم بِخِرساشه.
54اَو، اِشتن رحمتش ویر آیرده،
و اِشتن خدمتگذار، اسراِیلش، کمک کرده
55همنه که چَما اجدادش، یعنی ابراهیم پیغمبر و چو نسلش وعده دایه به
که تا ابد هِمنَه کَره.»
56مریم تَقریبا سه ماه اِلیزابِت وَرَ وندرد اُخُری آگردسشه اِشتَن کییه.
یحیی دنیا اومییَن
57وختی الیزابت فارغ آبییَنه موقع ببه، زایی ش بِزَنت. 58وختی چو قونشی عون و قوم خویشان بَشنوِسنده که خداوند چه پیلَه رحمتیش چُو را کرده، چوام شادیشون بِکَه.
59هشتمین روزَ، خوردِگه ختنۀ کردنِ را بومِندِ و تصمیمشون دَ چُو په نومه که زکریا به، چو سَر اونینده. 60ولی خوردِگِ ما بوا: «نه! چُو نوم گَوَن یحیی بیبی.» 61اَوه بواتند: « اِشته قوم و خویشان دلَ هیچکس هِمنَه نومی نِدَردِشه.» 62پس لال لالَکی خوردِگ په کودَ آپرسسنده که گوی اِشته خوردگِ نومه چه اُنی. 63زکریا تخته ایی نیویشتنه را بگوسش و چو سر بینیوشتشه که: «چُو نوم یحیی یه!» همُّن تعجبشون بِکَه. 64ای دَفَه زکریا زون آبه و اِشتن گَرییَم خداش ستایش بِکه. 65قونشیه همُّن بِتَرسِسِندِه و ام خَوَر، همه ی یهودیه منطقه کوهونَ آپیچسشه. 66هر که ام لاوَش اَشنَوِسَی اِشتن دل د واتشَی که: «ام خوردِگ چه طَرَه آدمی بی؟» چون خداوندِ قدرتمند دَس، اَ خوردِگیم بِه.
زکریا نبوت
67چُو په، زکریا، روح القدوسییَم مَشت ببه و هِمنَه نبوّتش بِکَه و بِوات:
68«خداوند، اسراییل خدا، مُوارک بیبی
چون اِشتن قومِه کمک را اومیاسه و اَجونِش آزاد کرده.
69چَما را نجات دهندَای قوی،
اِشتن خادم خاندانَ دَ، داوودِ خاندان دَ خِرسه
70همنه که قَدیم زمونَ دَ
اِشتن مقدس پیغمبران زونییم وَعدش دایه
71که اَجَما چَما دِشمنون دستَ دَ
و همه ی کسونی که چَما کودَ بیزارِنده، نجات دی،
72تا اَ رحمتی که چو وعدش چَما اجدادش دایه به، انجام بیدی
و اِشتَن مقدس عهده ویر بایره
73هَه قَسَمی که
چَما په ابراهیم را بُخه
74که اَجَما چَما دشمنون دَستَ دَ نجات بیدی.
و اَما، اَجو بی هیچ ترسی،
75چو حضورَ دَ همَهَ ی روزون
قدوسیت و صالحی ییَم عبادت بِکرام.
76و ته ای زا اتَه خدای متعاله پیغمبر وانده
چون خداونده پیش مِتَی تا راه، چو را آماده بِکَری،
77و چو قومه خَوَر دار بِکَری،
که چون گناهون بَخشِسَنییَم اَوه نجات پیدا کرنده.
78چون چَما خدا دلی داره که رحمتییَم مَشته
و چمه خونین، صبح تولو آوتاو آسمان دَ چَما را تاوه
79تا به اوی که تاریکیه و مرگ سایه دلَ اِسنده، نور بیدی،
و چَما قدمون، صلح و سلامتی راهَ دَ هدایت بکره.»
80اَ خوردِگ پیله بَی و چو روح قوی بَی و تا روزی که اِشتن قوم را ظهور بِکَره، بیابونَ دَ به.
Currently Selected:
انجیلِ لوقا 1: KTT
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
